କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରି କୁନ୍ତୀ କହିଲେ, "କର୍ଣ୍ଣ ମୋ ସନ୍ତାନ, ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଦେଖିଥିଲି; ମୋ ମନ ଘୋର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅଛି, ହେ ତପସ୍ବୀ, ମୋତେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖାଇଦିଅ।" ଏହିପରି ଅନୁରୋଧ କରି କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଗାନ୍ଧାରୀ କହିଲେ, "ଦୁର୍ୟୋଧନ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଗଲେ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିନି, ହେ ମୁନି, ମୋତେ ମୋ ପୁଅଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଦେଖାଇଦିଅ।" ସୁଭଦ୍ରା କହିଲେ, "ଅଭିମନ୍ୟୁ, ସେ ମହାବୀର, ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରାଣଠାରୁ ବଡ଼; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ, ହେ ସର୍ବଜ୍ଞ, ଆଜି ମୋତେ ଦେଖାଇଦିଅ।" ଏପରି ଶୁଣି, ସତ୍ୟବତୀ ପୁତ୍ର ବ୍ୟାସ ଗଭୀର ପ୍ରାଣାୟାମ କରି, ଚିରନ୍ତନ ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ସଂଧ୍ୟା ବେଳେ, ସେ ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ଯାଇ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ମିଳିତ କଲେ। ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେ ବିଶ୍ୱଜନନୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରକୃତି, ଆତ୍ମାର ଆନନ୍ଦ, ଗୁଣମୟ ଓ ନିର୍ଗୁଣ, ଦେବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବ୍ରହ୍ମସ୍ୱରୂପା ଭାବରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଯେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ, କୁବେର, ଯମ, ଅଗ୍ନି କେହି ଥିଲେ ନାହିଁ, ତୁମେ ଏକା ଥିଲ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଯେତେବେଳେ ଜଳ, ବାୟୁ, ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ, ସେମାନଙ୍କ ଗୁଣ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଥିଲେ ନାହିଁ, ତୁମେ ଏକା ଥିଲ। ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜୀବଜଗତକୁ ଚିନ୍ତାରେ ଧାରଣ କରି, ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ସଂହାର କର, ଏହି ଚକ୍ରରେ ଏକା ଅବସ୍ଥିତ ରୁହ; ଅନେକ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।" ସେଉଁଠି ବ୍ୟାସ କହିଲେ, "ଏହି ଜଗତ ମୋତେ ପ୍ରେତମାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ବିନତି କରୁଛି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ, ହେ ମା, ତୁମେ ଦୟାକରି ମୃତମାନେଙ୍କୁ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖାଇଦିଅ।" ତାହାପରେ, ସୂତ କହିଲେ, "ଏପରି ପ୍ରଶଂସା ପାଇ ବିଶ୍ୱମୋହିନୀ ଦେବୀ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, ଚଳିତ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ। କୁନ୍ତୀ, ଗାନ୍ଧାରୀ, ସୁଭଦ୍ରା ଓ ବିରାଟର ଝିଅଙ୍କୁ ଦେଖି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆପଣଙ୍କ ବନ୍ଧୁମାନେ ଆଉଥିବାରେ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ବ୍ୟାସଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜରେ ମୁକ୍ତି ମିଳିଲାପରେ, ସମସ୍ତେ ମୋହମୟୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ଯେପରି ଏକ ଚମତ୍କାର ମାୟା ଦେଖିଲେ। ପରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ବିଦାୟ ନେଲେ; ରାଜା ନାଗପୁରକୁ ପହଞ୍ଚି, ବ୍ୟାସଙ୍କ ଗାଥା କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ।" ତୃତୀୟ ଦିନ ପରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ରାଜା ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ କୁନ୍ତୀ ସହିତ ଅରଣ୍ୟରେ ଅଗ୍ନିକାଣ୍ଡରେ ପୁଡ଼ିଗଲେ। ସଞ୍ଜୟ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାକୁ ଯାଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ଏହା ନାରଦଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଶୋକରେ ଭାଗ୍ନ ହେଲେ। କୌରବ ନଶ୍ୱର ହେବା ପରେ ଛଅତିସ ବର୍ଷ ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପରେ ସମସ୍ତ ଯାଦବ ପ୍ରଭାସରେ ନଶ୍ଟ ହେଲେ। ସେମାନେ ମଦ୍ୟପାନ କରି ମତ୍ତ ହୋଇ, ପ୍ରତିଯୋଗୀତାରେ ଆପଣାପଣି ମରିଗଲେ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ଘଟିଲା। ତାପରେ ବଳରାମ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ, କମଳନୟନ, ଶାପ ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ଶିକାରିଙ୍କ ବାଣରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହୋଇ ଶ୍ରୀହରି ଭାବେ ପ୍ରୟାଣ କଲେ। ବସୁଦେବ, ହରିଙ୍କ ଦେହ ତ୍ୟାଗ ଶୁଣି, ନିଜେ ଶୁଚି ହୋଇ, ବିଶ୍ୱମୋହିନୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ଆତ୍ମତ୍ୟାଗ କଲେ। ଏପରେ ଅର୍ଜୁନ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ପ୍ରଭାସକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ, ହରିଙ୍କ ଦେହ ଯାଞ୍ଚ କରି, କାଠ ଆଣି ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ଅଷ୍ଟାନ୍ଗନୀ ସହିତ ଅଗ୍ନି ସ୍ଥାପନ କଲେ। ବଳରାମ ଓ ରେବତୀଙ୍କ ଦେହ ଦହନ କରି, ଅର୍ଜୁନ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସହରରୁ ବାହାର କରିଲେ। ତାପରେ, ବସୁଦେବଙ୍କ ସହର ସମୁଦ୍ରେ ବିଲୀନ ହେଲା; ଅର୍ଜୁନ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନେଇ ବିଦାୟ ନେଲେ। ପଥରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଚୋର ଓ ଗୋପମାନେ ଦ୍ଵାରା ଲୁଟିଗଲେ; ସମସ୍ତ ଧନ ହରାଇଗଲା, ଏବଂ ଅର୍ଜୁନ ଅସାହାୟ ହେଲେ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ଅର୍ଜୁନ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଆସି, ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କ ପୁଅ ବଜ୍ରଙ୍କୁ ରାଜା କଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଏବେ ନିମ୍ନ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେ ନିଜ ଦୁଃଖ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ କହିଲେ। ବ୍ୟାସ କହିଲେ, "ହରି ଓ ତୁମେ ପୁନର୍ବାର ଜନ୍ମ ନେଲେ, ପରବର୍ତ୍ତୀ ଯୁଗରେ ତୁମ ଶକ୍ତି ପୁନଃ ବୃଦ୍ଧି ପାଇବ।" ଏହି ଶୁଣି, ଅର୍ଜୁନ ନାଗପୁରକୁ ଗଲେ। ଦୁଃଖିତ ଅର୍ଜୁନ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା—ହରିଙ୍କ ଦେହ ତ୍ୟାଗ ଓ ଯାଦବନଶ ବିନାଶ—ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁଅ, ଉତ୍ତରାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ତ୍ରିଆଂଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟରେ ରଖି, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ପର୍ବତ ଦିଗକୁ ଯିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ। ତାଙ୍କ ସହିତ ଦ୍ରୌପଦୀ ଓ ଭାଇମାନେ ଅରଣ୍ୟ ପଥେ ଚାଲିଗଲେ। ଏଭଳି, ଛଅ ପୃଥାପୁତ୍ର ହିମାଲୟ ପହଞ୍ଚି ଦେହ ତ୍ୟାଗ କଲେ; ପରୀକ୍ଷିତ ଧର୍ମପାଳନ କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ। ସେ ରାଜା ଅନ୍ୟତମ ଶିକାରରେ ରୁଚି ଆଣି, ଷାଷ୍ଟି ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କଲେ। ଏକ ଦିନ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ବେଳେ ଏକ ଆହତ ମୃଗ ଖୋଜିବାକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କ ପିପାସା, କ୍ଲାନ୍ତି ଓ ଭୋକରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ। ସେଉଁଠି ଏକ ମୁନିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନରତ ଦେଖି, ଜଳ ଚାହିଲେ। ମୁନି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ; ରାଜା କଳିର ପ୍ରଭାବରେ ଏକ ମୃତ ସାପ ଧନୁର ଶିରାରେ ଧରି ମୁନିଙ୍କ ଗଳାରେ ରଖିଦେଲେ। ତଥାପି, ମୁନି ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ଥିଲେ, କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ରାଜା ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମୁନିଙ୍କ ଗୋମାତାପୁତ୍ର ପୁଅ, ଅତି ତପସ୍ବୀ, ଅରଣ୍ୟ ପାଖରେ ଖେଳୁଥିବାବେଳେ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣିଲେ, "ତୋର ବାପାଙ୍କ ଗଳାରେ ଏବେ ଏକ ସାପ ରହିଛି।