ସେମାନେ ମନୋକ୍ଷେପ ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀଙ୍କୁ ସେବା କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, କାରଣ ଯଦି ଦେବୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସହଯୋଗ ଦେବେ ବୋଲି ଦେବଗୁରୁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ। ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଜମ୍ବୁନାଦାର ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, କାରଣ ସେଇ ମଙ୍ଗଳମୟୀ ଦେବୀ ଦାନବର ଭୟରେ ଭୟଭୀତ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବେ। ଏହାପରେ ସେମାନେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ଦୂର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ମାୟା ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ସମାଧି ଲଗାଇ, ଦେବୀଙ୍କ ଉପାସନାରେ ନିଷ୍ଠା ଦେଖାଇଲେ। ଏପରି ତପସ୍ୟା କରିବା ସମୟରେ, ବୃହସ୍ପତି ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଦାନବର ନିକଟକୁ ଗଲେ। ମହାର୍ଷିଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି ଦାନବରାଜ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମୁନିବର, ଆପଣ କାହିଁକି ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି? କ'ଣ କାରଣ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ? ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପକ୍ଷରେ କୌଣସି ପ୍ରଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ବରଂ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶତ୍ରୁ।” ଦାନବର ଏହି କଥା ଶୁଣି ବୃହସ୍ପତି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଆମେ ଯାହାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଛୁ, ସେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆପଣ ମଧ୍ୟ ନିତ୍ୟ ଉପାସନା କରୁଛନ୍ତି। ତେଣୁ, କିପରି ଆପଣ ଆମ ପକ୍ଷରେ ପ୍ରଶ୍ରୟ ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ?” ଏହି କଥା ଶୁଣି ଦାନବ ଦିବ୍ୟ ମାୟାରେ ମୁହଁ ହରାଇଲେ। ଗର୍ବରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ରକୁ ବିସର୍ଜନ କରି ତାଙ୍କର ତେଜ ହରାଇଦେଲେ। ଏଭଳି କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ବୃହସ୍ପତି ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ ଓ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଦେଲେ। ଏହିପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଖୁସି ହୋଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ବିତିଗଲା, ଏକ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବ୍ରହ୍ମାଦି ଦେବତାମାନେ ଦେଖିଲେ—ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ପ୍ରଦାନ କରୁଥିବା ଜଗତ୍ଜନନୀ ଦେବୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ଅନେକ କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଅନେକ କୋଟି ମନ୍ମଥ ପରି ସୁନ୍ଦରୀ। ଦେବୀ ଅଦ୍ଭୁତ ଚନ୍ଦନ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବସ୍ତ୍ରରେ ଶୋଭିତ, ଅଲୌକିକ ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ହାତରେ ମଧୁମକୀ ଗୁଛ ଧରିଥିଲେ। ସେ ଭୟ ଦୂର କରିଥିଲେ, ଦୟାର ସାଗର ଭାବେ ଶାନ୍ତ ଓ ଅଭୟ ଦେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ମଧୁମକୀ ଭରା ଫୁଲମାଳା ଶୋଭିତ ଥିଲା। ଦେବୀଙ୍କୁ ଅନେକ ପ୍ରକାର ମଧୁମକୀ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ‘ହ୍ରୀଁ’ ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ। ଅମ୍ବିକା ଚାରିପାଖରେ କୋଟି କୋଟି ଜନ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଶୋଭାରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ବେଦ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତର ସାର, ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ମୂର୍ତ୍ତି, ସର୍ବଜ୍ଞା, ସମସ୍ତ ଜନନୀ, ସମସ୍ତ ଉପରେ ଅଧିକାରୀ। ଦେବତାମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି ହୃଦୟରେ ଉଲ୍ଲାସ ଓ ଭକ୍ତି ସହ କୁସୁମ୍ପୁର୍ଣ୍ଣ କଣ୍ଠରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, “ଓ ଦେବୀ, ଓ ମହାବିଦ୍ୟା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତ୍ରୀ, ପାଳନକର୍ତ୍ତ୍ରୀ, ସଂହାରକର୍ତ୍ତ୍ରୀ, ଅପାର ଶକ୍ତିଧାରିଣୀ, ଅପରିମିତ ଦୟାମୟୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତୁମେ ବିଶ୍ୱ ଚେତନାର ସାର, ବିରାଟ ଓ ସୂତ୍ରର ରୂପ, ପ୍ରକାଶମୟୀ ଓ ପରମ ଆସନରେ ବିରାଜିତ। ଓ ଦୁର୍ଗା, ସୃଷ୍ଟି ଓ ତାହାର ଆଦିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଉପରେ ଅବ୍ୟାହତ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିଥିବା, ଅପାର ପ୍ରେମ ଦ୍ୱାରା ଉପଲବ୍ଧ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେବୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଓ ଶୁଭ କାଳି, ଓ ମାତା, ନୀଳବର୍ଣ୍ଣ ସରସ୍ୱତୀ, ଭୟଙ୍କର ତାରା, ଅତି ଭୟାନକ ଦେବୀ, ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଓ ପୀତବସ୍ତ୍ରା, ତ୍ରିପୁରା ସୁନ୍ଦରୀ, ଭୈରବୀ, ମାତଙ୍ଗୀ, ଧୂମାବତୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଓ ଛିନ୍ନମସ୍ତା, ଦୁଗ୍ଧସାଗର ତନୟା, ଶାକମ୍ଭରୀ, ଲାଲ୍ଦାନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ନିଶୁମ୍ଭ ଓ ଶୁମ୍ଭଙ୍କ ସଂହାରିଣୀ, ରକ୍ତବୀଜ ନାଶିନୀ, ଧୂମ୍ରଲୋଚନ ବିନାଶିନୀ, ବୃତ୍ର ଦାନବ ଦଳନୀ। ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ନାଶକ, ଦାନବ ସଂହାରିଣୀ, ଜୟଶ୍ରୀ, ଗଙ୍ଗା, ଶାରଦା, ଦୀପ୍ତିମୟ ମୁଖ ଧାରିଣୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଭୂମିର ରୂପେ, କୃପାର ରୂପେ, ଆଲୋକର ରୂପେ, ପ୍ରାଣର ରୂପେ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ମହାରୂପରେ, ସମସ୍ତ ଜନାନୀ ଦେବୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର। ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ରୂପେ, ଦୟା ରୂପେ, ଧର୍ମ ରୂପେ, ଦିବ୍ୟତା ରୂପେ, ଜ୍ଞାନ ରୂପେ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଓ ବରଦାନ ଦେବୀ, ଗାୟତ୍ରୀ, ସାବିତ୍ରୀ, ସରସ୍ୱତୀ, ଓ ସ୍ୱାହା, ସ୍ୱଧା, ମାତା, ଦକ୍ଷିଣା, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଯିଏ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ‘ଏହା ନୁହେଁ, ଏହା ନୁହେଁ’ ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖିତ, ସେଇ ସର୍ବ ଆକାରରେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆମେ ପୂଜିବା। ମଧୁମକୀ ଘେରି ରହିଥିବା ଦେଖି ସେ ଭ୍ରାମରୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ସଦା, ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଆପଣଙ୍କର ପାଖରେ, ପଛରେ, ସାମ୍ନାରେ, ଉପରେ, ତଳେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ଓ ଅମ୍ବିକା, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର। “ମହାଦେବୀ, ମଣିଦ୍ୱୀପବାସିନୀ, ଅନେକ କୋଟି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଶାସିନୀ, ଜଗତ୍ଜନନୀ, ଦୟା କରନ୍ତୁ। ବିଜୟ ହେଉ, ଜଗତ୍ଜନନୀ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଜଗତ୍ର ଶ୍ରୀମୟୀ ରାଜ୍ଞୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠତମ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ହେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରୀ, ମଙ୍ଗଳ ଗୁଣର ଖଜାନା, ଦୟା କରନ୍ତୁ, ହେ ପରମେଶ୍ୱରୀ, ଜଗତ୍ର ଦ୍ୱାରରେ ଦୟା କରନ୍ତୁ।” ଏପରି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଗୁରୁତର ଓ ମଧୁର ବାଣୀ ଶୁଣି, ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ—ଜଗତ୍ଜନନୀ ମାତା କୋକିଳୀର ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଦେବୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ସଦା ପ୍ରସନ୍ନ, ହେ ଦେବଗଣ, ହେ ବରଦାନ ଦେବାର ମୁକୁଟମଣି। ଯେଉଁ କୌଣସି କାମ୍ୟ କାମ ଅଛି, ସମସ୍ତ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଏଠାରେ କହନ୍ତୁ।” ଦେବୀଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ନମ୍ରତା ସହିତ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖର କାରଣ କହିଦେଲେ—ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଯାଇଛି। ସେମାନେ ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବେଦର ଅପମାନ ଓ ନାଶ, ଦେବତାଙ୍କର ସ୍ଥାନ ହାରାଇଯିବା ଦୁଃଖ ବିସ୍ତାରରେ କହିଲେ। ଏହା ସହିତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବର ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦେବୀଙ୍କୁ ସୂଚିତ କଲେ।