ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମଙ୍ଗଳକାରିଣୀ, ଜଗତ୍ଜନନୀ ମାଆ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ଅନେକ ମିଳିଅଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ କୋଟି କାମଦେବଙ୍କ ଭଳି ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟମୟ ଥିଲେ। ମାଆଙ୍କ ଶରୀର ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ଚନ୍ଦନ ଓ ଅଲଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା, ନିର୍ମଳ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅପୂର୍ବ ମାଳା ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ହାତରେ ମଧୁମକ୍ଷୀ ମାଳା ଥିଲା। ମାଆ ଭୟ ଦୂର କରୁଥିଲେ, ଦୟାର ସାଗର ଭଳି ଶାନ୍ତ ଏବଂ କ୍ଷମାଶୀଳ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଗଳା ଫୁଲ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମଧୁମକ୍ଷୀ ସହ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ପ୍ରକାର ମଧୁମକ୍ଷୀ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ 'ହ୍ରୀଂ' ଧ୍ୱନି କରି ତାଙ୍କ ସହ ସଦା ରହୁଥିଲେ। ଏହିପରି ଅପୂର୍ବ ରୂପରେ ଅମ୍ବିକା ଚାରିପାଖରେ କୋଟି କୋଟି ଜନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘେରି ରହିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ବେଦ ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ରୂପର ମୂଳ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଶୁଭ ଓ ମହାଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ମାଆ, ସମସ୍ତ ଉପରେ ଶାସନ କରୁଥିବା ମହାଶୁଭା। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନକୁ ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅନନ୍ଦ ଭରିତ ହୃଦୟରେ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ଓ ଦେବୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଆପଣ ମହାଜ୍ଞାନ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତ୍ରୀ, ପାଳନକାରିଣୀ, ସଂହାରକାରିଣୀ। ଓ କମଳନୟନୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଧାର, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ।" "ଓ ବିଶ୍ୱବୁଦ୍ଧିର ସାର, ବିରାଟ ଓ ସୂତ୍ରର ମୂଳ, ଉତ୍ତମ ରୂପରେ ବିରାଜମାନ, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ଓ ଦୁର୍ଗା, ସୃଷ୍ଟି ଓ ତାହାର ଆରମ୍ଭ ପାରେ ଅତୀତ, ଅସୁରମାନେ ଉପରେ ଅବିରତ ନିୟନ୍ତ୍ରଣକାରିଣୀ, ଅପାର ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସୁଲଭ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ।" "ଓ ଶୁଭ କାଳୀ, ମାଆ, ନୀଳ ସରସ୍ୱତୀ, ଭୟଙ୍କର ତାରା, ଅତି ଭୟାନକ ଦେବୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରଣାମ। ଓ ପିତାମ୍ବରାଧାରିଣୀ, ତ୍ରିପୁରାସୁନ୍ଦରୀ, ଭୈରବୀ, ମାତଙ୍ଗୀ, ଧୂମାବତୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ଆବାର ଆବାର ପ୍ରଣାମ।" "ଓ ଛିନ୍ନମସ୍ତା, କ୍ଷୀରସାଗର ଦୁହିତା, ଶାକମ୍ଭରୀ, ଶୁଭାଙ୍ଗି, ଲାଲ ଦାନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ନିଶୁମ୍ଭ ଓ ଶୁମ୍ଭ ନାଶିନୀ, ରକ୍ତବୀଜ ବିନାଶିନୀ, ଧୂମ୍ରଲୋଚନ ଦଳନୀ, ବୃତ୍ରାସୁର ନିବାରିଣୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ।" "ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ନାଶିନୀ, ଦାନବ ସମାପ୍ତିକାରିଣୀ, ଶୁଭଦାୟିନୀ, ବିଜୟଶାଳି, ଗଙ୍ଗା, ଶାରଦା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁଖମଣ୍ଡଳା, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ।" "ପୃଥିବୀର ରୂପରେ, କରୁଣାର ରୂପରେ, ଆଲୋକର ରୂପରେ, ପ୍ରାଣର ରୂପରେ, ମହାରୂପରେ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ରୂପରେ, ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରଣାମ।" "ବିଶ୍ୱର ରୂପରେ, କରୁଣାର ରୂପରେ, ଧର୍ମର ରୂପରେ, ଦିବ୍ୟତାର ରୂପରେ, ଆଲୋକର ରୂପରେ, ଜ୍ଞାନର ରୂପରେ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରଣାମ।" "ବରଦାୟିନୀ, ଗାୟତ୍ରୀ, ସାବିତ୍ରୀ, ସରସ୍ୱତୀ, ସ୍ୱାହା, ସ୍ୱଧା, ମାଆ, ଦକ୍ଷିଣା, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରଣାମ।" "ଯେଉଁ ଦେବୀକୁ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର 'ନେତି, ନେତି' ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ କରେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ରୂପରେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ, ସେଇ ପରାଶକ୍ତିଙ୍କୁ ଆମେ ପୂଜା କରୁ।" "ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଘେରି ରହିଥିବାରୁ ତାଙ୍କୁ 'ଭ୍ରାମରୀ' ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ସେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ଭାବେ ସଦା, ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରଣାମ।" "ମାଆ ଅମ୍ବିକା, ଆପଣଙ୍କୁ ଚାରିଦିଗରୁ, ପଛରୁ, ସମ୍ମୁଖରୁ, ଉପରୁ, ତଳରୁ, ସବୁଠାରେ ଆମ ପ୍ରଣାମ।" "ମହାଦେବୀ, ମଣିଦ୍ୱୀପରେ ବିରାଜିତ, କୋଟିକୋଟି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଶାସିକା, ଜଗତ୍ଜନନୀ, ଦୟାକର।" "ବିଜୟ ହେଉ, ଜଗତ୍ଜନନୀ! ବିଜୟ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତମ! ବିଶ୍ୱର ଶ୍ରୀମୟୀ, ବିଜୟ ହେଉ!" "ବିଶ୍ୱର ଶାସିକା, ଶୁଭ ଗୁଣର ଭଣ୍ଡାର, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାସକା, ଜଗତ୍ଦ୍ୱାରରେ ଦୟା କର।" ଏପରି ଦେବତାମାନେ ନିଜର ଭକ୍ତି ଓ ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ସୁନାଇଲେ। ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ—ଏଭଳି ଦେବତାଙ୍କର ମଧୁର ଓ ଧୃଢ଼ କଥା ଶୁଣି, ଜଗତ୍ଜନନୀ ମାଆ ମଧୁର କୋଇଲିର ସ୍ୱରରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଦେବୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ହେ ଦେବଗଣ, ବରଦାନ ଦେବାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଯେଉଁ କାମ୍ୟ କାମନା ଅଛି, ତାହା କହ।" ଦେବୀଙ୍କର ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି ଦେବତାମାନେ ନିଜର କଷ୍ଟର କାରଣ ବ୍ୟକ୍ତ କଲେ—ଅସୁରଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦେବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବେଦଙ୍କର ଅପମାନ ଓ ବିନାଶ, ଦେବତାଙ୍କର ସ୍ଥାନ ହରାଇଯିବା—ଏହି ସବୁ ଦୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ମାଆଙ୍କୁ କହିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବରକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ମାଆଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ଏହି ସବୁ ଶୁଣି ମହାଦେବୀ ଭ୍ରାମରୀ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଧରିଥିବା ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଓ ଅଗ୍ନିନିକଟରେ ଥିବା ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ନେଇ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପଠାଇଲେ। ଏହି ଭଳି ଅନେକ ମଧୁମକ୍ଷୀ ସୃଷ୍ଟି କରି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକକୁ ଭରି ଦେଲେ। ଏହି ଦ୍ରୁତ ଝୁଣ୍ଡ ଏକ ଘନ ମଧୁମକ୍ଷୀମାଳାରେ ପରିଣତ ହେଲା। ଏହି ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଆକାଶକୁ ଭରି ଦେଲେ, ଭୂମିରେ ଅନ୍ଧାର ଛାଇଗଲା, ସ୍ୱର୍ଗ, ପର୍ବତ ଶିଖର, ଗଛ ଓ ଅରଣ୍ୟରେ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଦେଖାଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଦାନବମାନଙ୍କ ଛାତି ଫାଟିଯିବାରେ ଲାଗିଲେ। ଯେପରି ରୂଷ୍ଟ ମଧୁମକ୍ଷୀ କାହାରୋ ମଧୁ ଚୋରି କଲେ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ସେଭଳି ସେହି ସମୟରେ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ବା ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର କାମ କଲା ନାହିଁ। କୌଣସି ଯୁଦ୍ଧ ବା କଥା ହେଲା ନାହିଁ—କେବଳ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା। ଦାନବମାନେ ଯେଉଁଠି ଥିଲେ, ଯେଉଁ ଭାବରେ ଥିଲେ, ସେଠାରେ ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ସଂଯୋଗ ରହିଲା ନାହିଁ। କେବଳ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଶ ହେଲା; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ମାଆଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରିଗଲେ। ଲୋକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚିତ୍କାର କଲେ—"ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ, ସତ୍ୟରେ ଅଦ୍ଭୁତ! ଜଗତ୍ଜନନୀ ମାଆଙ୍କ ଶକ୍ତି ଏପରି ଅପୂର୍ବ!" ଏହାପରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅନନ୍ଦର ସାଗରରେ ବିଲିନ ହୋଇ, ମାଆ ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।