ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଏକ ଦିନ ମୁଁ ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କୁ ପଚାରିଲି: “ଏହି କନ୍ୟାଙ୍କ ଜୀବନସଂଗୀ କିଏ ହେବେ?” ତେଣୁ ଅଗ୍ନିଦେବ କହିଲେ, “ଏହି କନ୍ୟାଙ୍କ ବର ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ରାଜା ଦୁର୍ଦ୍ଦମା ହେବେ।” ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ମୁଁ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲି: “ହେ ରାଜନ୍, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି କନ୍ୟାକୁ ଦେଉଛି, ତୁମେ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ଏହିଁ ପୂର୍ବରୁ ‘ପ୍ରିୟା’ ବୋଲି ଡାକାଯାଇଥିଲେ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା ଚୁପ୍ଚାପ ହେଲେ, ମନେମନେ ଋଷିଙ୍କ କଥା ଚିନ୍ତା କରିଲେ। ଏପରେ ଋଷି ବିବାହ ଅନୁଷ୍ଠାନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଲେ। ବିବାହ ଆୟୋଜନ ଦେଖି, ସେଇ କନ୍ୟା ଋଷିଙ୍କୁ କହିଲେ: “ପିତା, ଆପଣ ମୋର ବିବାହ ରେବତୀ ନକ୍ଷତ୍ରରେ କରିବେ।” ତେବେ ଋଷି କହିଲେ: “ମୋ ଶିଶୁ, ବିବାହ ପାଇଁ ଅନେକ ଶୁଭ ନକ୍ଷତ୍ର ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଆକାଶରେ ରେବତୀ ନକ୍ଷତ୍ର ନଥିବାବେଳେ କିପରି ବିବାହ କରିପାରିବି?” କନ୍ୟା କହିଲେ: “ଯଦି ରେବତୀ ନକ୍ଷତ୍ର ନାହିଁ, ତେବେ ବିବାହ ପାଇଁ ଏହି ସମୟ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ। ତେଣୁ ଆପଣ ପୁଷ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ବିବାହ କରନ୍ତୁ।” ତେବେ ଋଷି କହିଲେ: “ପୂର୍ବେ ଋଷି ଋତବାକ୍ ରେବତୀ ନକ୍ଷତ୍ରକୁ ଆକାଶରୁ ପତିତ କରିଥିଲେ। ତୁମେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନକ୍ଷତ୍ରକୁ ମନ ଦେଉନାହାଁ, ତେବେ ବିବାହ କିପରି ସମ୍ଭବ?” କନ୍ୟା ପଛରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ଋତବାକ୍ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା କଲେ କି କେବଳ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ? ଆପଣ ମନ, କାୟ, ବାଣୀରେ ଏପରି ତପସ୍ୟା କରିନାହାନ୍ତି କି?” ଏହାପରେ ସେ କହିଲେ: “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣେ, କାରଣ ଆପଣ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିପାରନ୍ତି। ଆପଣ ଆକାଶରେ ରେବତୀ ନକ୍ଷତ୍ରକୁ ରଖନ୍ତୁ ଏବଂ ମୋ ବିବାହ କରନ୍ତୁ, ପିତା।” ଋଷି ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରି କହିଲେ: “ଯେପରି ତୁମେ କହିଛ, ତେପରି ହେଉ। ତୁମ ପାଇଁ ଆଜି ପୁଷ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ରକୁ ଚନ୍ଦ୍ରମାର ମାର୍ଗରେ ରଖିଦେବି।” ତା’ପରେ ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ: ଏପରି କହି, ଋଷି ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ବେଗେ ବେଗେ ପୁଷ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ରକୁ ତାହାର ପୂର୍ବ ଅବସ୍ଥାନକୁ ଫେରାଇଲେ। ଏହିପରି ରେବତୀ ନକ୍ଷତ୍ର ଅଧୀନରେ ଋଷି ନିୟମାନୁସାରେ ରେବତୀଙ୍କ ବିବାହ ରାଜା ଦୁର୍ଦ୍ଦମାଙ୍କ ସହ କରାଇଲେ। ବିବାହ ସମ୍ପନ୍ନ ହେବା ପରେ, ଋଷି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ହେ ବୀର, ତୁମେ କ’ଣ ଚାହଁ, କହ; ମୁଁ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି।” ରାଜା କହିଲେ: “ମୁଁ ସ୍ୱାୟଂଭୁବ ମନୁଙ୍କ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି। ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ମୁଁ ଏକ ଏମିତି ପୁଅ ଚାହେଁ, ଯିଏ ଏକ ମନ୍ବନ୍ତରର ଅଧିପତି ହେବେ।” ଋଷି କହିଲେ: “ଯଦି ଏହା ତୁମ ଇଚ୍ଛା, ତେବେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କର। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମେ ଏକ ମନୁ ପୁଅ ପାଇବା।” ତା’ପରେ ଋଷି ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଲେ: “ଯଦି ତୁମେ ‘ଦେବୀ ଭାଗବତ’ ନାମକ ପଞ୍ଚମ ପୁରାଣ ପାଞ୍ଚଥର ଶୁଣିବ, ତେବେ ଚାହିଁଥିବା ପୁଅ ପାଇବ।” “ରେବତାଙ୍କ ଝିଅ ରେବତୀ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେବେ, ତାଙ୍କ ନାମ ରେବତ ହେବ, ସେ ପଞ୍ଚମ ମନୁ ହେବେ, ତିନି ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନୀ, ସତ୍ୟବାନ୍, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଅଜୟ ହେବେ।” ସେଇ ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା ପିତାପୁରୁଷଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କଲେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭାବେ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ନିଜ ପୁଅମାନେ ପରି ରକ୍ଷା କଲେ। ଏକଦିନ ବଡ଼ ଋଷି ଲୋମଶ ଆସିଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ, ପୂଜା କଲେ, ଏବଂ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ: “ହେ ମହାମୁନି, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ମୁଁ ପୁଅ ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ଦେବୀ ଭାଗବତ ପୁରାଣ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।” ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଲୋମଶ ଋଷି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ କହିଲେ: “ତୁମେ ଧନ୍ୟ, ହେ ରାଜା; ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ମାତା ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଆଣିଛ। ସେଉଁଠି ଯିଏ ଦେବତା, ଦାନବ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀ ପ୍ରତି ତୁମର ଭକ୍ତି ଉଦିତ ହେଲେ, ତୁମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ସାଫଳ୍ୟ ହେବ। ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ମହାନ୍ତା ଭାଗବତ ପଢ଼ି ଶୁଣାଇବି; ଏହା ଶୁଣିଲେ, କୌଣସି ଆକାଂକ୍ଷା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହେ ନାହିଁ।” ଏମିତି କହି, ଏକ ଶୁଭ ଦିନ ଲୋମଶ ଋଷି ପଢ଼ା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ରାଜା ଓ ରାନୀ ଏହାକୁ ପଞ୍ଚଥର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶୁଣିଲେ। ଶେଷ ଦିନ ରାଜା ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୁରାଣ ଓ ଋଷିଙ୍କୁ ବିଧିବତ୍ ପୂଜା କଲେ। ତିନି ନବାର୍ଣ୍ଣ ମନ୍ତ୍ରରେ ହବନ କଲେ, କନ୍ୟାମାନେ, ସ୍ତ୍ରୀପୁରୁଷ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେଲେ, ଉପହାର ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ। ଏପରେ ଦେବୀଙ୍କ କୃପାରେ ରାନୀ ଗର୍ଭଧାରଣ କଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଚିହ୍ନ ଓ ଗ୍ରହ ଶୁଭ ଅବସ୍ଥାନରେ ଥିବାବେଳେ ରେବତୀ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ପୁଅ ଜନ୍ମ ଶୁଣି ରାଜା ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ, ସ୍ନାନ କରି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମିଶ୍ରିତ ଜଳରେ ଜନ୍ମସଂସ୍କାର କଲେ। ବିଧିବତ୍ ଦାନ କଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ; ଉପନୟନ ସଂସ୍କାର କରାଇ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବେଦ ଶିଖାଇଲେ। ଏହି ପୁଅଙ୍କ ନାମ ରେବତ ହେଲା, ସେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଭଣ୍ଡାର, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରବୀଣ, ଧର୍ମ କଥାରେ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ପରେ ବ୍ରହ୍ମା ରେବତଙ୍କୁ ମନୁ ହିସାବରେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ, ଏବଂ ସେ ଏକ ମନ୍ବନ୍ତରର ଧର୍ମମୟ ଶାସନ କଲେ। ଏଭଳି ଦେବୀଙ୍କ ଶକ୍ତି ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା; ଏହି ପୁରାଣର ମହିମାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କିଏ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବ? ସୂତ କହିଲେ: ଏଭଳି ଭାଗବତର ମହିମା ଓ ବିଧି ଘଟୋଦ୍ଭବଙ୍କୁ ଶୁଣାଇ, କୁମାରଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପୁନି ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଭାଗବତର ମହାତ୍ମ୍ୟ କହିଲି; ଯିଏ ଏଠାରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହାକୁ ଶୁଣେ କିମ୍ବା ପଢ଼େ, ସେ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି ଶେଷରେ ମୋକ୍ଷ ପାଏ। ଏହିପରେ ଋଷିମାନେ ପଚାରିଲେ: “ହେ ସୂତ, ଆମେ ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମହିମା ଶୁଣିଲୁ, ବର୍ତ୍ତମାନ ପୁରାଣ ଶୁଣିବାର ବିଧି ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।” ସୂତ କହିଲେ: “ହେ ଋଷିମାନେ, ପୁରାଣ ଶୁଣିବାର ଯେଉଁ ବିଧି ଅଛି, ତାହା ଶୁଣ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୋତାମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରନ୍ତି। ପ୍ରଥମେ ଜ୍ୟୋତିଷୀକୁ ଡାକି ଏକ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବା; ପବିତ୍ର ମାସରେ ଆରମ୍ଭ କରି ଛଅ ମାସ ଯାଏଁ ଏହି ପାଠ ଚାଲିବା; ଏହା ମଙ୍ଗଳକାରୀ।