ଏହି ଘଟଣାରେ, ମହାମୁନି ଗର୍ଗଙ୍କ ନିକଟକୁ ଏକ ଋଷି ତାଙ୍କ ପୁଅର ଦୁର୍ଚରିତ୍ର ଦୁଃଖର କାରଣ ଜାଣିବାକୁ ଆସିଥିଲେ । ତେଣୁ ଗର୍ଗ ମୁନି ସବୁ କଥା ବିଚାର କରି, ଜ୍ୟୋତିଷ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ କାରଣ କହିଲେ—“ଋଷି, ଏଠାରେ ତୁମେ, ତୁମ ଭାର୍ଯ୍ୟା, କିମ୍ବା ତୁମ ପରିବାର କୌଣସି ଦୋଷୀ ନୁହଁ; ତୁମ ପୁଅର ଦୁଷ୍ଟତାର ପ୍ରମୁଖ କାରଣ ହେଉଛି ଅସୁଭ ରେବତୀ ନକ୍ଷତ୍ରର ଅପରିପକ୍କ କାଳ ।” ସେଉଁଠି ଗର୍ଗ କହିଲେ, “ତୁମ ପୁଅ ଜଣ୍ମ ସମୟରେ ଅଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ଏହିଠାରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ, କିଛିମାତ୍ର ଦୋଷ ନାହିଁ । ଏହି ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ମାତା ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ଉପାସନା କର; ସେ ଦୁର୍ଗତି ନାଶିନୀ ।” ଗର୍ଗଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ ଋତବାକ ମୁନି ରେବତୀ ନକ୍ଷତ୍ରକୁ ଶାପ ଦେଲେ—“ରେବତୀ ଆକାଶରୁ ପତିତ ହେଉ !” ଏହି ଶାପ ଦେଲା ପରେ, ପୂଷ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ର ମଧ୍ୟ ଆକାଶରୁ ବିଳୀନ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ କୁମୁଦ ପର୍ବତ ଉପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା । ଏହିପରି ରେବତକ ନାମ ଖ୍ୟାତି ଲାଗିଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପତନରୁ କୁମୁଦ ପର୍ବତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ସେଠାରୁ ବିଶେଷ ଶୋଭାମୟ ହେଲା । ଏପରେ ଋଷି ଋତବାକ ରେବତୀ ଉପରେ ଶାପ ଦେଇ, ଗର୍ଗଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ ମା ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ଉପାସନା କଲେ ଏବଂ ଶୁଭ ଫଳ, ସଉଭାଗ୍ୟ ଲାଭ କଲେ । ତା’ପରେ, ମହାବଳୀ ସ୍କନ୍ଦ କହିଛନ୍ତି—ରେବତା ନକ୍ଷତ୍ରର ଦୀପ୍ତିରୁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେ ପୃଥିବୀରେ ଆଦ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ଦ୍ୱିତୀୟ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ । ସେଇ କନ୍ୟାକୁ ଦେଖି, ମୁନି ତାଙ୍କୁ ଖୁସି ହୋଇ 'ରେବତୀ' ନାମ ଦେଲେ । ଏହି ରେବତୀକୁ ମହାମୁନି ପ୍ରମୁଚ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରମରେ, କୁମୁଦ ପର୍ବତ ଉପରେ, ନିଜ କନ୍ୟା ପରି ଲାଡ଼ିଦେଇ ଲାଳନା-ପାଳନା କଲେ । ରେବତୀ ଯେତେବେଳେ ବୟସ୍କ ହେଲେ ଏବଂ ଅତି ସୁନ୍ଦରୀ ହେଲେ, ମୁନି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ବର ଖୋଜିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ । ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଉପଯୁକ୍ତ ବର ମିଳିଲା ନାହିଁ । ତେଣୁ ମୁନି ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ । ଅଗ୍ନିଦେବ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ—“ଏହି କନ୍ୟାଙ୍କର ବର ଧର୍ମିକ, ବଳଶାଳୀ, ବୀର, ଉତ୍ତମ ବକ୍ତା ଏବଂ ବାଣୀରେ ଅଜୟ ହେବେ । ସେ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ନାମକ ରାଜା, ଯିଏ ଅପରାଜିତ ଓ ଦୁର୍ଜୟ ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ମୁନି ଅତି ଖୁସି ହେଲେ । ଏହି ଦିବ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ, ସେଇ ସମୟରେ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ନାମକ ଏକ ରାଜା, ଜଣେ ବିବେକୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଶିକାର ଉପଲକ୍ଷେ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିପହଁଚିଲେ । ସେ ବଳଶାଳୀ ବିକ୍ରମଶୀଳଙ୍କ ପୁଅ, କାଳିନ୍ଦୀ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ, ପ୍ରିୟବ୍ରତ ବଂଶର ଉତ୍ସବ । ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ମୁନିଙ୍କୁ ନ ଦେଖି, ରାଜା ରେବତୀକୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଜଣାଇ, ସ୍ନେହରେ ପଚାରିଲେ—“ମୁନି କେଉଁଠି ଗଲେ? ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ ।” ରେବତୀ କହିଲେ—“ହେ ମହାରାଜ, ମୁନି ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡକୁ ଗଲେ ।” ଏହି ଶୁଣି ରାଜା ତୁରନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରରେ ଯାଇ, ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖି ନମସ୍କାର କଲେ । ମୁନି ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଗୌତମକୁ କହିଲେ—“ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦିଅ; ସେ ବର ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି ।” ରାଜା ଅର୍ଘ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ । ମୁନି ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପତି, ସେନା, ମନ୍ତ୍ରୀ, ସ୍ବଜନ, ନଗର, ଦେଶ ଏବଂ ନିଜ ସ୍ୱସ୍ଥତା ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ । ମୁନି କହିଲେ—“ତୁମ ଏଠାରେ ଥିବା ଭାର୍ଯ୍ୟା ଭଲ ଅଛନ୍ତି, ତେଣୁ ମୁଁ ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲି ନାହିଁ; ତୁମ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନଙ୍କ ସ୍ୱସ୍ଥତା କହ ।” ରାଜା କହିଲେ—“ମୁନିବର, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ସବୁଠି ମୋ ଭଲ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ମୋର କେଉଁ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଅଛନ୍ତି ?” ମୁନି କହିଲେ—“ଏଠି ତୁମ ସୁନ୍ଦରୀ ଭାର୍ଯ୍ୟା ରେବତୀ ଅଛନ୍ତି, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନୁନାହଁ କି ?” ରାଜା କହିଲେ—“ପ୍ରଭୁ, ମୋ ଘରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସୁଭଦ୍ରା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, କିନ୍ତୁ ରେବତୀକୁ ଚିହ୍ନିନାହିଁ ।” ମୁନି କହିଲେ—“ହେ ରାଜା, ଏମିତି କିପରି ହେଲା ? ଯାହାକୁ ଏମାତ୍ର ତୁମେ 'ପ୍ରିୟା' ବୋଲି କହିଲ, ସେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭୁଲିଗଲେ ।” ରାଜା କହିଲେ—“ମୁନିବର, ଆପଣଙ୍କ କଥା ମିଥ୍ୟା ନୁହଁ; ମୁଁ ଏମିତି କହିଥିଲି, କିନ୍ତୁ ମୋ ମନ ଦୁଷ୍ଟ ନୁହଁ; ଦୟାକରି କ୍ରୋଧ କରନ୍ତୁନାହିଁ ।” ମୁନି କହିଲେ—“ରାଜା, ତୁମ କଥା ସତ୍ୟ; ତୁମ ମନ ଦୁଷ୍ଟ ନୁହଁ । ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଏହି ଅଜଣା କଥା ତୁମ ମୁଖରୁ ବାହାରିଲା । ଆଜି ମୁଁ ଅଗ୍ନିକୁ ପଚାରିଥିଲି—‘କିଏ ତାଙ୍କର ବର ହେବେ?’ ସେ କହିଲେ—‘ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ରାଜା ନିଶ୍ଚିତ ତାଙ୍କ ବର ହେବେ ।’ ତେଣୁ ଏହି କନ୍ୟାକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ଯାହାକୁ ଏମାତ୍ର ପ୍ରିୟା କହିଥିଲ, ଦ୍ୱିଧା କରନ୍ତୁନାହିଁ ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା ନିରବ ହେଲେ ଓ ମୁନିଙ୍କ ଉପଦେଶ ଚିନ୍ତା କଲେ । ମୁନି ବିବାହ ପାଇଁ ତୟାରି କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ବିବାହ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଦେଖି, ରେବତୀ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ—“ପିତା, ମୋର ବିବାହ ରେବତୀ ନକ୍ଷତ୍ରରେ କରନ୍ତୁ ।” ମୁନି କହିଲେ—“ପୁତ୍ରୀ, ବିବାହ ପାଇଁ ଅନେକ ଶୁଭ ନକ୍ଷତ୍ର ଅଛି; କିନ୍ତୁ ଏବେ ଆକାଶରେ ରେବତୀ ନକ୍ଷତ୍ର ନାହିଁ, ତେଣୁ କିପରି ବିବାହ ହେବେ ?” ରେବତୀ କହିଲେ—“ଯେଉଁ ବେଳେ ରେବତୀ ନକ୍ଷତ୍ର ନାହିଁ, ସେଉଁବେଳେ ବିବାହ ଶୁଭ ହେବ ନାହିଁ । ତେଣୁ ପୁଷ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ବିବାହ କରନ୍ତୁ ।” ମୁନି କହିଲେ—“ପୂର୍ବରୁ ଋତବାକ ମୁନି ଶାପ ଦେଇ ରେବତୀ ନକ୍ଷତ୍ରକୁ ଆକାଶରୁ ତଳେ ଫେଙ୍ଗିଥିଲେ । ତୁମେ ଅନ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ନୁହଁ, ତେବେ ବିବାହ କିପରି ହେବ ?” ରେବତୀ କହିଲେ—“ଋତବାକ କି କେବଳ ମୁଖରେ ତପସ୍ୟା କଲେ, କି ଶରୀର, ବାଚ୍ୟା ଏବଂ ମନରେ ତପସ୍ୟା କଲେ ? ଆପଣ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ତପସ୍ୟା କରିନାହାନ୍ତି କି ?” ସେଉଁଠି ରେବତୀ ଆଉ କହିଲେ—“ମୁଁ ଜାଣେ, ଆପଣଙ୍କ ତପସ୍ୟାଶକ୍ତି ଏତେ, ଆପଣ ସଂସାର ଉତ୍ପନ୍ନ କରିପାରନ୍ତି । ଆପଣ ଆକାଶରେ ରେବତୀ ନକ୍ଷତ୍ର ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତୁ ଏବଂ ମୋ ବିବାହ କରନ୍ତୁ ।” ମୁନି ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ—“ଯେପରି ତୁମେ କହିଛ, ସେପରି ହେଉ । ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ ।