ଏହିପରି ଏକ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଭଣ୍ଡାର, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରବୀଣ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯେଉଁ ମହାପୁରୁଷ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ରୈବତ। ସେ ଧର୍ମ କଥା କହିବା ଓ କରିବାରେ ନିପୁଣ ଥିଲେ। ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ମନୁ ରୂପେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ଏହିପରି ମହାନ ମନ୍ୱନ୍ତରର ଶାସକ ଭାବେ ରୈବତ ଧର୍ମପଥରେ ରାଜ୍ୟ କଲେ। ଏପରିଭାବରେ ଦେବୀଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା। କିଏ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁରାଣର ମହାତ୍ମ୍ୟକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବ? ଏବେ ସୂତ ମୁନି କହିଲେ—ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତିଭାବରେ ଏହି ଭାଗବତର ମହିମା ଓ ବିଧି ଶୁଣିବା କିମ୍ବା ପାଠ କରାଯିବ, ସେଉଁଠି ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ଶେଷରେ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ। ଏହା ପରେ ଋଷିମାନେ ପଚାରିଲେ—“ଓ ସୂତ, ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଆମେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିମା ଶୁଣିଲୁ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଆମେ ପୁରାଣ ଶ୍ରବଣର ବିଧି ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।” ତେବେ ସୂତ ମୁନି କହିଲେ—“ଓ ମୁନିମାନେ, ଏହି ପୁରାଣ ଶ୍ରବଣର ବିଧି ଶୁଣ, ଯାହା ଅନୁସରଣ କଲେ ଶ୍ରୋତାମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରିବେ। ପ୍ରଥମେ ଜ୍ୟୋତିଷୀଙ୍କୁ ଡାକି ଏକ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଏକ ପବିତ୍ର ମାସରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ଛଅ ମାସ ଯାଏଁ ଚାଲିବା ଉଚିତ। ହସ୍ତ, ଅଶ୍ୱିନୀ, ମୂଳ, ପୁଷ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମ, ମୈତ୍ର, ଇନ୍ଦୁ ଓ ବୈଷ୍ଣବ ନକ୍ଷତ୍ର, ଶୁଭ ତିଥି ଓ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପୁରାଣ ଶ୍ରବଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଙ୍ଗଳକାରୀ। ଗୁରୁ, ଭଦ୍ର, ବେଦ, ଅବ୍ଜ, ଶାରଙ୍ଗ, ଅଭିଧିଗୁଣ ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ଅନୁସାରେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କଥାର ସିଦ୍ଧି ଓ ପରମ ଆନନ୍ଦ ଲାଭ ହୁଏ। ପରେ ଦୁଃଖର ନିବାରଣ, ରାଜଶଙ୍କାର ଭୟର ଶମନ, ଜ୍ଞାନର ଲାଭ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫଳ ମିଳିଥାଏ; ପୁରାଣ ଶ୍ରବଣରେ ଶିବଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ ପରିସରକୁ ପବିତ୍ର କରିବା ଦରକାର। ଅଥବା, ଦେବୀଙ୍କ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଁ, ଯେକୌଣସି ମାସରେ ଶ୍ରବଣ କରାଯାଇପାରେ, ବିଶେଷକରି ଚାରିଟି ନବରାତ୍ରି ପର୍ବରେ, ତିଥି, ଦିନ ଓ ନକ୍ଷତ୍ର ପବିତ୍ର କରି। ବିବାହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ପରି, ଏଠି ଆବଶ୍ୟକ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଦରକାର; ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସାବଧାନରେ କରିବେ। ଅନେକ ସହଯୋଗୀ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଦରକାର, ଯେଉଁମାନେ ଚତୁର, ଦାନଶୀଳ, ଦେବୀଭକ୍ତ ଓ ଛଳ ଓ ଲୋଭରହିତ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଞ୍ଚଳରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ଦୂତମାନେ ସୂଚନା ଦେଉନ୍ତୁ, କାରଣ ଏଠି ଦେବୀଙ୍କ କଥା ହେବାକୁ ଯାଉଛି। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଗଣେଶ, ଶିବ, ଶକ୍ତି, ବିଷ୍ଣୁ ଭକ୍ତମାନେ ସମେତ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିମାନେ ଏଠି ଉପସ୍ଥିତ ହେଉନ୍ତୁ। ଦେବୀ ଭାଗବତର ଅମୃତ ତତ୍ତ୍ୱ ପାଇଁ ଆଗ୍ରହୀ, ବିଶେଷକରି କଥାପ୍ରେମୀମାନେ ଆସନ୍ତୁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅନ୍ୟ ଜାତି, ନାରୀ, ଏବଂ ଚାରି ଆଶ୍ରମର ଲୋକ, ଚାହାଁଥିବା କିମ୍ବା ନିର୍ଲିପ୍ତ, ସମସ୍ତେ ଏହି କଥାର ଅମୃତ ପାନ କରନ୍ତୁ। କେବେ ବି ଏଠି ଖାଦ୍ୟ ଆଦି ଶୁଣିବାର ସୁଯୋଗ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଯଜ୍ଞ ସମୟରେ ସମୟନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଆସିବା ଦରକାର, ଏବଂ ମାନ୍ୟତା ଦେଇ କିଛି ସମୟ ରହିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ସହ କୃତଜ୍ଞତା ଓ ବିନୟରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ; ଯେଉଁମାନେ ଆସିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାଯଥିକ ରହିବା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଦରକାର। କଥା ଶ୍ରବଣର ପାଇଁ ଭୂମିକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଦରକାର; ପ୍ରଥମେ ଭଳି ଭାବେ ପୋଛି, ଗୋମୟ ଲଗାଇ, ଏକ ବିଶାଳ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସ୍ଥାନ ବନେଇବା ଉଚିତ। ସେଠାରେ କଳା ପାଉଁଥିବା କଦଳୀ ଗଛର ଖୁଟି ଲଗାଇ ଶୋଭାବଢ଼ା ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିବା ଦରକାର; ଉପରେ ଛାତା, ପତାକା, ବ୍ୟାନର ଆଦି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କରିବା ଉଚିତ। ବକ୍ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଆସନ, ମୃଦୁ ଓ ଆରାମଦାୟକ ବସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସଜାଇ, ପୂର୍ବ କିମ୍ବା ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ରଖିବା ଦରକାର। ଶ୍ରୋତାପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ବସିବା ପାଇଁ ଯଥାଯଥିକ ଆସନ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା ହେଉଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ଗୁଣବାନ, ନିୟମିତ, ଶାସ୍ତ୍ରପାରଙ୍ଗତ, ଦେବୀଭକ୍ତ, ଦୟାଳୁ, ନିର୍ଲୋଭ, ଦକ୍ଷ ଓ ଧୃଢ଼। ଶ୍ରୋତା ହେଉଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ, ଦେବପୂଜକ, କଥାର ତତ୍ତ୍ୱରେ ମନ ଦେଇଥିବା, ଦାନଶୀଳ, ନିର୍ଲୋଭ, ବିନୟୀ, ଅହିଂସକ। ଯେଉଁମାନେ କୁସଂକାରୀ, ଲୋଭୀ, କାମୀ, ଢୋଙ୍ଗା, କଠୋର କିମ୍ବା କ୍ରୋଧୀ, ସେମାନେ ଦେବୀ ଯଜ୍ଞରେ ବକ୍ତା ହେବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହନ୍ତି। ସନ୍ଦେହ ସମାଧାନ ପାଇଁ ଏକ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଧର୍ମିକ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିବା ଦରକାର, ଯିଏ ଶ୍ରୋତାମାନେଙ୍କୁ ଶିଖାଏ, ଅବିଚଳ ରହିଥାଏ ଓ ବକ୍ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ହୁଏ। ଦିନର ଶୁଭ ସମୟରେ, ବକ୍ତା, ଶ୍ରୋତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କ୍ଷୌର ଓ ଅନ୍ୟ ନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଆଚାର ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବେ। ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟେ ସ୍ନାନ ଓ ଶୁଧ୍ଧି କରି, ସଂଧ୍ୟାବନ୍ଦନା ଓ ପିତୃତର୍ପଣ କ୍ଷୁଦ୍ର ରୂପେ କରିବା ଦରକାର। କଥା ଶ୍ରବଣ ଜୋଗ୍ୟତା ପାଇଁ ଗାଈ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ; ଆରମ୍ଭରେ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ବିନାଶକ ଗଣେଶଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଦରକାର। ପାଣିଘଟ ଥାପି, ଦିଗ୍ପାଳ, କ୍ଷେତ୍ରପାଳ, ଯୋଗିନୀ ଓ ମାତୃକାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଦରକାର। ତୁଳସୀ ଗଛ, ଗ୍ରହ, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜି, ନବାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ଜଗତ୍ଜନନୀଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ପବିତ୍ର ଭାଗବତ ପୁସ୍ତକକୁ ସମସ୍ତ ଉପଚାରରେ ପୂଜି, ଶୁଭ ଓ ମନୋହର ଅକ୍ଷରରେ ଦେବୀଙ୍କ ଶବ୍ଦରୂପକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଦରକାର। କଥାର ବିଘ୍ନ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରି, ନବାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଓ ସପ୍ତଶତୀ ପାଠ କରିବା ଉଚିତ। ପରିକ୍ରମା, ପ୍ରଣାମ କରି, ଶେଷରେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କରିବା ଉଚିତ—“ଓ କାଟ୍ୟାୟନୀ, ମହାଶକ୍ତି, ଭବାନୀ, ଜଗତ୍ସ୍ୱାମିନୀ।” “ଓ କରୁଣାମୟୀ, ଏହି ସଂସାରସାଗରେ ଡୁବିଥିବା ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର; ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବଙ୍କର ପୂଜିତ ଜଗତ୍ଜନନୀ, ମୋ ଉପରେ କୃପା କର। ଦେବୀ, ମୋ ମନସ୍କାମନା ପୂରଣ କର, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।” ଏଭଳି ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ କଥା ଶୁଣିବା ଉଚିତ।