ମହାନ ଦେବୀ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା କରି ତୁରନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଲେ। ଏହାପରେ, ରାଜା, ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଯାନରେ ବସି ସେଇ ଦାନବ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ସେନା ଭୟରେ ଏଦିକ ସେଦିକ ଭାଗିଗଲା, ଅଚେତନ ହୋଇ ଚିତ୍କାର କରିଲା। ଏହି ଦୁର୍ବଳ ବିବରଣୀ ଶୁଣି ଦାନବ ଦଳପତି ଶୁମ୍ଭ ଖବର ପାଇଲେ। ଶୁମ୍ଭ ଖୁବ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ରେ ରୋଷ ଭାବ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା, ତାଙ୍କର ଦେହ ରାଗରେ ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲା। ତାପରେ ଶୁମ୍ଭ ଚଣ୍ଡ, ମୁଣ୍ଡ ଓ ରକ୍ତବୀଜ ନାମକ ତିନି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁତା ଓ ପ୍ରତାପରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ସମୟରେ ସମ୍ସାରକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଭୟଙ୍କର ଦେବୀ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ ହେଲେ। ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଶୂଳ ଧରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ। ଦାନବ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସେନା ନିହତ ହେବାର ଖବର ଦୁଇ ଦାନବ ନାୟକଙ୍କୁ ମିଳିଲା। ତାପରେ ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ ଦୁଇଁଜଣ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ଦୁଇଁଜଣ ଦାନବ ଦେବୀଙ୍କ ସାଥିରେ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଦେବୀ ସେମାନଙ୍କୁ ଦମନ କରି, ଅନ୍ତେ ସେମାନଙ୍କୁ ବଧ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଦେବୀ ସର୍ବବ୍ୟାପିନୀ ଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ବଧ କରିଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କୃତ୍ୟ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଏବଂ ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଗୁଣଗାନ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ରାଜା, ଦେବୀଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ମହିମା ଏଠାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା। ଦେବୀ କାଳୀ, ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଓ ସରସ୍ୱତୀ ରୂପେ କ୍ରମେ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ସର୍ବଶକ୍ତିମାନୀ ଏହି ଦେବୀ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି ଓ ଲୟ କରନ୍ତି। ସେଇ ଦେବୀ, ଯିଏ ଜଗତର ମୋହକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଶରଣ ନିଅ। ଏହି ପୂଜ୍ୟ ମହାମାୟା ତୁମର ଇଚ୍ଛିତ କାମ୍ୟ ସିଦ୍ଧି କରିଦେବେ। ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଏମିତି ଋଷିଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣୀ ଶୁଣି ରାଜା ଦେବୀଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ। ସେ ଉପବାସ, ନିୟମ, ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତ ଓ ଏକାନ୍ତ ଭାବରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ। ମାଟିର ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରି ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ, ପୂଜାର ଶେଷରେ ନିଜ ଶରୀରର ରକ୍ତ ହୋମ କଲେ। ଏପରି ଭାବରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମା, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଉତ୍ସ, ଦୟାମୟୀ ଦେବୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ଓ କହିଲେ, "ବର ମାଗ।" ରାଜା ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ନିଜ ମୋହ ନାଶ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଓ ଅବିଘ୍ନ ରାଜ୍ୟ ଚାହିଲେ। ଦେବୀ କହିଲେ, "ହେ ରାଜା, ଏହି ଜନ୍ମରେ ତୁମକୁ ଅବିଘ୍ନ ରାଜ୍ୟ ଓ ମୋହ ନାଶକ ଜ୍ଞାନ ଦେଉଛି। ଏବେ ଆଉ ଶୁଣ, ପୃଥିବୀର ଶାସକ, ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମର କଥା: ଭାନୁ ନାମକ ଜନ୍ମରେ ତୁମେ ସାବର୍ଣି ହେବ। ସେଠାରେ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ମହାଶକ୍ତି ମାନବ ହେବା ସହ, ମୋର ଆଶୀର୍ବାଦରେ ବଡ଼ ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ବଂଶ ପାଇବ।" ଏପରି ଭାବେ, ଦେବୀ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ତାଙ୍କ ଦୟାରେ ସେ ମନ୍ବନ୍ତରର ଅଧିପତି ହେଲେ। ଏହିପରି, ହେ ପୂଜ୍ୟ, ସାବର୍ଣିଙ୍କ ଜନ୍ମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା। ଯିଏ ଏହି ଗାଥା ପଢ଼ିବେ କିମ୍ବା ଶୁଣିବେ, ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇବେ। ଏବେ ଭ୍ରାମରୀ ଦେବୀଙ୍କ ଉପାଖ୍ୟାନ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ବାକୀ ଥିବା ମନୁମାନଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଜନ୍ମ କଥା ଶୁଣ, ମାତ୍ର ସ୍ମରଣ କଲେ ଦେବୀଭକ୍ତି ଜନ୍ମେ। ୱୈୱସ୍ୱତ ମନୁଙ୍କର ଛଅଜଣ ପୁତ୍ର ଥିଲେ—କରୂଷ, ପୃଷଧ୍ର, ନାଭାଗ, ଦିଷ୍ଟ, ଶର୍ୟାତି ଓ ତ୍ରିଶଙ୍କୁ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଥିଲେ। ଏହି ଛଅଜଣ କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତଟକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ପ୍ରାଣାୟାମ କରି ଉପବାସ ରହି, ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ମାଟିର ଦେବୀମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରି ଦେବୀଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହରେ ପୂଜା କଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଉପଚାର ଦେଇ, ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ସେମାନେ ତପସ୍ୟାର ମୂର୍ତ୍ତିମାନ୍ତ ଥିଲେ, କେହି ଶୁଖିଲା ପତ୍ର ଖାଇଲେ, କେହି ବାୟୁ ଉପରେ ବଞ୍ଚିଲେ, କେହି ପାଣି ଖାଇଲେ, କେହି ଧୂଆଁ ଗ୍ରହଣ କଲେ, କେହି ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ନେଇଲେ, ଏମିତି କଷ୍ଟ ସହିଲେ। ସେମାନେ ନିରନ୍ତର ଭକ୍ତିରେ ଦେବୀଙ୍କ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ଏହାର ଫଳରେ ସେମାନଙ୍କ ମନ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ମୋହ ନାଶ ହେଲା। ସେମାନେ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଦେବୀଙ୍କ ଚରଣରେ ଧ୍ୟାନ ଲଗାଇଲେ, ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧିରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ନିଜ ମନରେ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏପରି ତପସ୍ୟାରେ ବାରୋ ବର୍ଷ ପରେ ଦେବୀଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଦର୍ଶନ ହେଲା। ଦେବୀ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦ୍ୟୁତିମାନ୍, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଣୀ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେମାନେ ସ୍ନିଗ୍ଧ ହୃଦୟରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଓ ସ୍ତୁତି କଲେ—"ମହାଦେବୀ, ବିଜୟିନୀ, କୃପାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ!" "ବାଗ୍ଭବ ପୂଜାରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ବାଗ୍ଭବରେ ପ୍ରକାଶିତ, 'କ୍ଲୀଂ' ରୂପୀ ଦେବୀ, 'କ୍ଲୀଂ' ଉପାସକଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅଥିବା। କାମରାଜଙ୍କ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁଥିବା, ମହାମାୟା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଵାଦ ଦେଇଥିବା, ମହାସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଦେଉଥିବା। ବିଷ୍ଣୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶିବ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାର ରୂପେ ଉପଭୋଗ ବୃଦ୍ଧି କରୁଥିବା।" ଏପରି ସ୍ତୁତି କରିବା ପରେ, ଦେବୀ ମୂର୍ତ୍ତିର ମୁହଁରେ କୃପା ଚମକି ଉଠିଲା, ଶୁଭ ଶବ୍ଦ କହିଲେ—"ହେ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ! ତୁମେ ମହାତ୍ମା ଓ ତପସ୍ଵୀ। ମୋ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଅପବିତ୍ରତା ଦୂର ହୋଇ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ହୋଇଛ। ଯେଉଁ ବର ଚାହୁଁଛ, ତୁରନ୍ତ ମାଗ।" "ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି, ତୁମେ ଯାହା ମନରେ ଧାରଣ କରିଛ, ତାହା ଦେବି।" ରାଜପୁତ୍ରମାନେ କହିଲେ—"ମା, ଆମର ରାଜ୍ୟ ଅବିଘ୍ନ ହେଉ, ଆମ ବଂଶ ଦୀର୍ଘ ହେଉ। ଆମ ଭୋଗବିଲାସ ଇଚ୍ଛାମାତ୍ରେ ଅନର୍ଘ ହେଉ, ଖ୍ୟାତି, ତେଜ, ଓ ଜ୍ଞାନ ମିଳୁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅନିରୋଧିତ ସମୃଦ୍ଧି ମିଳୁ—ଏହି ବର ଆମେ ଚାହୁଁ।" ଦେବୀ କହିଲେ, "ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ତୁମମନରେ ଅଛି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମିଳିବ। ଏବେ ଆଉ ଏକ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହୁଛି...