ମହାନ ଦୟାଳୁ ଦେବୀ ଭ୍ରାମରୀ ତାଙ୍କ ଦୟାରେ ସେହି ରାଜପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଅନେକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ—ତୁମେ ସମସ୍ତେ ମନ୍ୱନ୍ତରର ଅଧିପତି ହେବ, ଦୀର୍ଘ ଜନ୍ମ ଓ ବହୁ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିବ, ଏବଂ ଅନେକ ସନ୍ତତି ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବ। ମୋର କୃପାରେ ତୁମେ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଶକ୍ତି, ଶାସନ, କୀର୍ତ୍ତି, ତେଜସ୍ୱିତା ଓ ମହିମା ଲାଭ କରିବ। ଏପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଭ୍ରାମରୀ ଜଗତ୍ଜନନୀ ତାଙ୍କ ଦେଖାଯିବାରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଏବଂ ସେହି ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେହି ଜନ୍ମରେ ସମସ୍ତ ରାଜପୁତ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାସନ ଓ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କଲେ, ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ବଂଶ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ତାଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀମାନେ ମହାନ ମନୁ ହେଲେ। ପରେ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜନ୍ମରେ ସେମାନେ ସାବର୍ଣ୍ଣି ମନୁ ହେଲେ—ପ୍ରଥମ ଥିଲେ ଦକ୍ଷ ସାବର୍ଣ୍ଣି, ଯିଏ ନବମ ମନୁ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଦେବୀଙ୍କ ଦୟାରେ ସେ ଅପାର ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ ହେଲେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଥିଲେ ମେରୁ ସାବର୍ଣ୍ଣି, ଦଶମ ମନୁ ଭାବରେ ଦେବୀଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ମନ୍ୱନ୍ତର ନାୟକ ହେଲେ। ତୃତୀୟ ମନୁ ହେଲେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସାବର୍ଣ୍ଣି। ଏଗାର ତମ ମନୁ ହେଲେ ଚନ୍ଦ୍ର ସାବର୍ଣ୍ଣି, ଯିଏ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଦ୍ୱାଦଶ ମନୁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଥିଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଉପାସନା କରି ସେମାନେ ମନ୍ୱନ୍ତର ନାୟକ ହେଲେ। ପଞ୍ଚମ ହେଲେ ରୁଦ୍ର ସାବର୍ଣ୍ଣି, ତେର ତମ ମନୁ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସେ ମହାନ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ବିଶ୍ୱର ଅଧିପତି ହେଲେ। ଷଷ୍ଠ ହେଲେ ବିଷ୍ଣୁ ସାବର୍ଣ୍ଣି, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ମନୁ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟକୁଶଳ ହେଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ। ଏହି ଚୌଦ୍ଦ ଜଣ ମନୁ ଦେବୀଙ୍କ କୃପାରେ ଅପାର ତେଜସ୍ୱି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ମହିମାମୟ ହେଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସଦା ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପୂଜିତ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ। ଏହି ଚମତ୍କାର କଥା ଶୁଣି, ନାରଦ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ—"ଏହି ଭ୍ରାମରୀ ଦେବୀ କିଏ? ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ କେମିତି? ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ କ’ଣ? ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କଥା ଆମକୁ କହ, ଯାହା ଶୋକକୁ ଦୂର କରେ। ଦେବୀଙ୍କ କଥାର ଅମୃତ ମୁଁ ଶୁଣି ଶୁଣି ତୃପ୍ତି ଲାଭ କରିପାରୁନାହିଁ, କାରଣ ଏହି କଥା ଶୁଣିବାରେ ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ।" ତାହାରେ ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ—"ନାରଦ, ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଜଗତ୍ଜନନୀଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଅପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ କାର୍ଯ୍ୟ କଥା କହିବି, ଯାହା ମୁକ୍ତି ଦାୟିନୀ। ଦେବୀଙ୍କ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ମାଆଁ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନ ପ୍ରତି ଯେପରି ଦୟା କରନ୍ତି, ସେପରି ଦେବୀ ଭି ଦୟା କରନ୍ତି।" ପୂର୍ବକାଳରେ ଏକ ମହାନ ଦାନବ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଅରୁଣ, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପାତାଳରେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ବସୁଥିଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମହାଶତ୍ରୁ ଓ ଅତି ଦୁଷ୍ଟ। ସେ ଦେବତାମାନେକୁ ଅଧିନ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ପଦ୍ମଜନ୍ମା (ବ୍ରହ୍ମା)ଙ୍କ ଉପରେ ଗଭୀର ତପସ୍ୟା କଲେ, ଭାବିଲେ—"ସେ ଆମର ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ହେବେ।" ସେ ହିମାବତ ପାହାଡ଼ର ତଳେ, ଯେଉଁଠାରେ ଗଙ୍ଗା ଜଳ ବହୁତ ଶୀତଳ, ସେଠାରେ ଯାଇ, ପତିତ ପତ୍ର ଖାଇ, ଶ୍ୱାସକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ରର ଜପରେ ଲୀନ ହୋଇ, ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ, ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବଳ ଜଳବିନ୍ଦୁ ଉପରେ ରହିଲେ। ପୁନି ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବଳ ବାୟୁ ଉପରେ ରହିଲେ। ଏବଂ ଆଉ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ କିଛି ଖାଉନାହିଁ। ସେଉଁଠି ଏପରି ତପସ୍ୟା କରିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ଦହିଦେଲା, ଏହା ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ହେଲା। "ଏହା କ'ଣ? ଏହା କ'ଣ?"—ବୋଲି ସମସ୍ତ ଦେବତା କମ୍ପିତ ହେଲେ, ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଲୋକ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା, ଗାୟତ୍ରୀଙ୍କ ସହ ହଁସ ରଥରେ ଆନନ୍ଦରେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେଉଁଠି ଦେଖିଲେ ଅରୁଣ କେବଳ ଶ୍ୱାସରେ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଶରୀର ଶୁଷ୍କ, ଅଙ୍ଗ ଦୁର୍ବଳ, ଚକ୍ଷୁ ବନ୍ଦ। ସେ ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ବର ଚାହିଁ, ତୁମ ହୃଦୟର ଯାହା ଅଛି।" ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଅରୁଣ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଁହରୁ ଅମୃତ ଧାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ପରି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲି, ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷରେ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଗାୟତ୍ରୀ ଓ ଚାରି ବେଦ ସହିତ। ସେ ଅନନ୍ୟ ଦେଵତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଉଠି ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଅରୁଣ ତାଙ୍କ ମନରେ ଥିବା ବର ଚାହିଲେ—"ମୋ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ନ ହେଉ।" ଏହା ଶୁଣି ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ମହେଶ୍ଵର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମୃତ୍ୟୁର ଶିକାର, ତେଣୁ ଅସମ୍ଭବ ବର ଚାହିଁବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅନ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟ ବର ଚାହିଁ।" ତେବେ ଅରୁଣ ପୁଣି ବିନୟରେ କହିଲେ—"ଯୁଦ୍ଧରେ, ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ରରେ, ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ ଦ୍ୱାରା, ଦୁଇପାଦୀ କିମ୍ବା ଚତୁଷ୍ପାଦୀ କିମ୍ବା ଉଭୟ ଦ୍ୱାରା ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ନ ହେଉ। ଏବଂ ମୋତେ ଏମିତି ଶକ୍ତି ଦିଅ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଦେବତାମାନେକୁ ଜୟ କରିପାରିବି।" ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ତଥାସ୍ତୁ।" ବର ଦେଇ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ବର ପାଇ ଦାନବ ଅରୁଣ ଗର୍ବିତ ହେଲେ, ଏବଂ ପାତାଳରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ସେମାନେ ଆସି, ତାଙ୍କୁ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଅଧିପତି ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକ ଦୂତକୁ ଅମରାବତୀକୁ ପଠାଇଲେ। ଦୂତର କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିବାସକୁ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଦୌଡ଼ିଗଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସାଥିରେ ନେଇ, ସେମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ନିବାସ ପ୍ରତି ଚାଲିଗଲେ।