ହେ ପବିତ୍ର ମନ୍ୟ, ଏଠାରେ ସାବର୍ଣିଙ୍କ ଜନ୍ମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମକୁ କଥାହେଲା। ଯେଉଁଠି ଏହି କଥାକୁ ପଢ଼ନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କ କୃପା ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଭ୍ରାମରୀଙ୍କ କଥା କହିବି। ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ— ଏବେ ଶେଷ ଯେଉଁ ମନୁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଆଦିଭାବକୁ ଶୁଣ। କେବଳ ଏହି କଥାକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଉପଜେ। ବୈବସ୍ବତ ମନୁଙ୍କର ଛଅଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ— କରୂଷ, ପୃଷଧ୍ର, ନାଭାଗ, ଦିଷ୍ଟ, ଶର୍ୟାତି ଓ ତ୍ରିଶଙ୍କୁ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପବିତ୍ର ଥିଲେ। ଏହି ଛଅ ଭାଇ କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କୂଳକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ପ୍ରାଣାୟାମ କରି, ଅନ୍ନ ତ୍ୟାଗ କରି, ମୃତ୍ତିକା ଦେଇ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଦେବୀଙ୍କ ଅଲଗା ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଉପାସନା କଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ। ସେମାନେ ତପସ୍ଵୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ଏହି ତପସ୍ଵୀମାନେ କେହି ପତ୍ର ଖାଇ, କେହି ବାୟୁ ଶ୍ଵାସରେ ବଞ୍ଚି, କେହି ପାଣି ପିଇ, କେହି ଧୂଆଁ ଖାଇ, କେହି ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ଶୋଷଣ କରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୁଃଖ ସହିଲେ। ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅବିରତ ଭାବେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରି, ମନ ଶୁଦ୍ଧ କରିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ମୋହ ନଶ୍ଟ ହେଲା। ମନୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଏବେ ଦେବୀଙ୍କ ପାଦକମଳରେ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତ ହେଲେ। ଶୁଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ସେମାନେ ନିଜ ମନ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ। ବାରହ ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା ପରେ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ— ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ମାତା ଦେବୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ରୂପ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସମାନ ଦିପ୍ତିମାନ୍। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସେମାନଙ୍କ ଆତ୍ମା ପବିତ୍ର ହେଲା। ଭକ୍ତି ଭରା ହୃଦୟରେ ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, କହିଲେ: "ମହାଦେବୀ, ବିଜୟିନୀ, କୃପାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନିବାସ!" "ଭାଗ୍ଭବଙ୍କ ପୂଜାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ଭାଗ୍ଭବ ମାନ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରକଟ, 'କ୍ଲୀଁ' ସ୍ୱରୂପିଣୀ ଦେବୀ, 'କ୍ଲୀଁ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା ଭକ୍ତମାନେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି। କାମରାଜଙ୍କ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ, ମହାମାୟା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦର ଦାତ୍ରୀ, ମହାସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଦାତ୍ରୀ। ବିଷ୍ଣୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶିବ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୂପରେ ତୁମେ ଭୋଗ ବଢ଼ାଉଛ।" ଏପରି ଭାବରେ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ। ଦେବୀ ଦୟାମୟ ମୁହଁରେ ଶୁଭ ବାକ୍ୟ କହିଲେ, "ରାଜପୁତ୍ରମାନେ, ତୁମେ ମହାତ୍ମା ଓ ତପସ୍ଵୀ। ମୋର ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦୋଷ ମୁକ୍ତ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ହେଇଛ। ଚାହିଁଥିବା ବର ମାଗ, ଦେରି କରିବି ନାହିଁ।" "ମୁଁ ଖୁସି ହୋଇଛି, ତୁମେ ଯାହା ମନେ ଧାରଣ କରିଛ, ତାହା ଦେଇବି।" ତେବେ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ କହିଲେ, "ଦେବୀ, ଆମ ରାଜ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟମୁକ୍ତ ଓ ଆମ ବଂଶ ଦୀର୍ଘଜୀବୀ ହେଉ। ଆମ ଭୋଗ ଅବିରୋଧ ହେଉ, ଖ୍ୟାତି, ତେଜ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅବିରୋଧ ଶ୍ରୀ ମିଳୁ— ଏହି ହେଉ ଆମ ବର।" ଦେବୀ କହିଲେ, "ଯେପରି ତୁମେ ଚାହ, ତେପରି ହେବ। ଏବେ ଆଉ ଗୋଟିଏ କଥା କହିବି, ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣ। ତୁମେ ସମସ୍ତେ ମନ୍ବନ୍ତରର ଅଧୀପତି ହେବ। ଦୀର୍ଘ ସନ୍ତାନ, ବହୁ ଭୋଗ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକତା ମିଳିବ। ଅଟୁଟ ଶକ୍ତି, ସାମ୍ରାଜ୍ୟ, ଖ୍ୟାତି, ତେଜ ଓ ଯଶ ପାଇବ। ଏହି ସବୁ ମୋର କୃପାରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।" ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ, ଏପରି ବର ଦେଇ, ଭ୍ରାମରୀ ଜଗତ୍ ଜନନୀ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତି ଭରା ପ୍ରଶଂସା ମଧ୍ୟରେ ଦୃଶ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ। ସେହି ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଏହି ଜନ୍ମରେ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତି ଓ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ସହିତ ପୃଥିବୀର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କଲେ। ସେମାନେ ଅଟୁଟ ବଂଶ ସ୍ଥାପନ କରି, ପୃଥିବୀରେ ମହାନ ମନୁ ହେଲେ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମରେ ସେମାନେ ସାବର୍ଣି ମନୁ ହେଲେ। ପ୍ରଥମ ଥିଲେ ଦକ୍ଷ ସାବର୍ଣି, ତିନି ନବମ ମନୁ ଭାବେ ପରିଚିତ। ଦେବୀଙ୍କ କୃପାରେ ସେ ଅପରିମିତ ଶକ୍ତି ପାଇଲେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଥିଲେ ମେରୁ ସାବର୍ଣି, ଦଶମ ମନୁ। ଦେବୀଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ସେ ମନ୍ବନ୍ତର ଅଧୀପତି ହେଲେ। ତୃତୀୟ ମନୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସାବର୍ଣି। ଏଗାରମ ମନୁ ହେଲେ ଚନ୍ଦ୍ର ସାବର୍ଣି, ତପସ୍ୟାରେ ସିଦ୍ଧ। ଚତୁର୍ଥ ଓ ଦ୍ୱାଦଶମ ମନୁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା। ଦେବୀଙ୍କ ପୂଜାରେ ସେ ମନ୍ବନ୍ତର ଅଧୀପତି ହେଲେ। ପଞ୍ଚମ ଥିଲେ ରୁଦ୍ର ସାବର୍ଣି, ତେରମ ମନୁ ଭାବେ ପରିଚିତ। ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ସେ ଜଗତ୍ ନାୟକ ହେଲେ। ଷଷ୍ଠ ହେଲେ ବିଷ୍ଣୁ ସାବର୍ଣି, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶମ ମନୁ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିପୁଣ। ଦେବୀଙ୍କ ବରରେ ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ଏହି ଚଉଦ ମନୁ ଦେବୀଙ୍କ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ସଦା ସମ୍ମାନିତ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ। ସମସ୍ତେ ଭ୍ରାମରୀଙ୍କ କୃପାରେ ଅତିଶୟ ତେଜସ୍ବୀ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ। ଏଠାରେ ନାରଦ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ଏହି ଭ୍ରାମରୀ ଦେବୀ କିଏ? କେମିତି ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କ ସ୍ୱଭାବ କଣ? ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୁଃଖ ନାଶକ କଥା ମୋତେ କହ, ହେ ଜ୍ଞାନୀ। ମୁଁ ଦେବୀଙ୍କ ଚରିତ୍ରର ଅମୃତ ପାନ କରିବାରେ ଅତୃପ୍ତ ରହିଯାଏ। ଏହି ଚରିତ୍ର ଶୁଣିବାରେ ମୃତ୍ୟୁ ଆସେ ନାହିଁ।" ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ, "ନାରଦ, ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ ଜଗତ୍ ଜନନୀ ଦେବୀଙ୍କ ଅଦୃଶ୍ୟ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଓ ମୋକ୍ଷଦାୟିନୀ କାର୍ଯ୍ୟ କହିବି। ଦେବୀଙ୍କ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଜଗତ୍ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ଯେପରି ଜନନୀ ନିଜ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଦୟା କରନ୍ତି।" ପୂର୍ବକାଳରେ ଏକ ମହା ଦାନବ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଅରୁଣ। ସେ ପାତାଳରେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ରହୁଥିଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଶତ୍ରୁ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ। ସେ ଦେବତାମାନେ କୁ ଜୟ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ, ତେଣୁ ତାପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହେଲେ। ପଦ୍ମଜନ୍ମାଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ତପ କଲେ, "ସେ ଆମ ପାଳକ ହେବେ," ଏପରି ଭାବିଲେ। ଅରୁଣ ହିମବତ୍ ପାହାଡ଼ର ତଳସ୍ଥଳକୁ, ଯେଉଁଠି ଗଙ୍ଗା ଜଳ ଅତି ଶୀତଳ, ସେଠାକୁ ଗଲେ। ପତ୍ର ପଡ଼ିଲା ଖାଇ, ପ୍ରାଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ।