ସ୍ୱର୍ଗରେ ତାଳବାଦ୍ୟର ଶବ୍ଦ ଗଞ୍ଜିଉଠିଲା, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ମହାମୁନିମାନେ ବେଦ ପାଠ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ। ମୃଦଙ୍ଗ, ମୁରଜା, ବୀଣା, ଢକ୍କା, ଡମରୁ, ଘଣ୍ଟି ଏବଂ ଶଂଖ ଶବ୍ଦରେ ତିନିଭୁବନ ମୁହଁରେ ଶବ୍ଦ ଭରିଗଲା। ଏହିପରି ଶୁଭ ମହୋତ୍ସବ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତେ ମାଆଁଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତିରେ ସମ୍ମାନ କରି, ହାତ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରି, ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ଜୟ ମାଆଁ! ଜୟ ହେ ଶାସିକା!” ଏପରି ଭାବେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ମହାଦେବୀ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଇଛିତ ବର ଦେଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜପ୍ରତି ଅଗାଧ ଭକ୍ତି ଦାନ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ତାହା ଦେଖିଥିବାବେଳେ, ମହାଦେବୀ ଦୃଶ୍ୟ ଥେକୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏପରିଭାବେ ଭ୍ରମରୀ ଦେବୀଙ୍କର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମକୁ କହିଦେଲି। ଏହି କଥାଯେଉଁମାନେ ପଢନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ଏହି ଚରିତ୍ର ଶୁଣିବା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଏବଂ ସଂସାର ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ। ଏଭଳି ମନୁମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦେବୀଙ୍କର ମହିମା ଯେଉଁମାନେ ପଢନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରନ୍ତି ଏବଂ ପାପମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଗଥା ପ୍ରତିଦିନ ପଢନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ସର୍ବଦା ଦେବୀଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହିପରେ ମୁନିମାନେ ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ ଗର୍ଭଧାରଣର କାରଣ ବିଷୟରେ ଯେଉଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ କଥା କହିଲ, ତାହା ଆମ ସମସ୍ତ ତପସ୍ବୀଙ୍କ ମନରେ ସନ୍ଦେହ ଜନ୍ମାଇଛି। ବ୍ୟାସଙ୍କ ମାଆଁଙ୍କ ନାମ ସତ୍ୟବତୀ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେ ଏକ ସମୟରେ ରାଜା ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ସହ ବିବାହିତ ଥିଲେ। ତେବେ ବ୍ୟାସ କେମିତି ତାଙ୍କ ଘରେ ହେଲେ? ସେଉଁଠି ଥିବାବେଳେ କିପରି ରାଜା ଶାନ୍ତନୁ ତାଙ୍କୁ ପୁନଃ ବିବାହ କଲେ? ତାଙ୍କର ଦୁଇ ପୁଅ କିପରି ଜନ୍ମିଲେ, ସତ୍ୟ କଥା କହ। ବ୍ୟାସ ଓ ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ ଏବଂ ଏହି ପବିତ୍ର ଗଥା ଆମକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କୁହ।” ସୂତ ମୁନି କହିଲେ, “ମୁଁ ଚାରି ପୁରୁଷାର୍ଥ ଦେଇଥିବା ପରାଶକ୍ତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପ୍ରାଚୀନ ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା କହିବି। ମାଆଁଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ମିଳେ, ବିଶେଷକରି ବାଗ୍ଭବ ବୀଜ ମାନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା। ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ ପାଇଁ, ଯିଏ ନିରନ୍ତର ମାଆଁଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସ୍ମରଣ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ଲାଭ କରେ। ଏକ ସମୟରେ ରାଜୋପରିଚର ବସୁ ନାମକ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ସତ୍ୟବାନ୍ ରାଜା ଥିଲେ, ଯିଏ ଚେଦି ଦେଶର ଶାସକ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣସେବାରେ ନିଯୁକ୍ତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ କ୍ରିଷ୍ଟଳର ମହଲ ଦେଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ବସି ସେ ଦେବଚାରିତ୍ର ରଥରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଯାଇପାରୁଥିଲେ, ଏହିପରି ଭାବେ ସେ ପୃଥିବୀରେ ବନ୍ଧିତ ଥିଲେ ନାହିଁ। ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଧର୍ମପରାୟଣ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦରୀ ରାଣୀ ଥିଲେ ଗିରିକା, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ରୂପବତୀ ଥିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ପଞ୍ଚଟି ପୁଅ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଶୂରବୀର ଏବଂ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ରାଜା ସେମାନଙ୍କୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଦେଶରେ ରାଜ୍ୟପାଳ କଲେ। ଏକ ଦିନ ଗିରିକା ତାଙ୍କର ଋତୁକାଳ ଆସିବା ସମୟରେ ଅନୁରୋଧ କଲେ, ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ସେ ଗର୍ଭଧାରଣ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ରାଜାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପଶୁ ଶିକାର କରିବାକୁ ଯାଅ।” ଏହି ଶୁଣି ରାଜା ମନେ ଗିରିକାଙ୍କୁ ଅନୁସ୍ମରଣ କଲେ, କାରଣ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଋତୁକାଳ ଚଳିଥିଲା। ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ କଥାକୁ ଅଟୁଟ ବିଶ୍ୱାସ କରି, ରାଜା ଶିକାରକୁ ଗଲେ, ମନରେ ଗିରିକାଙ୍କୁ ଭାବିଲେ। ବନରେ ଥିବାବେଳେ, ରାଜା ମନରେ ତାଙ୍କ ରୂପସି ଭାର୍ୟାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଦେବୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଭାବନାରେ ରାଜାଙ୍କ ବୀର୍ୟ ସ୍ଫୁରିଲା; ତୁରନ୍ତ ଏହା ବଟ ଗଛର ପତ୍ର ଉପରେ ପଡ଼ିଲା ଏବଂ ରାଜା ଏହାକୁ ଧରିଲେ। ରାଜା ଭାବିଲେ, “ମୋର ବୀର୍ୟ କ୍ଷୟ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଫଳଦାୟକ। ଏହାକୁ ମୋର ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ପଠାଇବି।” ଏହି ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟ ଦେଖି, ରାଜା ବଟପତ୍ର ଉପରେ ବୀର୍ୟ ରଖି ପବିତ୍ର କଲେ। ଏବଂ ନିକଟରେ ଥିବା ଏକ ଶ୍ୟେନ (ଚିଳ) କୁ କହିଲେ, “ଏହାକୁ ନେଉ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ମୋ ଘରକୁ ଯାଅ। ଏହି ଦିନ ଗିରିକାଙ୍କ ଋତୁକାଳ; ତେଣୁ ଏହା ତାଙ୍କୁ ଦେଇ ଆସ।” ଏହିପରି କହି, ରାଜା ଶ୍ୟେନକୁ ବଟପତ୍ର ଦେଲେ; ଶ୍ୟେନ ଏହାକୁ ନେଇ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିଗଲା। ଏହି ଶ୍ୟେନ ଆକାଶରେ ବଟପତ୍ର ମୁହଁରେ ଧରି ଉଡ଼ୁଥିଲା, ତାକୁ ଦୂରରୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ଶ୍ୟେନ ଦେଖିଲା। ସେ ମାଂସ ଭାବି ତୁରନ୍ତ ଆକ୍ରମଣ କଲା; ଦୁଇଟି ଶ୍ୟେନ ଆକାଶରେ ଧର୍ମାଘାତ କଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ବଟପତ୍ର ଜଳରେ ଖସି ପଡ଼ିଲା ଏବଂ ଦୁଇ ଶ୍ୟେନ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଅପ୍ସରା ଥିଲେ ଆଦ୍ରିକା, ଯିଏ ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଧନରେ ଲିନ୍ନ ଥିଲେ। ସେ ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଜଳରେ ଉପସ୍ଥିତ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଦ ଧରିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ୍ନ ଥିଲେ, ଏହି ମୋହିତା ଅପ୍ସରାକୁ ଦେଖି କୁପିତ ହୋଇ ଶାପ ଦେଲେ, “ତୁମେ ମୋର ଧ୍ୟାନ ଭଙ୍ଗ କଲ, ତେଣୁ ମାଛ ହେଉ।” ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପରେ ଆଦ୍ରିକା ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ମାଛ ହେଉଥିଲେ ଏବଂ ଯମୁନା ନଦୀରେ ବାସ କରୁଥିଲେ। ଏହିଭଳି ଯେତେବେଳେ ଶ୍ୟେନର ପାଖରୁ ବଟପତ୍ର ଖସି ପଡ଼ିଲା, ମାଛ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଆଦ୍ରିକା ତୁରନ୍ତ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।