ସେ ଦିବ୍ୟ ରୂପବତୀ ଯୌବନମତୀ ସ୍ତ୍ରୀ ରଜନୀ, ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରସ୍ତାବକୁ ଶ୍ରୀମୁଖରେ "ଏହିପରି ହେଉ" ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଇ ଚାଲିଗଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ହେ ଯୁବା, ତାଙ୍କର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ହେଲା ଏକ ପୁଅ। ଏହି ଘଟଣା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ସେ ରାଜା ପୁନି ତାଙ୍କର ପୁଅଙ୍କୁ କହିଲେ—"ତୁମେ ସେ ମୋହନୀ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କର, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଧର୍ମପତ୍ନୀ କରି ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଶୁଭ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ହେବ।" ଏଭଳି ଆନନ୍ଦ ହୃଦୟରେ ନିଜ ପୁଅଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ର ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଦାନ କରି, ସେ ରାଜା ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ପରେ, ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେ ରାଜା ଧର୍ମ ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରି, ସେ ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଭାବେ ଦେବବ୍ରତଙ୍କ ଜନ୍ମ ଉପଲକ୍ଷେ, ସୂତଜୀ କହିଲେ—ସେ ରାଜା ଶିକାରକୁ ବହୁତ ପ୍ରେମ କରୁଥିଲେ, ବାଘ ଓ ହରିଣ ମାରିଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ରାଜା ଭୟାନକ ଅଟବୀ ମଧ୍ୟରେ, ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଅପୂର୍ବ ନାରୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାଜା ମନମୋହିତ ହେଲେ—ଏହି ଘଟଣା ତାଙ୍କ ପିତା କହିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ପଦ୍ମ-ସମ ମୁଖରୁ ଜଳ ପିଇ ରାଜା ତୃପ୍ତି ମାନିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଦେଖି, ସେ ନାରୀ ମଧ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ମହାଭିଷ୍ୟ ଭାବି ପ୍ରେମରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ। କୋଣାଳି କଳା ଚକ୍ଷୁଅଳି ସେ ନାରୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୃଦୟ ହେଲେ। "ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଦେବୀ କିମ୍ବା ମାନବୀ, ଯେଉଁଠି ହେଉ, ମୋର ପତ୍ନୀ ହେବାକୁ ମତେ ଦିଅ," ବୋଲି ରାଜା ଅନୁରୋଧ କଲେ। ସୂତଜୀ କହିଲେ—ଗଙ୍ଗା ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ଏହି ରାଜା ମହାଭିଷ୍ୟଙ୍କ ପୁନର୍ଜନ୍ମ। ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ପ୍ରେମ ସମ୍ପର୍କ ଦ୍ୱାରା, ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ନାରୀ କହିଲେ—"କେଉଁ ସୁନ୍ଦରୀ ଚିନ୍ତା କରି ଯୋଗ୍ୟ ସ୍ୱାମୀ ଚାହିଁବେ ନାହିଁ? ମୁଁ ଶବ୍ଦବନ୍ଧନ ଦ୍ୱାରା ତୁମର ପତ୍ନୀ ହେବି, ହେ ରାଜା। ମୁଁ ଯେ କିଛି କରିବି, ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ମୋର କଥା ଅମାନ୍ୟ କରିବ, ସେଥିରେ ମୁଁ ଚାଲିଯିବି।" ଗଙ୍ଗା ମନେ ରଖିଥିଲେ ବସୁମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ ଓ ତାଙ୍କର ଅନୁରୋଧ। ରାଜା "ଏହିପରି ହେଉ" ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କଲେ, ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ତି ନାରୀ ରାଜାଙ୍କ ମହଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ହୃଦୟ ଜାଣିଥିବା ଏହି ଗୁଣବତୀ ନାରୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ। ମୃଗନୟନୀ ସେ ନାରୀ ସହିତ, ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଶଚୀ ଭଳି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହଲରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ-ନାରାୟଣଙ୍କ ପରି ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ଗଙ୍ଗା, ସେ ଅପୂର୍ବ ନୟନବତୀ, ବସୁମାନଙ୍କ ଏକ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ। ପରେ, ତୃତୀୟ, ଚତୁର୍ଥ, ପଞ୍ଚମ ଓ ଷଷ୍ଠ ବର୍ଷରେ ମଧ୍ୟ... ରାଜା ଚିନ୍ତା କରିଲେ—"ମୁଁ ଆଜି କଣ କରିବି? କିପରି ମୋର ବଂଶ ଭୂମିରେ ଅବିକଳ ରହିବ? ଯଦି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ରୋକି ଦେଇ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ମତେ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯିବେ। ଯଦି ଆଜି ମୁଁ ରୋକି ଦେଉନାହିଁ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଏହି ଶିଶୁକୁ ଜଳରେ ଫେଙ୍ଗିଦେବେ। ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଦୁଷ୍ଟା—ସେ ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ କି ନାହିଁ। ବଂଶ ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କରିବି। ଯେପରି ସୃଜିତ ଋଷିଙ୍କ ଗାଈ ନନ୍ଦିନୀକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ, ସେପରି ହେବ ନାହିଁ।" "ମୁଁ ତୁମର ଦାସ, ହେ କମ୍ପନ୍ନ ଜଘନ୍ଵଳୀ, ମୁଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି, ହେ ଶୁଭସ୍ମିତା। ହେ ଗଜଘନ୍ଵଳୀ, ତୁମେ ମୋର ସାତିଜଣ ପୁଅକୁ କ୍ଷତି କରିଛ। ଆଜି ତୁମେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଚାହିଁ, ମୁଁ ସେଉଁଠି ଦୁର୍ଲଭ ଦେବି।" ରାଜା ଦୁଃଖରେ କହିଲେ—"ବେଦବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକେ କହନ୍ତି, ପୁଅ ବିନା ପୁରୁଷର ସ୍ଵର୍ଗ ମାର୍ଗ ନାହିଁ।" ଏହିପରି ଗଙ୍ଗା ଓ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ମାନବୀୟ ଘଟଣା ଚାଲିଥିଲା, ଯେଉଁଠି ପ୍ରେମ, ଶରତ୍ଥ, ଓ ବଂଶ ରକ୍ଷାର ଗାଥା ଉନ୍ମୋଚିତ ହେଉଥିଲା।