ରୂପସି ମୁହଁରେ ହସ ଛଟା ଛାଡ଼ି ଥିବା ସେଉଁଠି ଗଙ୍ଗାକୁ ଦେଖି, ରାଜା ଶାନ୍ତନୁ ମନରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆকৰ୍ଷିତ ହେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ତାଙ୍କ ପିତା ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ କଥା କହିଥିଲେ, ତାହା ସେ ମନେ ପକାଇଲେ। ଗଙ୍ଗାଙ୍କର ପଦ୍ମ ସଦୃଶ ମୁଁହରୁ ଜଳ ପିଇ ଶାନ୍ତନୁ ରାଜା ତୃପ୍ତି ହେବାକୁ ପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏପରି ଦୃଢ଼ ପ୍ରେମ ଦେଖି, ଗଙ୍ଗା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ମହାଭିଷା ଭାବି ମନରେ ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ତାଙ୍କର କୋଣା କଳା ଚକ୍ଷୁ ଦେଖି ରାଜାର ହୃଦୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା। ତେଣୁ ଶାନ୍ତନୁ ରାଜା କହିଲେ, “ଓ ଶୁଭ୍ର ମୁଁହର ମହିଳା, ତୁମେ ଦେବୀ କିମ୍ବା ମାନବୀ, ଯେଉଁଠି ହେଉ, ମୋ ପତ୍ନୀ ହେବାକୁ ମତେ ଦିଅ। ଓ ରୂପବତୀ, ତୁମେ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ହେଉ।” ଏହି ସମୟରେ ସୂତ କହିଲେ, ଗଙ୍ଗା ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ଏହି ରାଜା ମହାଭିଷାଙ୍କର ପୁନର୍ଜନ୍ମ। ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ପ୍ରେମ ବନ୍ଧନ ଦ୍ୱାରା ରାଜାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଗଙ୍ଗା କହିଲେ, “କେଉଁ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ ଭଲ ବର ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରି ଚାହିଁବେ ନାହିଁ? ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧନ କରି, ଓ ରାଜା, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ତୁମ ପତ୍ନୀ ହେବି। ମୁଁ ଯେଉଁ କାମ କରିବି, ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ, ଏବଂ ଯେଉଁ ଦିନ ତୁମେ ମୋ କଥା ମାନିବେ ନାହିଁ, ସେ ଦିନ ମୁଁ ଚାଲିଯିବି। ଭାସୁମାନଙ୍କ ଜନ୍ମକୁ ମନେରେ ରଖି, ସେମାନଙ୍କର ଅନୁରୋଧ ମୁଁ ଭିତରେ ପୋଷିଲି।" ରାଜା 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କଲେ। ତେବେ ସେ ଦେବୀ ରାଜାଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଧନ୍ୟ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଗଙ୍ଗା ରାଜାଙ୍କ ରାଜପାଳିସରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ ରାଜାଙ୍କ ହୃଦୟ ଭଲ ଭାବେ ବୁଝି, ତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ମୃଗ ଚକ୍ଷୁ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଶାନ୍ତନୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଶଚୀ ପରି ହେଲେ। ସେମାନେ ରାଜମହଳରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ପରି ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ। ଏହିପରି ଗଙ୍ଗା, ସୁନ୍ଦର ନୟନ ଧାରିଣୀ, ଭାସୁମାନଙ୍କ ଏକ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଏହା ପରେ ତୃତୀୟ, ଚତୁର୍ଥ, ପଞ୍ଚମ ଏବଂ ଷଷ୍ଠ ବର୍ଷରେ ପରିସ୍ଥିତି ଏମିତି ହେଲା... ରାଜା ଚିନ୍ତା କଲେ, “ମୁଁ ଆଜି କଣ କରିବି? କିପରି ମୋ ଉତ୍ସବଂଶ ପୃଥିବୀରେ ରହିପାରିବ?” ଯଦି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ରୋକିଦିଅଁ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯିବେ। ଯଦି ଆଜି ମୁଁ ରୋକି ନ ଦେଉଁ, ସେ ଏହି ଶିଶୁକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଜଳରେ ଫେଙ୍ଗିଦେବେ। ଜନ୍ମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଅପରାଧିନୀ—ସେ ଶିଶୁକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରେ କିମ୍ବା ନ କରିପାରେ। ମୋ ବଂଶ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା କରିବି। ଯେପରି ସ୍ତ୍ରିଜିତ ଋଷିଙ୍କର ଗାଈ ନନ୍ଦିନୀକୁ ନେଇଥିଲେ, ସେପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପାଖରେ ଦାସ ଭାବେ ଅଛି, ଓ ଶୁଭ୍ରହସିନୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛି। ଓ ହସ୍ତୀ ଦଣ୍ଡ ସଦୃଶ ଉରୁ ଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ମୋ ସାତି ଝିଅକୁ କ୍ଷତି କରିଛ। ଆଜି ତୁମେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ, ମୁଁ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଇଦେବି। ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ କହନ୍ତି, ପୁଅ ବିନା ପୁରୁଷର ସ୍ୱର୍ଗ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଅନୁରୋଧ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ଗଙ୍ଗା ଶିଶୁକୁ ନେଇ ଚାଲିଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ରାଜା କହିଲେ, “ଅପରାଧିନୀ, ଆଜି ମୁଁ କଣ କରିବି? ତୁମେ ନରକକୁ ଭୟ କରୁନାହାଁ କି? ଚାଲିଯାଅ କିମ୍ବା ରୁହ, କିନ୍ତୁ ମୋ ପୁଅ ଏଠାରେ ରୁହିଯାଉ।” ରାଜା ଏଭଳି କହିଲେ, ସେ ଶିଶୁକୁ ନେଇଲେ। ଗଙ୍ଗା କହିଲେ, “ପୁଅ ଚାହିଁ, ମୁଁ ଏହି ଶିଶୁକୁ ନେଇ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇ ଲାଲନା-ପାଳନ କରିବି। ମୋତେ ଗଙ୍ଗା ଭାବେ ଜାଣ, ଦେବତାଙ୍କ କାମ ପାଇଁ ଏଠି ଆସିଛି। ମୁଁ ମନରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଏବେ ମାନବୀ ଗର୍ଭରେ ବାସ କରିବି। ଦେବତାଙ୍କୁ ଏକ ଦାନ ଦେଇ, ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ମୁଁ ତୁମ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲି। ତୁମ ସାତି ପୁଅ, ଓ ବାସବ, ଋଷିଙ୍କ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହି ପୁଅ, ଯାହାକୁ ଗଙ୍ଗା ଦେଇଛନ୍ତି, ତୁମେ ନିଜର ପୁଅ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର।