କଦ୍ରୁ ଏକ ଦିନ ଏକ ଅଶ୍ୱକୁ ଦେଖି, ଭିନାତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ଓ ପ୍ରିୟା, ଏହି ଘୋଡାର ରଙ୍ଗ କଣ? ଶୀଘ୍ର ଏହା ଠିକ୍ ଠିକ୍ କହ।" ଭିନାତା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଏହି ଅଶ୍ୱରାଜ ଧଳା ରଙ୍ଗର। ତୁମେ କଣ ଭାବୁଛ? ଓ ଶୁଭା, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ରଙ୍ଗ କହ, ତାପରେ ଆମେ ଏକ ଶର୍ତ୍ତ ରଖିବା।" କଦ୍ରୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହି ଘୋଡା କଳା ରଙ୍ଗର, ଓ ହସୁଥିବା ମୁହଁବାଳା। ଚଳ, ଆମେ ଦିବ୍ୟ ଶର୍ତ୍ତ ରଖିବା, ହାରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ୟର ସେବକ ହେବ।" ସୂତା ବର୍ଣ୍ନନା କରିଛନ୍ତି, କଦ୍ରୁ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସ୍ନାନ୍ତି ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ, "ଅଶ୍ୱକୁ ଯଥାସମ୍ଭବ କଳା ଦେଖାଅ।" କିଛି ସର୍ପ ଏହା କରିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ, ତେଣୁ କଦ୍ରୁ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ, "ତମେ ଜନମେଜୟଙ୍କ ପୂଜାରେ ଅଗ୍ନିରେ ପଡିବା।" ଅନ୍ୟ ସର୍ପମାନେ ତାଙ୍କର ମାତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଘୋଡାର ପୁଛ ଉପରେ ନିଜ ଦେହ ଚେପି ଅଶ୍ୱକୁ ଚିହ୍ନିତ କଳା ଦେଖାଇଲେ। ଦୁଇ ଭଉଣୀ ଏକାଠି ଘୋଡାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ମାଛା ଘୋଡାକୁ ଦେଖି ଭିନାତା ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଭିନାତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଗରୁଡ଼, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସର୍ପ ଭକ୍ଷକ, ଆସିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ମାତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି ପଚାରିଲେ, "ମା, ତୁମେ ଏତେ ଦୁଃଖିତ କାହିଁକି? ମୁଁ ଏଠି ଅଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ରଥୀ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ତଥାପି ତୁମେ କାନ୍ଦୁଛ।" "ମା, ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହେବା ଦ୍ୱାରା ଜୀବନର କ'ଣ ପ୍ରୟୋଜନ? ମା ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ପୁତ୍ର ଥିବାର କ'ଣ ଅର୍ଥ?" "ମା, କାହିଁକି ଏହି ଦୁଃଖ? ମୁଁ ଏହା ଦୂର କରିବାକୁ କିଛି କରିବି।" ଭିନାତା କହିଲେ, "ମୁଁ ଏବେ ମୋ ସଉତୁଣୀର ସେବକ ହେବାକୁ ପଡିବ, ପୁତ୍ର; ଆଉ କ'ଣ କହିବି, ମୁଁ ଅତି ଦୁଃଖରେ ଅଛି।" "ସେ ଆଜି ମୋତେ ବହନ କରିବାକୁ କହିଛନ୍ତି, ଏହିଥିରୁ ମୁଁ ଦୁଃଖିତ।" ଗରୁଡ଼ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ଯେଉଁଠି ଚାହିଁବା ନେବି। ଦୁଃଖ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଚିନ୍ତାମୁକ୍ତ କରିଦେବି।" ଏପରେ, ଭିନାତା କଦ୍ରୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ମାତାଙ୍କର ସେବା ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କୁ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ରକୁ ସମୁଦ୍ର ପାରି ନେଲେ। ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କର ମାତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, "ମା, ତୁମକୁ ସେବାମୁକ୍ତ କିପରି କରିବି?" କଦ୍ରୁ କହିଲେ, "ଦେବତାମଣ୍ଡଳରୁ ଅମୃତ ଆଣି ମୋ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ଦେଇଦିଅ; ତାହା ପରେ ତୁମ ମାତା ସେବାମୁକ୍ତ ହେବେ।" ଏପରେ, ଗରୁଡ଼ ବଳପୂର୍ବକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ଗଲେ, ଯୁଦ୍ଧ କରି ଅମୃତ କଳସ ଆଣିଲେ। ଗରୁଡ଼ ଅମୃତ ମାତାଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ଭିନାତା ସେବାମୁକ୍ତ ହେଲେ। ସର୍ପମାନେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଯିବାବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ଅମୃତ ନେଇଯିବା, ଭିନାତା ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସେବାମୁକ୍ତ ହେଲେ। ସେଠାରେ କୁଶ ଗ୍ରାସ ଛିଲା, ସର୍ପମାନେ ଏହା ଚାଟିଲେ; ତେଣୁ ଦୁଇ ଜିଭ ହୋଇଗଲେ, କାରଣ ଏହାର ଟିପ୍ ଛୁଇଥିଲେ। ଏହିପରେ, ବସୁକିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଶାପିତ ଓ ଦୁଃଖିତ ସର୍ପମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ଶାପର ଭୟ କଥା କହି ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ତୁମେ ତୁମର ନାମିତା ଭଉଣୀକୁ ମହା ଋଷି ଜରତକାରୁଙ୍କୁ ବିବାହ କରା।" "ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ତୁମ ଜାତିକୁ ରକ୍ଷା କରିବେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଆସ୍ତିକ ହେବ।" ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶୁଭ ବାଣୀ ଶୁଣି ବସୁକି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ, ନମ୍ରତାପୂର୍ବକ ତାଙ୍କର ଭଉଣୀକୁ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଜରତକାରୁ ତାଙ୍କର ନାମ ଜାଣି, କହିଲେ, "ଯଦି ସେ କିଛି ଅପ୍ରସନ୍ନ କରିଥାଏ, ମୁଁ ତାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେବି।" ଏପରେ, ଏହି ସମ୍ମତିରେ ଋଷି ତାଙ୍କୁ ନେଲେ, ବସୁକି ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏକ ଶୁଚି ତୋଳି ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ପତ୍ର ଘର ତିଆରି କରି, ଜରତକାରୁ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ସହ ଜଙ୍ଗଲରେ ଖୁସି ରହିଲେ। ଏକ ଦିନ, ଭୋଜନ ଶେଷ କରି ଉଚ୍ଚତମ ଋଷି ଶୁଇପଡିଲେ; ସେଠାରେ ବସୁକିଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ଭଉଣୀ ଅଛି। "ପ୍ରିୟେ, କେହି ଅବସ୍ଥାରେ ମୋତେ ଜାଗାଇବା ନାହିଁ," ଏହି କଥା କହି ଋଷି ଶୁଇପଡିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ପଶ୍ଚିମ ପାହାଡକୁ ପହଞ୍ଚିଲା, ସଂଧ୍ୟା ଆସିଲା; ସେ ଭାବିଲେ, "ମୁଁ କ'ଣ କରିବି? ମୁଁ ଶାନ୍ତି ନାହିଁ; ଯଦି ମୁଁ ଜାଗାଇଦିଏ, ସେ ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରିବେ।" ଧର୍ମ ହାରିବା ଭୟରେ, ଜରତକାରୁ ଭାବିଲେ, "ଯଦି ମୁଁ ଜାଗାଇ ନାହିଁ, ତେବେ ସଂଧ୍ୟା ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ।" "ତ୍ୟାଗ ହେବା ଭଲ, କିନ୍ତୁ ଧର୍ମ ନାଷ୍ଟ କରିବା ଭଲ ନୁହେଁ; ଏହିପରି, ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ, ଧର୍ମ ନାଷ୍ଟ ହେଲେ ଲୋକ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି।" ଏପରେ, ସେ ଯୁବତୀ ଋଷିକୁ ଜାଗାଇ କହିଲେ, "ସଂଧ୍ୟା ସମୟ ଆସିଛି, ଉଠ, ଉଠ, ଓ ଧର୍ମିକ!" ଋଷି ଉଠି, କ୍ରୋଧିତ ହେଇ କହିଲେ, "ମୁଁ ଯାଉଛି; ତୁମେ ମୋ ଶୟନ ଭଙ୍ଗ କରିଛ, ତୁମେ ତୁମ ଭାଇଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଉ।" ସେ ଗଭୀର ଭୟରେ କହିଲେ, "ଓ ଅସୀମ ତେଜସ୍ବୀ, ମୋ ଭାଇ ଯେହି ପ୍ରୟୋଜନରେ ମୋତେ ଦେଇଛନ୍ତି, ଏହା କିପରି ପୂରଣ ହେବ?" ଋଷି ଶାନ୍ତ ହୋଇ କହିଲେ, "ଏହିପରି ହେଉ।" ଏପରେ, ତ୍ୟାଗିତ ହୋଇ, ସେ ବସୁକିଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ଭାଇ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କ କଥା କହିଲେ, "ସେ କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ,' ତାପରେ ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରି ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଋଷି ଚାଲିଗଲେ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି ବସୁକି ଭାବିଲେ, "ଋଷି ସତ୍ୟବାନ," ଏବଂ ଭାଇ ଭଉଣୀକୁ ଉପଚାର କଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ଓ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଋଷି ଓ ଯୁବତୀଙ୍କୁ ଏକ ପୁତ୍ର ହେଲେ, ଯିଏ ଆସ୍ତିକ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ଏହି ଆସ୍ତିକ, ଓ ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ଯଜ୍ଞକୁ ରକ୍ଷା କଲେ, ତାଙ୍କର ମାତାଙ୍କର ଜାତିକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ, ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଋଷିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା।