ରାଜାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ଲୋମଶ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ତୁମେ ଧନ୍ୟ; ତୁମ ମନରେ ତିନି ଲୋକଙ୍କର ମା ଦେବୀଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ସେ ମହାଶକ୍ତି ଜଗତ୍ଜନନୀ, ଯାହାକୁ ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି—ଏହି ଭକ୍ତି ଯଦି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ତୁମର ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ସିଘ୍ର ସାଧିତ ହେବ। ଏହିଠାରେ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ମହାପୁଣ୍ୟମୟ ଭାଗବତ ପୁରାଣ ପାଠ କରିବି; ଏହାକୁ ମାତ୍ର ଶ୍ରବଣ କଲେ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହେ ନାହିଁ।” ଏପରି କହି, ଏକ ଶୁଭ ଦିନେ ମୁନି ଲୋମଶ ଭାଗବତ ପାଠ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ରାଜା ଓ ତାଙ୍କର ରାନୀ ଏହାକୁ ପଞ୍ଚ ଥର ଯଥାବିଧି ଶ୍ରବଣ କଲେ। ପାଠ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ଦିନେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଭାଗବତ ଓ ମୁନିଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଦେଇ ପୂଜା କଲେ। ନବାର୍ଣ୍ଣ ମନ୍ତ୍ରରେ ହୋମ କରି, କନ୍ୟାମାନେ ଓ ସୁମଙ୍ଗଳୀମାନେଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଓ ଦାନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଲେ। ଏପରି କିଛି ସମୟ ପରେ ଦେବୀଙ୍କ କୃପାରେ ରାନୀ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ, ଏବଂ ଏହି ଶିଶୁ ସମସ୍ତ ଜଗତର କ୍ଷେମ ନିମିତ୍ତ ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଥିଲେ। ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଗ୍ରହଗୁଡ଼ିକ ଉତ୍ତମ ସ୍ଥିତିରେ ଥିବା ବେଳେ ରେବତୀ ଏକ ପୁତ୍ର ସଂସ୍କାର କଲେ। ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମିଶାଇ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶିଶୁର ଜନ୍ମ ସଂସ୍କାର କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ, ଏବଂ ଉପନୟନ ସଂସ୍କାର ପରେ ପୁତ୍ରକୁ ସମସ୍ତ ବେଦ ଶିଖାଇଲେ। ଏହି ପୁତ୍ରଙ୍କ ନାମ ରଖାଯାଇଥିଲା ରୈବତ। ସେ ଅନେକ ଜ୍ଞାନର ଭଣ୍ଡାର, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଶସ୍ତ୍ର ଶିକ୍ଷାରେ ପ୍ରବୀଣ, ଧର୍ମ କଥାରେ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିପୁଣ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଥିଲେ। ପରେ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ମନୁ ପଦବୀ ଦେଇ ଏହି ମନ୍ବନ୍ତରର ଧର୍ମପାଳକ ରାଜା ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଦେବୀଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଚମତ୍କାର ଏଠାରେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି; ଏହି ପୁରାଣର ପୂର୍ଣ୍ଣ ମହିମା କିଏ କହିପାରିବ? ଏହାପରେ ସୂତ ମୁନି କହିଲେ: ଏଭଳି ମହିମା ଓ ପାଠ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଉପରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଧରି ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରବଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ଶେଷରେ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ଏହି ମହିମା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ସୂତଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ସୂତ, ଆମେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିମା ଶୁଣିଛୁ; ଏବେ ଆମେ ପୁରାଣ ଶ୍ରବଣର ବିଧି ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।” ସୂତ କହିଲେ, “ହେ ମୁନିମାନେ, ଏହି ବିଧି ଶୁଣ, ଯାହା ଅନୁସରଣ କଲେ ଶ୍ରବଣକାରୀମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ସାଧନ କରିପାରିବେ। ପ୍ରଥମେ ଜ୍ୟୋତିଷୀକୁ ଡାକି ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବା ଉଚିତ୍। ଶୁଧ୍ଧ ମାସରେ ଆରମ୍ଭ କରି ଛଅ ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ପାଠ ଚାଲିଥିବା ଶୁଭ ହୁଏ। ହସ୍ତ, ଅଶ୍ୱିନୀ, ମୂଳ, ପୁଷ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମ, ମୈତ୍ର, ଇନ୍ଦୁ, ବୈଷ୍ଣବ ଏହି ତାରାମାନେ, ଏବଂ ଶୁଭ ଦିନ ଓ ସମୟରେ ପୁରାଣ ଶ୍ରବଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭଦାୟକ। ଗୁରୁ, ଭଦ୍ର, ବେଦ, ଅବ୍ଜ, ଶାରଙ୍ଗ, ଅଭିଧିଗୁଣ ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ବ୍ୟବହାର କରି ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କଥାସିଦ୍ଧି ଓ ପରମାନନ୍ଦ ଲାଭ ହୁଏ। ଏହି ପାଠ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ନିବୃତ୍ତି, ଶାସକଙ୍କ ଭୟ ନାଶ, ଜ୍ଞାନ ଲାଭ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫଳ ଅନୁକ୍ରମେ ମିଳେ; ଏବଂ ଶିବଙ୍କ କଥାଅନୁସାରେ ପରିସର ପବିତ୍ର କରିପାରିବା ଉଚିତ୍। ବିକଳ୍ପ ଭାବେ, ଦେବୀଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଯେକୌଣସି ମାସରେ ଶ୍ରବଣ କରାଯିବା ସମ୍ଭବ, ବିଶେଷକରି ଚାରିଟି ନବରାତ୍ରି ଉତ୍ସବରେ, ତିଥି, ଦିନ, ତାରା ପବିତ୍ର କରି। ବିବାହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ପରି ଏଠି ଆବଶ୍ୟକ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ୍; ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଧିବତ୍ କରିବା ଚାହିଁ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅନେକ ସହାୟକ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଦରକାର, ଯେଉଁମାନେ ଚତୁର, ଦାନଶୀଳ, ଦେବୀଭକ୍ତ, ଚଳାକ ଓ ଲୋଭ ଓ ଦ୍ୱେଷ ରହିତ। ଦୂତମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ ଏହି କଥା ପ୍ରଚାର କରନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠାରେ ମାଙ୍କ କଥା ହେବ, ସମସ୍ତେ ଆସିବା ଉଚିତ୍। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଗଣେଶ, ଶିବ, ଶକ୍ତି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ସମସ୍ତେ ଏଠି ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିବେ, କାରଣ ଏଠି ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ସହିତ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଦେବୀ ଭାଗବତର ଅମୃତ ତତ୍ତ୍ୱ ଶ୍ରବଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠି ଆସିବା ଉଚିତ୍। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଜାତି, ନାରୀ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଶ୍ରମର ଲୋକ, ଇଚ୍ଛାଶୀଳ କିମ୍ବା ନିର୍ମମ, ସମସ୍ତେ ଏହି କଥାର ରସାସ୍ବାଦ କରିବା ଉଚିତ୍। କେବେ ଖାଦ୍ୟ ବିଷୟରେ କଥା ମଧ୍ୟ ଶୁଣିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଶ୍ରବଣ ଯଜ୍ଞ ସମୟରେ ସମୟ ମାନି ଆସିବେ, ଏବଂ ଏହି ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କେବଳ ଧାର୍ମିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଂଶ ନେବେ। ସମସ୍ତ ଅତିଥିମାନେ ପାଇଁ ନମ୍ରତାରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଦରକାର, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାଯଥି ଆସନ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ୍। କଥା ପାଠ ପାଇଁ ଭୂମି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ଗୋମୟ ଦ୍ୱାରା ଲିପି, ବିଶାଳ ଓ ମନୋହର ସ୍ଥାନ ଚୟନ କରିବା ଉଚିତ୍। କଳା ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଉପରେ ଛତ୍ର, ପତାକା ଓ ଧ୍ୱଜାଦି ଦ୍ୱାରା ଶୃଙ୍ଗାରିତ ଏକ ସୁନ୍ଦର ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ୍। ବ୍ୟାସାସନ ପାଇଁ ନମ୍ର, ଶୁଭ୍ର ଚାଦରରେ ଢାକା ଦିବ୍ୟ ସିଂହାସନ ପୂର୍ବ କିମ୍ବା ଉତ୍ତର ମୁହଁ କରି ରଖିବା ଦରକାର। ଶ୍ରୋତାମାନେ, ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲ ଆସନ ବ୍ୟବସ୍ଥା ହେବା ଉଚିତ୍। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାଠକ ହେଉଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ନିପୁଣ, ନିୟମିତ, ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ, ଦେବୀପୂଜକ, ଦୟାଳୁ, ଅସଙ୍ଗ, ଚତୁର ଓ ଧୃଢ଼। ଶ୍ରୋତା ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ, ଦେବପୂଜକ, କଥାର ସାର ଉପରେ ମନ ଦେଇଥିବା, ଦାନଶୀଳ, ଅଲୋଭୀ, ନମ୍ର, ଅହିଂସକ। ଯେଉଁମାନେ ନାସ୍ତିକ, ଲୋଭୀ, କାମୀ, ଢୋଙ୍ଗୀ, କଠୋର କିମ୍ବା କ୍ରୋଧୀ, ସେମାନେ ଦେବୀ ଯଜ୍ଞ ପାଠକ ଭାବେ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହଁନ୍ତି। ସନ୍ଦେହ ନିବୃତ୍ତି ପାଇଁ ଏକ ଶିକ୍ଷିତ ଓ ସଦ୍ଗୁଣୀ ବ୍ୟକ୍ତି ରହିବେ, ଯିଏ ଶ୍ରୋତାମାନେଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିବେ, ଏବଂ ପାଠକଙ୍କ ସହାୟକ ଭାବେ ରହିବେ। ଏକ ଶୁଭ ସମୟରେ ପାଠକ, ଶ୍ରୋତା ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ କ୍ଷୌର ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଧ୍ଧି କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଉପବାସ ଓ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ୍।