ଏକ ସମୟର କଥା, ସେଇ ଦେବୀ ନିଜେ ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେଇ ଦେବୀ ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ସମାପ୍ତି ମଧ୍ୟ ଘଟାନ୍ତି। ସେ ଦେବୀ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଭ୍ରମକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାଳକ୍ଷ୍ମୀ, ତାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଆଗଲା। ସେଇ ମହାମାୟା, ସମସ୍ତ ପୂଜାର ଯୋଗ୍ୟ, ଆପଣଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସଫଳ କରିବେ—ଏପରି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଶ୍ରୀନାରାୟଣ ଓଁଠରେ କହିଲେ। ଏହି ଉତ୍ତମ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ରାଜା ଦେବୀଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ସେ ଉପବାସ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟନିଗ୍ରହ ଓ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ମାଟିରେ ଦେବୀଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରି, ଭକ୍ତିସହିତ ଆରାଧନା କଲେ। ପୂଜା ଶେଷରେ, ନିଜ ଶରୀରର ରକ୍ତ ହୋମ କଲେ। ତାପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହିଳା, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମୂଳ, କୃପାମୟୀ ଦେବୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ ଓ କହିଲେ—"ବର ମାଗ।" ରାଜା ଦେବୀଙ୍କୁ ନିଜ ଭ୍ରମର ନାଶ, ପରା ଜ୍ଞାନ ଓ ବିଘ୍ନଶୂନ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ମାଗିଲେ। ଦେବୀ କହିଲେ—"ହେ ରାଜନ୍, ଏହି ଜୀବନରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ବିଘ୍ନଶୂନ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ଓ ଭ୍ରମ ନାଶକ ଜ୍ଞାନ ଦେଉଛି।" "ଏବେ ଆଉ ଏକ କଥା ଶୁଣ। ତୁମର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମର କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଶୁଣ। ଭାନୁ ନାମକ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସାବର୍ଣ୍ଣି ହେବ। ସେଠାରେ ମନ୍ୱନ୍ତରର ଅଧିପତି ହେବ, ମୋର ଆଶୀର୍ବାଦରେ ବିଶାଳ ଓ ଶ୍ରୀମନ୍ତ ବଂଶ ପାଇବ।" ଏପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଦେବୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଦୟାରେ, ସେ ମନ୍ୱନ୍ତରର ଅଧିପତି ହେଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ସାବର୍ଣ୍ଣିଙ୍କ ଜନ୍ମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ବିବରଣ କରାଗଲା। ଏହି କଥା ଯିଏ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଦୟା ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏବେ ଭ୍ରାମରୀ ଦେବୀଙ୍କ ଉପାଖ୍ୟାନ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ—"ଏବେ ଅବଶିଷ୍ଟ ମନୁମାନଙ୍କ ଆଦ୍ଭୁତ ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା ଶୁଣ। ଏହି କଥା କେବଳ ମନେ ପକାଇଲେ ମଧ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।" ବୈବସ୍ୱତ ମନୁଙ୍କ ଛଅ ପୁଅ ଥିଲେ—କରୂଷ, ପୃଷଧ୍ର, ନାଭାଗ, ଦିଷ୍ଟ, ଶର୍ୟାତି ଓ ତ୍ରିଶଙ୍କୁ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବଳଶାଳୀ ଥିଲେ। ଏହି ଛଅ ଭାଇ କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଯାଇ, ପ୍ରାଣାୟାମ ଓ ଉପବାସ କରି, ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ମାଟିର ଦେବୀମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରି ଆରାଧନା କଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦେବୀଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପୂଜା କଲେ। ସେମାନେ ଶୁଷ୍କ ପତ୍ର, ବାୟୁ, ପାଣି, ଧୂଆଁ, ଓ ରବିକିରଣ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଧାରଣ କରି, ଅନେକ କଷ୍ଟ ସହିଲେ। ଏପରି ଭକ୍ତିସହିତ ନିରନ୍ତର ପୂଜା କରିବାରୁ, ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ଶୁଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ସମସ୍ତ ଭ୍ରମ ନଶ୍ଟ ହେଲା। ମନୁଙ୍କ ସେଇ ପୁଅମାନେ ଦେବୀଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇଲେ। ଶୁଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧିରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ନିଜ ମନରେ ଅନୁଭବ କଲେ। ଦ୍ବାଦଶ ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା ପରେ, ଏକ ଆଦ୍ଭୁତ ଦେବୀଦର୍ଶନ ହେଲା। ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମାତା ଦେବୀ ଏକ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ରୂପେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଛଅ ରାଜପୁତ୍ର ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ହେଲେ। ସେମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ—"ମହାଦେବୀ, ବିଜୟିନୀ, କୃପାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟ! ଭାଗ୍ଭବ ମନ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ଭାଗ୍ଭବ ଦ୍ୱାରା ଦର୍ଶିତ ହେବାଳି, 'କ୍ଳୀଁ' ମନ୍ତ୍ରର ଆକାର ଓ 'କ୍ଳୀଁ' ଉପାସକଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦଦାୟିନୀ। କାମରାଜଙ୍କ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବାଳି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ମହାମାୟା, ଆନନ୍ଦର ଶ୍ରେଷ୍ଠା, ମହାସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଦାତ୍ରୀ। ବିଷ୍ଣୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶିବ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ରୂପରେ ତୁମେ ଭୋଗ ବୃଦ୍ଧି କରୁଛ।" ଏପରି ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ଦେବୀ କୃପାମୟ ମୁହଁରେ ଶୁଭ ବାକ୍ୟ କହିଲେ—"ହେ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ, ତୁମେ ମହାତ୍ମା ଓ ତପସ୍ୱୀ। ମୋର ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଅପବିତ୍ରତାରୁ ମୁକ୍ତ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ହୋଇଛ। ଯେଉଁ ବର ଚାହଁ, ଦେଖିବାକୁ ବିଳମ୍ବ କରନାହିଁ। ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ, ତୁମେ ମନରେ ଯାହା ଧାରଣ କରିଛ, ତାହା ଦେଉଛି।" ରାଜପୁତ୍ରମାନେ କହିଲେ—"ଦେବୀ, ଆମ ରାଜ୍ୟ ବିଘ୍ନଶୂନ୍ୟ ଓ ଆମ ବଂଶ ଦୀର୍ଘ ହେଉ। ଆମର ଭୋଗ ଅବିରୋଧ ହେଉ, ଖ୍ୟାତି, ତେଜ, ଜ୍ଞାନ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅବିରୋଧ ଶ୍ରୀ ମିଳୁ—ଏହି ବର ଆମେ ଚାହଁ।" ଦେବୀ କହିଲେ—"ଯେପରି ତୁମେ ମନେ ଧାରଣ କରିଛ, ଏହିସବୁ ସଫଳ ହେବ। ଏବେ ଆଉ ଏକ କଥା କହୁଛି—ତୁମେ ସମସ୍ତେ ମନ୍ୱନ୍ତରର ଅଧିପତି ହେବ। ଦୀର୍ଘ ସନ୍ତାନ, ଅନେକ ଭୋଗ ଓ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ଏହି ସମସ୍ତ ଲାଭ କରିବ। ଅଟୁଟ ଶକ୍ତି, ସାମ୍ରାଜ୍ୟ, ଖ୍ୟାତି, ତେଜ, ଶ୍ରୀ—ମୋର କୃପାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ତୁମେ ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମେ ଏହିଗୁଡିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ।" ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ—"ଏପରି ଦେବୀ ଭ୍ରାମରୀ ତାଙ୍କୁ ବର ଦେଇ, ତାଙ୍କ ସ୍ତୁତି ଶୁଣି ବିଲୀନ ହୋଇଗଲେ।" ସେଇ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ସେଠାରେ ଏହି ଜନ୍ମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଓ ଭୂଗୋଳର ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କଲେ, ଅପାର ଶକ୍ତି ରେ ମଣ୍ଡିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ଏହି ଭୂମିରେ ଅଟୁଟ ବଂଶ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ନିଜ ରାଜବଂଶ ଖ୍ୟାତି ଦେଲେ, ମନୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଧିପତି ହେଲେ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମରେ, ସେମାନେ ସାବର୍ଣ୍ଣି ମନୁ ହେଲେ—ପ୍ରଥମ ଥିଲେ ଦକ୍ଷ ସାବର୍ଣ୍ଣି, ଯିଏ ନବମ ମନୁ ଭାବରେ ପରିଚିତ। ଦେବୀଙ୍କ କୃପାରେ ସେ ଅପ୍ରତିହତ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଥିଲେ ମେରୁ ସାବର୍ଣ୍ଣି, ଦଶମ ମନୁ। ସେ ମଧ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କ କୃପାରେ ମନ୍ୱନ୍ତର ଅଧିପତି ହେଲେ। ତୃତୀୟ ମନୁ ହେଲେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସାବର୍ଣ୍ଣି, ଏକାଦଶ ମନୁ। ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଚତୁର୍ଥ, ଚନ୍ଦ୍ର ସାବର୍ଣ୍ଣି, ଦ୍ୱାଦଶ ମନୁ ଏକ ମହାରାଜା। ଦେବୀର ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ସେ ମନ୍ୱନ୍ତର ଅଧିପତି ହେଲେ। ପଞ୍ଚମ, ରୁଦ୍ର ସାବର୍ଣ୍ଣି, ତେର ମନୁରୂପେ ସ୍ମରଣୀୟ। ଏହିପରି ଦେବୀଙ୍କ କୃପା, ଭକ୍ତି ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଏମିତି ଅଦ୍ଭୁତ ଫଳ ଦିଆଯାଏ, ଏହି କଥା ଯିଏ ଶୁଣେ କିମ୍ବା ପଢ଼େ, ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।