ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ, କୁନ୍ତୀ ତିନି ଜଗତର ମାତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିନଥିଲେ, ନାହିଁ ତାଙ୍କର ଶୁଭ ଚରଣକମଳରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧ୍ୟାନ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦୋଷରେ, ସେ ନିଜେଁ ଦୁଃଖିନୀ ହେଲେ; ଏବଂ ଏହି ଅପରାଧ ସ୍ମରଣ କରି, ପୁଣିଥରେ ଜଙ୍ଗଲରେ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏପରି କହି, କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଏକ ପେଟିରେ ରଖିଲେ। ଲୋକମାନେ ଦେଖିପାରିବେ ବୋଲି ଭୟରେ, ସେ ପେଟିଟିକୁ ଦାୟିକାଙ୍କୁ ଦେଇ ଦେଲେ। ପରେ, ଭୟଭୀତ କୁନ୍ତୀ ସ୍ନାନ କରି, ବାପାଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇ ରହିଲେ। ଯେଉଁ ପେଟିଟି ସେ ପଠାଇଥିଲେ, ଏହା ଅଧିରଥ ନାମକ ଏକ ସୂତ ଦ୍ୱାରା ମିଳିଗଲା। ଅଧିରଥଙ୍କ ଜଣେ ଭଲ ପତ୍ନୀ ଥିଲେ - ରାଧା, ଯିଏ ଏକ ପୁଅ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହୀ ଥିଲେ। ସେଠାରେ କର୍ଣ୍ଣ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ବୀର, ରଥଚାଳକଙ୍କ ଘରେ ଲାଲନା-ପାଳନା ହେଲେ। ଏହିପରେ, କୁନ୍ତୀ କୁମାରୀ ଅବସ୍ଥାରେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱୟଂବରରେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ସହ ବିବାହ ହେଲା। ମାଦ୍ରୀ, ମଦ୍ରରାଜଙ୍କ ଶୁଭ କନ୍ୟା, ଦ୍ୱିତୀୟ ପତ୍ନୀ ହେଲେ। କିଛିଦିନ ପରେ, ପାଣ୍ଡୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଶିକାର କରିବା ସମୟରେ ଏକ ଋଷିଙ୍କୁ ମୃଗ ବୋଲି ଭାବି ମାରିଦେଲେ। ଏହି ଦୁଃଖଦ ଘଟଣାରେ, ଋଷି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ: "ଯଦି ତୁମେ କୌଣସି ମହିଳା ସହ ଏକତ୍ର ହେବ, ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ମୃତ୍ୟୁ ହେବ।" ଏହି ଶାପ ଶୁଣି, ପାଣ୍ଡୁ ଦୁଃଖରେ ରାଜ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କ ସହ କୁନ୍ତୀ ଓ ମାଦ୍ରୀ, ଦୁଇଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସେବା ଓ ଧର୍ମ ପାଳନ କରିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଋଷିମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ପାଣ୍ଡୁ ବାସ କରି, ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ର ଶୁଣି ଏବଂ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ଏକଦିନ, ଏକ ଧର୍ମ ଆଲୋଚନା ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ଏକ ଋଷି ଏହିପରି କହିଲେ: "ଯେଉଁଠାରେ ପୁଅ ନାହିଁ, ସେଉଁଠାରେ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେନି; କୌଣସି ଉପାୟରେ ପୁଅ ହେବା ଦରକାର।" ତାଳିକାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ପୁଅର ବର୍ଣ୍ଣନା ହେଲା: ଅଂଶଜ, କୁମାରୀଜ, କ୍ଷେତ୍ରଜ, ଲବ୍ଧ, ଦ୍ରୋଣ, ଉପଗୃହୀତ, ଅପବିଦ୍ଧ, କ୍ରୟୀତ, ଶ୍ୱୟମ୍ଗୃହୀତ, ଅରଣ୍ୟପ୍ରସ୍ଥିତ ଏବଂ ଏହିପରି ପ୍ରଭୃତି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପର୍ଯ୍ୟାୟର ପୁଅ ପୂର୍ବବର୍ଗରୁ କମ୍ ମାନାଯାଏ। ଏହି ଶୁଣି, ପାଣ୍ଡୁ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଏବେ ତୁମେ ଏକ ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଦ୍ରୁତ ପୁଅ ଉତ୍ପନ୍ନ କର। ମୋ ଆଦେଶରେ ତୁମର କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ; ଯେପରିକି ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୌଦାସ ନାମକ ପୁଅ ରାଣୀଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ।" କୁନ୍ତୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ମୋ ପାଖରେ ଏକ ମନ୍ତ୍ର ଅଛି, ଯାହା ଦୁର୍ବାସା ମୁନି ମୋତେ ଦେଇଥିଲେ, ଏହା ଯେକୌଣସି ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ। ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ଆହ୍ୱାନ କରିବି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଆସିବେ।" ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ ମନେ କରି, କୁନ୍ତୀ ପ୍ରଥମେ ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ, ଏବଂ ଏଠାରୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଜନ୍ମ ହେଲା। ପରେ, ବାୟୁଦେବଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି ଭୀମ (ବୃକୋଦର) ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା। ଏଭଳି, ପ୍ରତିବର୍ଷ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ତିନି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ହେଲେ। ମାଦ୍ରୀ ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମୋତେ ଏକ ପୁଅ ଦିଅ, ମୋ ଦୁଃଖ ଦୂର କର।" ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଆଦେଶରେ, କୁନ୍ତୀ ଦୟାକରି ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ। ମାଦ୍ରୀ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏକ ପୁଅ ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୁଇଜଣ ଏଶ୍ୱିନୀଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିଥିଲେ, ଯାହାରୁ ନକୁଳ ଓ ସହଦେବ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏଭଳି, ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା। ଏକଦିନ, ପାଣ୍ଡୁ ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ରମରେ ଏକା ଦେଖି, ଅତ୍ୟଧିକ କାମନାରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଅପମୃତ୍ୟୁ ଆସିଥିବା ଜଣାନଥିଲେ। ମାଦ୍ରୀ ବାରମ୍ବାର ବିନତି କଲେ, "ନାହିଁ, ନାହିଁ, ନାହିଁ," କିନ୍ତୁ ପାଣ୍ଡୁ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ସେ ଭୂମିରେ ଢଳି ପଡ଼ିଲେ। ଗଛର ଶାଖା କଟିଗଲେ ଯେପରି ଲତା ଢଳିଯାଏ, ସେପରି ମାଦ୍ରୀ ଯୁବତୀ ଅବସ୍ଥାରେ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ। ତାପରେ, କୁନ୍ତୀ ଶିଶୁମାନେ ସହିତ କାନ୍ଦୁଥିବାବେଳେ ଫେରିଲେ; ମହାନ ଋଷିମାନେ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଆସିଲେ। ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିଲା; ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଅଗ୍ନି ସହିତ ଶବଦାହ କରି, ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ତାଙ୍କ ଅନ୍ତେଷ୍ଟି କଲେ। ମାଦ୍ରୀ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଯେ, ସେ ପତି ସହ ଚିତାରେ ଯିବେ; ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଶିଶୁକୁ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଦେଇ ଧର୍ମ ଓ ପତିବ୍ରତା ନୀତି ରକ୍ଷା କଲେ। ପାଣ୍ଡୁ ଓ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଅନ୍ତେଷ୍ଟି ପରେ, ଋଷିମାନେ କୁନ୍ତୀ ଓ ପାଞ୍ଚ ପୁଅଙ୍କୁ ନিয়ে ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଆଣିଲେ। ସେଠାରେ ଭୀଷ୍ମ, ବିଦୁର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ଆଗମନ ସୁନି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ନଗରକୁ ଗଲେ; ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକ ପଚାରିଲେ: "ଏହି ସୁନ୍ଦର ପୁଅମାନେ କାହାର?" କୁନ୍ତୀ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଶାପ ସ୍ମରଣ କରି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ: "ଏହି ପୁଅମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ, କୁରୁବଂଶୀ।" ନିଶ୍ଚିତି ପାଇଁ, କୁନ୍ତୀ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଆକାଶରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇ କହିଲେ: "ଏମାନେ ଆମର ପୁଅ।" ଭୀଷ୍ମ ଏହି କଥାକୁ ଗୃହଣ କରି, ଦେବପୁତ୍ରମାନେ ଆଦର ପାଇଲେ। ଭୀଷ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ, ପୁଅମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ମାତାଙ୍କୁ ନାଗପୁରକୁ ନେଇ, ଭକ୍ତିସହିତ ରକ୍ଷା କଲେ। ଏଭଳି, ପାର୍ଥମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ହେଲେ। ଏହିପରି ପାଣ୍ଡବମାନେ ଜନ୍ମ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ-ସଂଘଟନର ଖ୍ୟାତି ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ସୂତ କହିଲେ: ପାଞ୍ଚ ପତିଙ୍କ ଭାର୍ୟା ଦ୍ରୌପଦୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୂଜିତ ଓ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଥିଲେ; ସେ ତାଙ୍କ ପତିମାନେ ଠାରୁ ପାଞ୍ଚ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ପୁଅ ପାଇଥିଲେ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଭାର୍ୟା ଥିଲେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭଉଣୀ ସୁଭଦ୍ରା, ଯିଏ ଜିଷ୍ଣୁ (ଅର୍ଜୁନ) ଦ୍ୱାରା ଗୃହଣ କରାଯାଇଥିଲେ ଓ ହରିଙ୍କ ପ୍ରଶଂସିତ। ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ମହାବୀର ଅଭିମନ୍ୟୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ବଧ ହେଲେ; ସେଠାରେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ନିହତ ହେଲେ।