କଶ୍ୟପ ମୁନି କହିଲେ, “ଧନ ପାଇବା ଆଶାରେ ମୁଁ ରାଜାଙ୍କୁ ମୋର ଉପାୟ ଭାବରେ ଭାବିଥିଲି, ଏବଂ ସର୍ପ ଶାପିତ ହେବା ପରେ ମୁଁ ମୋ ଘର ଛାଡ଼ି, ମୋ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସେ ଉତ୍ତମ ରାଜାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାଲିଆସିଥିଲି।” ତାହା ପରେ ତକ୍ଷକ କହିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ରାଜାଙ୍କଠାରୁ ଯେତେ ଧନ ଚାହୁଁଛ, ନିଅ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଇଦେବି। ଏବେ ତୁମେ ଘରକୁ ଯାଅ; ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ।” ତକ୍ଷକଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟ ଜାଣିଥିବା କଶ୍ୟପ ମନେ ମନେ ପୁନିପୁନି ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲେ, “ମୁଁ କ’ଣ କରିବି?” ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଯଦି ମୁଁ ଧନ ନେଇ ଘରକୁ ଫେରିଯିବି, ତେବେ ଲୋକରେ ମୋ ଖ୍ୟାତି ଲୋଭ ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ମୁଁ ଏହି ଉତ୍ତମ ରାଜାଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାଇଦେଉଛି, ତେବେ ମୋର ଖ୍ୟାତି ଅଚଳ ରହିବ, ଅଧିକ ଧନ ମିଳିବ ଏବଂ ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା କରିବା ଦ୍ୱାରା ପୁଣ୍ୟ ମିଳିବ। ଖ୍ୟାତିକୁ ସବୁଠୁ ଉପରେ ରଖିବା ଦରକାର; ଖ୍ୟାତି ବିନା ଧନ ଅପବିତ୍ର। ପୂର୍ବେ ରଘୁ ଖ୍ୟାତି ପାଇଁ ସମସ୍ତ କିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଓ କର୍ଣ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଖ୍ୟାତି ପାଇଁ ଅନେକ କିଛି ଦେଇଥିଲେ। ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ମୁଁ କିପରି ଏଇ ଶାପଗ୍ରସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନଦେଖା କରିପାରିବି? ଯଦି ମୁଁ ରାଜାଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାଇଦେଉଛି, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଖୁସି ହେବେ; ରାଜା ବିନା ଲୋକମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ନଷ୍ଟ ହେବେ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯଦି ରାଜା ମରିଯାଆନ୍ତି, ତେବେ ଲୋକମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବାର ପାପ ମୋ ପରେ ପଡ଼ିବ, ଏବଂ ଧନ ଲୋଭରେ ମୋ ଉପରେ ଲୋକରେ ଅପବାଦ ହେବ।” ଏଭଳି ଭାବି, ଅତି ଜ୍ଞାନୀ କଶ୍ୟପ ଧ୍ୟାନ କଲେ ଏବଂ ବୁଝିଲେ ଯେ ରାଜାଙ୍କ ଆୟୁ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି। ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଜାଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ କଶ୍ୟପ ତକ୍ଷକଙ୍କ ଠାରୁ ଧନ ନେଇ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ। କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଫେରାଇଦେଇ, ତକ୍ଷକ ରାଜାଙ୍କୁ ସପ୍ତମ ଦିନରେ ହତ୍ୟା କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ଜଳ୍ଦି ନାଗସାହ୍ୱୟ ନାମକ ନଗରକୁ ଗଲେ। ସେ ଶୁଣିଲେ ଯେ ରାଜା ନଗର ଧାରରେ ଏକ ରତ୍ନମୟ ମହଳରେ ରହୁଛନ୍ତି, ମନ୍ତ୍ର, ଔଷଧ ଓ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ସତର୍କ ରକ୍ଷା କରାଯାଇଛି, ଏବଂ କୌଣସି ଅବହେଳା ନାହିଁ। ଏହା ଦେଖି ତକ୍ଷକ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପର ଭୟରେ ତାଙ୍କର ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଭାବିଲେ, “ଏହି ଘରକୁ କିପରି ପ୍ରବେଶ କରିବି?” ସେ ଭାବିଲେ, “ଏହି ପାପୀ ରାଜା, ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ତ୍ରାସ ଦେଇଛି, ଶାପରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଛି, ତାକୁ କିପରି ଠକିବି?” ସେ ଅନ୍ୟଥା ମନେ କଲେ, “ପାଣ୍ଡବ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା କେହି ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିନାହାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ମୃତ ସର୍ପକୁ ଏକ ଋଷିଙ୍କ ଗଳାରେ ରଖାଯାଇଥିଲା। ସମୟର ଗତି ଜାଣି ରାଜା ଏହି ଦୋଷ କରିଥିଲେ; ସେ ମହଳରେ ରକ୍ଷା କରି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି। ଆଜି ରାଜା ଭୟ ହୀନ ଭାବରେ ଭାବୁଛନ୍ତି ଯେ ସେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଠକିଦେଇଛନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପ ଅନୁଯାୟୀ କିପରି ସେଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରି ତା’କୁ ଦଗ୍ଧ କରିବି? ଏହି ମୂଢ଼ ଜାଣିନାହାନ୍ତି ଯେ ମୃତ୍ୟୁ ଅଟଳ, ତେଣୁ ଏବେ ସେ ରକ୍ଷାକର୍ମୀ ରଖି ମହଳ ଉପରେ ଉଠି ଆନନ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି। ଯଦି ଭାଗ୍ୟରେ ଲିଖାଯାଇଥିବା ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ ଅଟଳ, ତେବେ କୋଟି କୋଟି ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ତାହା ଟାଳିହେବ ନାହିଁ।” ପାଣ୍ଡବ ବଂଶଜ ରାଜା ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଛି ବୋଲି ଜାଣି, ନିଜ ଅବସ୍ଥାରେ ଶାନ୍ତ ରହିଲେ, ଚିନ୍ତା ଜୀବନରେ ଲଗାଇଲେ। ରାଜା ସଦା ଦାନ ଓ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ; ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ରୋଗ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ଏବଂ ଜୀବନ ଦୀର୍ଘ ହୁଏ। ନହେଲେ, ଯଦି ମୃତ୍ୟୁର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ପୂରଣ ହୁଏନାହିଁ, ତେବେ ମୃତ୍ୟୁବେଳେ ସ୍ନାନ, ଦାନ ଆଦି କରିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଦେବ; ନହେଲେ, ନରକ ମିଳିବ। ଦ୍ୱିଜତିଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବା ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ପାପ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶାପ ରାଜାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁବେଳେ ନିଶ୍ଚିତ ଆସିଥାଏ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ନଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କୁ ସଚେତନ କରିପାରନ୍ତି; ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଟଳ। ଏପରି ଭାବି, ସେ ସର୍ପ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ସର୍ପମାନେ ଦେଖା ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ତପସ୍ବୀ ରୂପ ଦେଇ, ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ପଠାଇଲେ। ତକ୍ଷକ ନିଜେ ଫଳ ଓ ମୂଳ ନେଇ, ଏକ କୀଟ ରୂପେ ଫଳ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଉଁଠି ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ରାଜମହଳ ପହଁଚି, ମହଳ ନିକଟରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ। ରକ୍ଷୀମାନେ ଏହି ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପଚାରିଲେ; ସେମାନେ କହିଲେ, “ଆମେ ଆଜି ଅରଣ୍ୟ ଆଶ୍ରମରୁ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛୁ। ଅଭିମନ୍ୟୁପୁତ୍ର, ଏହି ତଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ରାଜାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଏବଂ ଅଥର୍ବଣ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରିବାକୁ ଆସିଛୁ। ରାଜାଙ୍କୁ କୁହ, ଋଷିମାନେ ଦର୍ଶନ ଚାହୁଁଛନ୍ତି; ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ମିଠା ଫଳ ଦେଇ ଆମେ ଯିବା। ଭାରତ ବଂଶରେ ଦ୍ୱାରପାଳ ଦେଖାଯାଇନାହିଁ, ତପସ୍ବୀମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ନ ପାଇବେ ଏପରି କଥା କେବେ ଶୁଣାଯାଇନାହିଁ। ଆମେ ରାଜା ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା, ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବା, ଅନୁମତି ନେଇ ପଛରୁ ଯିବା।” ଏହି ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରକ୍ଷୀମାନେ ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବୋଲି ଭାବି, ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଆଜି ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବେନାହିଁ; ଏହା ଆମ ନିଷ୍ପତ୍ତି। କାଲି ସମସ୍ତ ତପସ୍ବୀ ଏଠାରେ ଆସିପାରିବେ। ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମହଳ ଉପରେ ଉଠିପାରିବେନାହିଁ—ଏହି ନିଶ୍ଚିତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶାପର ଭୟରୁ ଏହି ଆଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି।” ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ, “ଫଳ, ମୂଳ ଓ ଜଳ ଆଣିଦିଅ।” ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ରକ୍ଷୀମାନଙ୍କୁ ଏହି ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ିକ ରାଜାଙ୍କୁ ପହଁଚାଇବାକୁ କହିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଗଲେ, ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ଆସିଥିବା ଖବର ଦେଲେ। ରାଜା କହିଲେ, “ଯେଉଁ ଫଳ, ମୂଳ ଆଦି ଅଛି, ଏଠାକୁ ଆଣ। ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କୁ ପଚାର, ସେମାନେ କାହିଁକି ଆସିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସକାଳେ ପୁଣି ଆସିବେ କି ନାହିଁ। ମୋର ପ୍ରଣାମ ଦେଉ, କାରଣ ଆଜି ମୁଁ ଦର୍ଶନ ଦେବିନାହିଁ।