ଏକ ଦିନ, ରାଜାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଏକ ଧର୍ମ ସମ୍ବାଦ ଚାଲିଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଋଷି ଏକ ଗଭୀର ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରି, ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କ ପୁଅ ନାହିଁ, ସେମାନେ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଯିବାର ସମ୍ଭାବନା ନାହିଁ। କିଏ ଯେଉଁ ଭଳି ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ପୁଅ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ।" ପୁଅ ଅନେକ ଉପାୟରେ ହେଇପାରିବ—ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା, କୌମାର୍ୟାରୁ, କ୍ଷେତ୍ରଜ, ଦତ୍ତକ, ପାତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ପତି ଦ୍ୱାରା ପାଳିତ, ଅନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜନିତ, କିଣିତ, ଅଟବୀରୁ ମିଳିତ, କିମ୍ବା ଅସମର୍ଥ ବ୍ୟକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ପୁଅ। ଏହି ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୁଅ ପୂର୍ବ ପୁଅଠାରୁ ଅଧମ ମନାଯାଏ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପାଣ୍ଡୁ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଫୁଲ ଦୃଷ୍ଟି ଧାରଣ କରୁଥିବା କୁନ୍ତୀ, ଏକ ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ କରି ଶୀଘ୍ର ପୁଅ ଉତ୍ପନ୍ନ କର।" "ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ତୁମେ ଅପରାଧୀ ନୁହେଁ। ପୂର୍ବରୁ ବସିଷ୍ଠ ରାଜଙ୍କୁ ଦେଇ ରାଣୀଙ୍କୁ ସୌଦାସ ନାମକ ପୁଅ ଜନ୍ମିଥିଲା, ମୁଁ ଶୁଣିଛି।" କୁନ୍ତୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୋ ପାଖରେ ଏକ ମନ୍ତ୍ର ଅଛି, ଯାହା ଦୁର୍ବାସା ମୁଁ ଦେଇଥିଲେ, ଏହା ସବୁବେଳେ ଏକ୍ଷା ସଫଳ କରେ।" "ମୁଁ ଯେଉଁ ଦେବତାକୁ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଡାକିବି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଆସିବେ।" ପତିଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରି, କୁନ୍ତୀ ପ୍ରଥମ ପୁଅ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ତାପରେ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ବୃକୋଦର, ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଜୁନ—ଏଭଳି ଏକ ବର୍ଷ ପରେ ଏକ ପୁଅ ହୋଇ, ତିନି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ମିଳିଲେ। ମାଦ୍ରୀ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋତେ ଏକ ପୁଅ ଦିଅ, ମହାରାଜ। କି କରିବି? ମୋ ଦୁଃଖ ଦୂର କର।" ପତିଙ୍କ ଆବେଦନରେ, କୁନ୍ତୀ ଦୟାରେ ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ; ମାଦ୍ରୀ ଏହାକୁ ଏକ ପୁଅ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କଲେ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମାଦ୍ରୀ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଶ୍ୱିନୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ତାହାରୁ ନକୁଳ ଓ ସହଦେବ ଜନ୍ମିଲେ। ଏଭଳି, ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ, ଦେବତା ଦ୍ୱାରା ଜନିତ ଓ କ୍ଷେତ୍ରଜ ଭାବରେ, ବର୍ଷ ପରେ ବର୍ଷ ଏହି ଅଟବୀରେ ଜନ୍ମିଲେ। ଏକ ଦିନ, ପାଣ୍ଡୁ ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ଏକା ଦେଖି, ଆକୁଳ ହୋଇ, ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଦୁଃଖ ଆସିବା ଜଣା ନଥିବା, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ। ମାଦ୍ରୀ ବାରମ୍ବାର ବିନୟ କରିଲେ, "ନାହିଁ, ନାହିଁ, ନାହିଁ," ତଥାପି ପାଣ୍ଡୁ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରିବାରୁ, ବିଧିରେ, ପୃଥିବୀରେ ପଡିଗଲେ। ଉପର ଗଛରୁ ଲତା ଛିଁଡି ପଡିଥିବା ପରି, ଯୁବତୀ ମାଦ୍ରୀ ବିରହରେ କାନ୍ଦିଲେ। ତାପରେ, କୁନ୍ତୀ ଶିଶୁମାନଙ୍କ ସହିତ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଫେରିଲେ; ମହାଋଷିମାନେ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଅଶ୍ରୁଭାରିତ ଆସିଲେ। ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିଲା; ଋଷିମାନେ ଏକାଗ୍ର ନିୟମରେ ଅଗ୍ନି ଦେଇ, ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ତାଙ୍କୁ ଦାହ କଲେ। ମାଦ୍ରୀ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ ଯେ, ସେ ପତିଙ୍କ ସହିତ ଯାଇବେ; ତାଙ୍କର ଦୁଇ ପୁଅ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଭରସା କରି ଦେଲେ, ପତିବ୍ରତା ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟ କୁ ଅନୁସରଣ କରି। ପିଣ୍ଡଦାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରିୟା ସମ୍ପନ୍ନ କରି, ଋଷିମାନେ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ପୁଅ ସହିତ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ନେଇଗଲେ। ତାଙ୍କ ଆଗମନ ଜାଣି, ଭୀଷ୍ମ, ଵିଦୁର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ସହରେ ଗଲେ; ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଲୋକମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ଏହି ପୁଅମାନେ କାହାର?" କୁନ୍ତୀ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଶାପ ଜଣା ଥିବାରୁ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। କୁନ୍ତୀ କହିଲେ, "ଏହି ପୁଅମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଜନିତ, କୁରୁବଂଶୀ।" ନିଶ୍ଚିତ କରିବାକୁ, କୁନ୍ତୀ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଆକାଶରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇ କହିଲେ, "ଏମାନେ ଆମ ପୁଅ।" ଭୀଷ୍ମ ଦେବତାମାନେର ଉକ୍ତିକୁ ଗୃହଣ କରି, ପୁଅମାନେ ଉପଚାର ପାଇଲେ। ଭୀଷ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ପୁଅମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ମାତାକୁ ନାଗପୁରକୁ ନେଇ, ଭକ୍ତିଭାବରେ ରକ୍ଷା କଲେ। ଏଭଳି, ପାର୍ଥମାନେ ଜନ୍ମିଲେ ଓ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଥିଲେ। ଏଠିରେ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ କଥା ଓ ବିୟୋଗୀମାନେର ବର୍ଣ୍ନନା ଆସେ। ସୂତ କହିଲେ: ଦ୍ରୌପଦୀ, ପଞ୍ଚ ପତିଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା, ସମ୍ମାନିତ ଓ ପତିପ୍ରତି ଦୃଢ ଭକ୍ତିଶୀଳ; ସେ ତାଙ୍କ ପଞ୍ଚ ପତିଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରା ପଞ୍ଚ ଅତି ସୁନ୍ଦର ପୁଅ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିଲେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମହାନ ଭଉଣୀ ସୁଭଦ୍ରା, ଯିଏ ପୂର୍ବରୁ ଜିଶ୍ନୁ ଦ୍ୱାରା ଗୃହଣ କରାଯାଇଥିଲେ, ହରିଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳିଥିଲା। ସେଠାରୁ ଜନ୍ମିଲେ ମହାବୀର ଅଭିମନ୍ୟୁ, ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ ହୋଇଥିଲେ; ଏଠି ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥିଲେ। ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କ ଉତ୍ତମ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଭୀରାଟ ରାଜାଙ୍କ ଅତି ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା, ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାହା ତୀର ଅଗ୍ନିରେ ବିନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା। ସେ ଭଉଜାଙ୍କ ପୁଅକୁ କୃଷ୍ଣ ନିଜେ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଲେ, ଡ୍ରୋଣଙ୍କ ତୀର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଥିଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିରେ। ଏହି ପ୍ରକାର, ବଂଶ ବିନାଶ ହେବା ସମୟରେ, ଏହି ଉତ୍ତମ ପୁଅ ଜନ୍ମିଲେ, ତାହା ପୃଥିବୀରେ ପରିକ୍ଷିତ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇଲେ। ପୁଅମାନେ ବଧ ହେବା ପରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଦୁଃଖରେ ଭାରି ହୋଇ, ପାଣ୍ଡବ ରାଜ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ, ଭୀମଙ୍କ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ କଥା ଓ ତୀରରେ ପୀଡିତ ହେଲେ। ଗାନ୍ଧାରୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେର ଦୁଃଖରେ ଭାରି ହୋଇ, ସେଠାରେ ରହିଲେ; ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଦିନ ଓ ରାତି ସେମାନେକୁ ସେବା କଲେ। ଅତି ଧର୍ମିକ ବିଦୁର ତାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କଲେ; ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ସେ ଭାଇଙ୍କ ସହିତ ରହିଲେ। ଧର୍ମପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ, ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେର ବିୟୋଗ ଦୁଃଖ ଭୁଲିବା ପାଇଁ। ଭୀମ, ଅତି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ତୀର ସମାନ କଥା ଦେଇ, ଏହି ବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ କଲେ; ସମସ୍ତେ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ। "ମୁଁ ତୁମେର ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କରିଛି, ଅନ୍ଧ ଦୁଷ୍ଟ, ମୁଁ ଦୁଶାସନଙ୍କ ରକ୍ତ ପିଇଛି, ଏହା ମୋତେ ଅତି ସନ୍ତୋଷ ଦେଇଛି।" "ଏହି ଅନ୍ଧ ଲୋକ ଲଜ୍ଜା ନାହିଁ, ମୋ ଦିଆ ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ, ଗୃଧ୍ର କିମ୍ବା କୁକୁର ସମାନ; ଏହି ଲୋକ ଅପରାଥୀ ଭାବରେ ବେଉଁଥିଲେ।