ଏହି ଗଳ୍ପ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଏମିତି, ଯେ କିଂଶୁକର ରାଜା ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ଜୀବନରେ ଯେଉଁ କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ସେ auspicious କିମ୍ବା inauspicious ହେଉ, ତାଙ୍କର ନିଜ ଅନୁଭବ ଏବଂ ନିଷ୍ପତ୍ତି ରହିଥିଲା। ଏବେ, ରାଜା ଶାନ୍ତନୁ ଯେତେବେଳେ ଗଙ୍ଗା ଦେବୀଙ୍କ କଥା ଅନୁସରଣ କରିନଥିଲେ, ଗଙ୍ଗା ଦେବୀ ସେ Vasus ମାନଙ୍କର ଜନ୍ମକୁ ମନେ ରଖି, ତାଙ୍କର ଅନୁରୋଧକୁ ହୃଦୟରେ ଗୁପ୍ତ ରଖିଥିଲେ। ରାଜା ଶାନ୍ତନୁ 'ଏହିପରି ହେଉ' ଭାବରେ ସମ୍ମତି ଦେଲେ, ତାପରେ ଗଙ୍ଗା ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପତି ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଶୁଭାଗ୍ୟବାନ୍, ଚମକୁଥିବା ଗଙ୍ଗା ଦେବୀ ରାଜାଙ୍କ ଦୁର୍ଗରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ମହିଳା ରାଜାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ବୁଝି, ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ମୃଗ ନୟନ ଦେବୀ ସହିତ ରାଜା ଶାନ୍ତନୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଶଚୀ ପରି ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ନାରାୟଣ ପରି ଦୁର୍ଗରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦ ଭୋଗ କରିଲେ। ଗଙ୍ଗା ଦେବୀ, ଶୁଭ୍ର ନୟନ ଧାରଣ କରି, Vasus ମାନଙ୍କର ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ କଲେ। ତାପରେ ତୃତୀୟ, ଚତୁର୍ଥ, ପଞ୍ଚମ ଏବଂ ଷଷ୍ଠ ଏହି ଦିନଗୁଡିକୁ ଅଟୁଟ ରଖିଲେ। ରାଜା ଶାନ୍ତନୁ ଚିନ୍ତା କଲେ—'ଆଜି କଣ କରିବି? କିପରି ମୋର ବଂଶ ଏ ପୃଥିବୀରେ ଅବିକଳ ରହିବ?' ସେ ଭାବିଲେ, ଯଦି ଗଙ୍ଗା ଦେବୀଙ୍କୁ ରୋକିବି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯିବେ। ଯଦି ଆଜି ରୋକିବି ନାହିଁ, ସେ ଏହି ପୁଅକୁ ଜଳରେ ନିକ୍ଷେପ କରିଦେବେ। ଏହିପରି ଏକ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଗଙ୍ଗା ଦେବୀ କୃରା—ସେ ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ କି କରିବେ ନାହିଁ। ବଂଶ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ରାଜା ଶାନ୍ତନୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କରିବା ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ। ଯେପରି ଋଷି Nandini ଗାଁ Strijit ଦ୍ୱାରା ନିଯାଯିଥିଲା, ଏହିପରି ଅବସ୍ଥା ଆସିଲା। ରାଜା ଗଙ୍ଗା ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୁମର ଦାସ, ଶୁଭ୍ର ହସ୍ତ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି।' 'ହାତୀର ତୁଣ୍ଡ ପରି ଉରୁ ଧାରଣ କରିଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ମୋର ସାତି ପୁଅକୁ ଅନ୍ୟାୟ କରିଛ।' ରାଜା ଏହିପରି କହି, 'ଆଜି ତୁମେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଚାହିଁବା; ଯାହା ଦୁର୍ଲଭ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଦେବି।' 'ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ମନେ କହନ୍ତି, ପୁଅ ବିନା ପୁରୁଷର ସ୍ବର୍ଗରେ ପଥ ନାହିଁ।' ଏପରି ଉକ୍ତି ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଗଙ୍ଗା ଦେବୀ ଶିଶୁକୁ ନେଇ ବାହାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ। ରାଜା ଦୁଃଖ ଭରା କଥା କହିଲେ, 'ଏ ଅତି ପାପିନୀ, ଆଜି କଣ କରିବି? ତୁମେ ନରକର ଭୟ ରଖୁନାହିଁ?' 'ଯିବା କିମ୍ବା ରହିବା ତୁମ ଇଚ୍ଛା, କିନ୍ତୁ ମୋର ପୁଅକୁ ଏଠା ରଖ।' ଏହିପରି ରାଜା କହିଲେ, ଗଙ୍ଗା ଦେବୀ ଶିଶୁକୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ। ରାଜା ଚିନ୍ତା କଲେ, 'ପୁଅ ପାଇଁ ମୁଁ ଏହି ଶିଶୁକୁ ଉଠେଇବି, ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇ।' ଗଙ୍ଗା ଦେବୀ ନିଜ ପରିଚୟ ଦେଲେ, 'ମୁଁ ଗଙ୍ଗା, ଦେବତାମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।' ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ବର ଦେଇ, ତୁମର ଜନ୍ମ ହୋଇ ତୁମର ଜୀବନସଂଗିନୀ ହୋଇଛି।' 'ତୁମ ସାତି ପୁଅ, ଓ ବାସବ, ଋଷିଙ୍କର ଶାପରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଛି।' ଗଙ୍ଗା ଦେବୀ କହିଲେ, 'ଏହି ପୁଅକୁ ଗଙ୍ଗା ଦେଇଛି, ଶାନ୍ତନୁ, ତୁମେ ନିଜର ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କର।' 'ଏହି ପୁଅ ଗଙ୍ଗାର ସନ୍ତାନ, ବଡ଼ ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବ।' ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଏହି ପୁଅ ଯୌବନ ଅବସ୍ଥା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଠେଇବି, ପରେ ତୁମକୁ ଦେଇଦେବି।' ଏହିପରି କହି, ଗଙ୍ଗା ଦେବୀ ଶିଶୁକୁ ନେଇ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ରାଜା ଶାନ୍ତନୁ ନିଜ ପତ୍ନୀର ବିୟୋଗ ଓ ପୁଅ ନିମିତ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ଦୁଃଖ ଭୋଗ କଲେ। ସମୟ କେତେ ଯାଇଗଲା, ରାଜା ଏକ ଦିନ ଶିକାର ପାଇଁ ବାହାରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶାନ୍ତନୁ ଗଙ୍ଗା ତୀରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ପୁଅ ପ୍ରବଳ କୌଶଳରେ ବହୁତ ତୀର ଛାଡ଼ୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ, କିଛି ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏତେ ଅଲୌକିକ ତୀର କୌଶଳ ଦେଖି, ପୁଅର ତୀର ଦ୍ରୁତତା ଦେଖି, ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, 'ଏ ନିର୍ମଳ ପୁଅ, ତୁମେ କାହାର ସନ୍ତାନ?