ଚାରିମାସିଆ ବ୍ରତ କାଳରେ, ଦ୍ୱିଜଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଋଷି ଦୁର୍ବାସା କୁନ୍ତୀଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିଲେ। କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କୁ ଭଲଭାବରେ ସେବା କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ସେବାରେ ଦୁର୍ବାସା ଋଷି ଖୁସି ହେଲେ। ସେ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ଏକ ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବେ, ସେ ନିଜେ ଆସି କୁନ୍ତୀଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବେ। ଦୁର୍ବାସା ଋଷି ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଘରେ ବସିଥିବା କୁନ୍ତୀ ମନେ କଲେ—'ମୁଁ କେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବି?' ଏହିଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳରୁ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ରୂପବାନ ମାନବ ଆକୃତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଅବତରିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, କୁନ୍ତୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚକିତ ହେଲେ ଏବଂ ଲଜ୍ଜାରେ କମ୍ପିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ନୟନ ଅତି ଆକର୍ଷକ ହେଉଥିଲା, ତାଳି ମିଳାଇ କୁନ୍ତୀ କହିଲେ, "ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ, ଏବେ ଦୟାକରି ନିଜ ଲୋକକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କରନ୍ତୁ।" ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ କହିଲେ, "କୁନ୍ତୀ, ତୁମର ମନ୍ତ୍ର ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ଆସିଛି। ତୁମେ ମୋତେ ଡାକିଛ, ତେବେ ଆମକୁ ଦ୍ରଢ଼ କର ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର। ମୁଁ ତୁମ ଅଧୀନ, ଏହି ମହୁର୍ତ୍ତରେ ଆମେ ଏକତ୍ର ହେବାକୁ ଚାହେଁ।" କୁନ୍ତୀ ଲଜ୍ଜାରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏକ କୁମାରୀ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ମୁଁ ଏକ ଉତ୍ତମ ପରିବାରର କନ୍ୟା, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ମୋତେ ଦୋଷ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।" ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ କହିଲେ, "ଯଦି ଏହିପରି ଶୂନ୍ୟ ହାତେ ଫେରିଯିବି, ମୋତେ ଲଜ୍ଜା ଲାଗିବ ଏବଂ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋ ଉପହାସ କରିବେ। ଯଦି ତୁମେ ଆମକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବ ନାହିଁ, ମୁଁ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେଇବି। ତୁମର କୁମାରୀତ୍ୱ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରହିବ ଏବଂ ଲୋକେ ଏହି କଥା ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏବଂ ତୁମ ପୁତ୍ର ମୋ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବ।" ଏଭଳି କହି, ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ କୁନ୍ତୀ ସହ ଏକତ୍ର ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଆପଣଙ୍କ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। କୁନ୍ତୀ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ତାଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ରଖିଲେ, ଏହି କଥା କେବଳ ଦାୟିତ୍ୱ ଓ ଏକ ବନ୍ଧୁମାତ୍ର ଜାଣିଥିଲେ; ତାଙ୍କ ମାତା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି ଜାଣିନଥିଲେ। ଏଭଳି ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ରୂପବାନ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯାହାର କବଚ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ଜ୍ୱଳମାନ ଥିଲା। ସେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଲଜ୍ଜାରେ କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ଦାୟିତ୍ୱଙ୍କ ହାତରେ ଦେଇ କହିଲେ, "ମୁଁ କଣ କରିବି? ମୋ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଦୁଃଖିତ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ବାଧ୍ୟ। ମୋ ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର, ତୁମେ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣର ଧାରକ।" "ପ୍ରଭୂ ଅମ୍ବିକା ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ଜଗତ୍ଜନନୀ କାଟ୍ୟାୟନୀ ତୁମକୁ ଦୁଧ ଦିଅନ୍ତୁ। କେବେ ମୁଁ ତୁମର କମଳ ମୁହଁ ଦେଖିପାରିବି? ତୁମକୁ ଏହି ଅଜଣା ଅରଣ୍ୟରେ ଛାଡ଼ି ମୁଁ ଅପରାଧିନୀ।" "ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ମୁଁ ତିନି ଲୋକର ମାତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିନଥିଲି, ତେଣୁ ଏହି ଦୁଃଖ ମୋ ଭାଗ୍ୟ। ଏବେ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ମୁଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବି।" ଏଭଳି କହି, କୁନ୍ତୀ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ଏକ ପେଟିରେ ରଖି, ଲୋକେ ଦେଖିବା ଭୟରେ, ଦାୟିତ୍ୱଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ପରେ, ଭୟଭୀତ କୁନ୍ତୀ ସ୍ନାନ କରି ନିଜ ବାପାଘରେ ରହିଲେ। ସେଇ ପେଟି ଅଧିରଥ ନାମକ ଏକ ସୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଧାର ହେଲା। ଅଧିରଥଙ୍କ ଜନାନୀ ରାଧା ଏକ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହୀ ଥିଲେ। ତେଣୁ, କର୍ଣ୍ଣ ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବୀର ପୁତ୍ର ସୂତଙ୍କ ଘରେ ପାଳନ ପୋଷଣ ହେଲେ। ପରେ, କୁନ୍ତୀ ସ୍୵ୟଂବରରେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ସହ ବିବାହିତ ହେଲେ। ମାଦ୍ରୀ, ମଦ୍ରରାଜଙ୍କ କନ୍ୟା, ଦ୍ୱିତୀୟ ପତ୍ନୀ ହେଲେ। ପାଣ୍ଡୁ ଏକଥର ଅରଣ୍ୟରେ ସୀକାର କରୁଥିବାବେଳେ ଏକ ଋଷିଙ୍କୁ ହରିଣ ଭାବି ମାରି ଦେଲେ। ଏହାରେ ଋଷି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ—"ତୁମେ ଯଦି ଜନାନୀ ସହ ଏକତ୍ର ହେବ, ତେବେ ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ।" ଏହି ଶାପ ପାଇଁ ପାଣ୍ଡୁ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ। କୁନ୍ତୀ ଓ ମାଦ୍ରୀ ତାଙ୍କ ସହ ଧର୍ମ ସେବାରେ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତ ହୋଇ ଗଲେ। ସେମାନେ ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଋଷିମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ରହି, ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର ଶ୍ରବଣ କରି, ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ଏକଥର ଧର୍ମ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା ହେଉଥିଲା। ଏହି ବେଳେ ଏକ ଋଷି କହିଲେ—"ଯେଉଁଠାରେ ପୁତ୍ର ନାହିଁ, ସେଠାରେ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେନାହିଁ; ଯେପରି କରି ହେଉ, ପୁତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ।" ପୁତ୍ର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ହୋଇପାରନ୍ତି—ଅଂଶଜ, କୁମାରୀଜ, କ୍ଷେତ୍ରଜ, ଲବ୍ଧ, ଦ୍ରୋଣିଜ, କ୍ଷତ୍ର, ଗୁପ୍ତ, କ୍ରୟ, ଅରଣ୍ୟଲବ୍ଧ ଇତ୍ୟାଦି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପର୍ଯ୍ୟାୟର ପୁତ୍ର ପୂର୍ବପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନୁହେଁ। ଏହି କଥା ଶୁଣି ପାଣ୍ଡୁ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏକ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି ଶୀଘ୍ରେ ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କର। ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ତୁମେ ଦୋଷୀ ହେବ ନାହିଁ। ପୂର୍ବେ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାଣୀ ସୌଦାସଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ମିଳିଥିଲା।" କୁନ୍ତୀ କହିଲେ, "ମୋ ପାଖରେ ଦୁର୍ବାସା ଋଷି ଦେଇଥିବା ଏକ ମନ୍ତ୍ର ଅଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକିବି, ସେ ଆସିବେ।" ଏହିପରି ହୁଏ, ପତିଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଏବଂ ଉଚ୍ଚତମ ଧର୍ମ ସ୍ମରଣ କରି, କୁନ୍ତୀ ପ୍ରଥମେ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ବାୟୁଦେବଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି ଭୀମ କିମ୍ବା ବୃକୋଦରଙ୍କୁ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଏଭଳି ପ୍ରତିବର୍ଷ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ତିନି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ର ହେଲେ।