ଗାଙ୍ଗେୟ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ପିତା ରାଜା ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ମନରେ ଗଭୀର ଚିନ୍ତା ଓ ଦୁଃଖ ଥିଲା। ଏହା ଦେଖି, ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ, "ଯେଉଁ ପୁଅ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରିବା ସକ୍ଷମ ହୋଇ ବି ଏହା କରେନାହିଁ, ସେହି ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇ କ'ଣ ଲାଭ? ଯଦି ପିତାଙ୍କ ଚିନ୍ତା କମେନାହିଁ, ସେହି ପୁଅର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅର୍ଥହୀନ।" ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଶାନ୍ତନୁ ଅନ୍ତଃକରଣରେ ଲଜ୍ଜିତ ହେଇ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ କଥା କହିଲେ—"ମୋର ଏକମାତ୍ର ଚିନ୍ତା ଏହି, ତୁମେ ମୋ ପ୍ରିୟ ପୁଅ, ସାହସୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଗର୍ବିତ ହେଲେ ବି ଯୁଦ୍ଧରୁ ଦୂରେଇଯାଉଛ। ମୋ ଜୀବନ ଏକମାତ୍ର ପୁଅ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ଯଦି କେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବ, ତେବେ ମୁଁ କ'ଣ କରିବି? ଏହି ଭୟ ଆଜି ମୋ ମନକୁ ଦୁଃଖିତ କରିଛି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚିନ୍ତା ନାହିଁ।" ଏହି ସବୁ ଶୁଣି, ଭୀଷ୍ମ ବୃଦ୍ଧ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ରାଜା ଆଜି ଲଜ୍ଜାରେ ମୋ ସହ କଥା କହୁନାହାନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତା କଣ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆମକୁ କହ, ମୁଁ ସଂକୋଚ ଛାଡ଼ି କାମ କରିବି।" ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ରାଜାଙ୍କଠାରେ ଗଲେ, ସତ୍ୟ ଜାଣି ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ। ତାପରେ ଭୀଷ୍ମ ଚିନ୍ତା କରି, ସେମାନଙ୍କ ସହ ଜଳିକ୍ରିୟା କରି ତୁରନ୍ତ ମାଛୁଆଁଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ଜାହ୍ନବୀପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ ଭକ୍ତି ସହ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, "ଆପଣଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ଆଜି ମୋ ପିତାଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତୁ, ସେ ମୋର ମା ହେଉନ୍ତୁ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦାସ ହେଇ ରହିବି।" ମାଛୁଆଁ କହିଲେ, "ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ନେଉ, ତୁମେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ହେଉ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କ ପୁଅ ରାଜା ହେବେନି।" ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ, "ଏହି ମାଛୁଆଁ କନ୍ୟା ମୋର ମା ହେବେ, ମୁଁ କେବେ ରାଜ୍ୟ ନେବିନି, ତାଙ୍କ ପୁଅ ନିଶ୍ଚୟ ରାଜ୍ୟ କରିବେ।" ମାଛୁଆଁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଜାଣେ ତୁମେ ସତ୍ୟ କହୁଛ, କିନ୍ତୁ ତୁମର ପୁଅ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବେ ଓ ରାଜ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ନେଇବେ।" ଭୀଷ୍ମ ଦୃଢ଼ ଶପଥ କଲେ, "ମୁଁ କେବେ ବିବାହ କରିବିନି, ଏହି ମୋ ଭୀଷ୍ମ ପ୍ରତିଜ୍ଞା।" ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଶୁଣି, ମାଛୁଆଁ ତାଙ୍କ ଶୁଭାଙ୍ଗିନୀ କନ୍ୟା ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ରାଜା ଶାନ୍ତନୁଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ଏପରି ଭାବେ ସତ୍ୟବତୀ ଓ ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ବିବାହ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ଏହି ସମୟରେ ଶାନ୍ତନୁ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ଭିଷ୍ମଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ ଅଜ୍ଞାତ ରହିଲେ। ସତ୍ୟବତୀଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ପୁଅ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ସମୟର ପ୍ରଭାବରେ ସେମାନେ ଦୁଇଁଜଣେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ଏପରେ ବ୍ୟାସଙ୍କ ତପୋବଳରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଜନ୍ମରୁ ଅନ୍ଧ ଥିଲେ, କାରଣ ସେମାନଙ୍କ ମାତା ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଖି ବନ୍ଦ କରିଦେଇଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଦେଖି ଧଳା ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ତେଣୁ ବ୍ୟାସଙ୍କ କ୍ରୋଧରୁ ପାଣ୍ଡୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ପରେ ବ୍ୟାସଙ୍କ ସନ୍ତୁଷ୍ଟିରୁ ଏକ ଦାସୀ ମାଧ୍ୟମରେ ଧର୍ମର ଅଂଶ ଥିବା, ସତ୍ୟବାନ୍, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭିଦୁର ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଯଦିଓ ପାଣ୍ଡୁ ଛୋଟ, ତଥାପି ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇଲେ, କାରଣ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଅନ୍ଧ ଥିଲେ। ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ପାଣ୍ଡୁ ରାଜ୍ୟ ଅଧିକାର ପାଇଲେ, ଭିଦୁର ମନ୍ତ୍ରଣାର କାମରେ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଦୁଇଜଣ ଝିଅ ଥିଲେ: ସୁବଳଙ୍କ କନ୍ୟା ଗାନ୍ଧାରୀ ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ, ଗୃହକାର୍ଯ୍ୟରେ ନିପୁଣ ଏକ ବୈଶ୍ୟା ଝିଅ। ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଦୁଇଜଣ ସ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ: ଶୂରସେନଙ୍କ କନ୍ୟା କୁନ୍ତୀ ଓ ମଦ୍ରଦେଶର ମଦ୍ରୀ। ଗାନ୍ଧାରୀ ଶତପୁତ୍ର ସନ୍ତାନ ଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପ ଥିଲା। ବୈଶ୍ୟା ଝିଅ ଏକ ପ୍ରିୟପୁତ୍ର ଯୁୟୁତ୍ସୁ ଜନ୍ମାଇଲେ। କୁନ୍ତୀ, ବାପାଘରେ ଥିବାବେଳେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଠାରୁ ରୂପବାନ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ, ପରେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ସହ ବିବାହ ହେଲେ। ଏଠାରେ ଋଷିମାନେ ପଚାରିଲେ, "ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା କଣ? କୁନ୍ତୀ ବିବାହ ପୂର୍ବରୁ କଣ ପ୍ରକାରେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ? ସେ ପୁନଃ କେମିତି କନ୍ୟା ହେଲେ ଓ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ?" ସୂତ କହିଲେ: "ଶୂରସେନଙ୍କ କନ୍ୟା କୁନ୍ତୀ ଛୁଆଁବେଳେ ରାଜା କୁନ୍ତିଭୋଜ ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ସେ ହସି ହସି କୁନ୍ତିଭୋଜଙ୍କ ଝିଅ ଭାବେ ଦତ୍ତକ ନିଆଯିବା ପରେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଋଷିଙ୍କ ସେବାରେ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ। ଚାରିମାସିଆ ବ୍ରତ ସମୟରେ ଦୁର୍ବାସା ଋଷି ଆସିଲେ। କୁନ୍ତୀ ସେମାନଙ୍କୁ ଭଲଭାବେ ସେବା କଲେ, ତେଣୁ ଋଷି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ ଏକ ଦିବ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଯେକୌଣସି ଦେବତାକୁ ଡାକିଲେ ତାହା ସମ୍ମୁଖରେ ଆସି ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବେ।" "ଋଷି ଚାଲିଯିବା ପରେ, କୁନ୍ତୀ ଘରେ ରହି ମନେ ଭାବିଲେ—'କେଉଁ ଦେବତାକୁ ଡାକିବି?' ସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେଵ ଦେଖାଦେଲେ, ସେ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ ଆଭାରୁ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜେ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିଲେ।" "ଦେବତା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି କୁନ୍ତୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହ କମ୍ପିଉଥିଲା, ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ନାରୀ ସ୍ୱଭାବ ଅନୁଭବ କଲେ। ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଦୀପ୍ତିମାନ, ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, 'ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନରେ ଖୁସି, ଏବେ ନିଜ ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତୁ।'" ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ, 'କୁନ୍ତୀ, ତୁମର ମନ୍ତ୍ର ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ଡାକାଯାଇଛି, ଏଠାରେ ଆସିଛି, ତୁମେ ମୋତେ ଡାକିଲା, କିନ୍ତୁ ଆଦର କରୁନାହାଁ। ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ, ମୁଁ ତୁମର ମନ୍ତ୍ର ଶକ୍ତିରେ ବଶୀଭୂତ, ଏବେ ଏକତ୍ର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର।' କୁନ୍ତୀ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଏକ କନ୍ୟା, ଧର୍ମଜ୍ଞ ଦେବ, ଆପଣ ସାକ୍ଷୀ, ମୁଁ ଦୋଷୀ ନୁହେଁ, ମୁଁ କୁଳୀନ ପରିବାରର ଝିଅ।' ଏପରି ଭାବେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଘଟଣା ଘଟିଲା, ଯାହା ଭାରତବଂଶର ଐତିହ୍ୟର ଅଂଶ ହେଲା।