ମହାରାଜ, ପ୍ରତିଦିନ ତିନିଥର ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ପାଠ କଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ଏହି ଜନ୍ମରେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ, ଦୁହିଟି ଲାଭ କରେ। ରାଜବଂଶର ଶୋଭା, ଏହି ଭାଗ୍ଭବ ବୀଜମନ୍ତ୍ର ଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ମନ୍ତ୍ର ନାହିଁ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଜପ ଦ୍ୱାରା ଅତିଶୟ ସିଦ୍ଧି ଏବଂ ଶକ୍ତି ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ; ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି ଦେବତା ପଦ୍ମା (ବ୍ରହ୍ମା) ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ହେବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲେ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁ ସୃଷ୍ଟିର ରକ୍ଷକ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ; ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମହେଶ୍ୱର ନାଶକ ହେଲେ, ରାଜନ୍। ଏହିପରି ଭାବେ, ଲୋକପାଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ନିୟମ ଓ କୃପାର ଅଧିକାରୀ, ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରାକ୍ରମୀ ଓ ଗର୍ବିତ ହେଲେ। ଏହିପରି ଉପାୟରେ, ରାଜନ୍, ତୁମେ ଯଦି ବିଶ୍ୱଜନନୀ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବ, ଶୀଘ୍ରେ ବଡ଼ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବ। ଏହିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି ପୁଲହଙ୍କ ଉପଦେଶ ମାନି, ଅଙ୍ଗପୁତ୍ର ଏକ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ବିରଜା ନଦୀ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେ ଅତି ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟା କଲେ, ଭାଗ୍ଭବ ବୀଜମନ୍ତ୍ରର ଜପରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଲେ, ଓ ଝରିପଡ଼ିଥିବା ପତ୍ର ଖାଇ ଜୀବନ ଜୀବିକା କଲେ। ପ୍ରଥମ ବର୍ଷରେ ସେ କେବଳ କୁଡି ଖାଇଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ବର୍ଷରେ ପାଣି ପିଇଲେ, ତୃତୀୟ ବର୍ଷରେ ବାୟୁ ଉପରେ ନିର୍ଭର କଲେ, ଏବଂ ଏକ ଖମ୍ଭା ପରି ଅଚଳ ରହିଲେ। ଏଭଳି ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଖାଦ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ଶୁଭ ଚିତ୍ତରେ ଅବିରତ ଭାଗ୍ଭବ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ। ଏଭଳି ଏକାନ୍ତରେ ଦେବୀଙ୍କର ପରମ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରୁଥିବା ବେଳେ, ବିଶ୍ୱଜନନୀ ଶ୍ରୀ ପରମେଶ୍ୱରୀ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କ ସମ୍ନିଧିରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ଦେବୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମୟ, ଅଜୟ୍ୟ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମିନୀ ଭାବରେ, ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ଅଙ୍ଗପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସନ୍ମାନ ସହ କହିଲେ— “ହେ ପୃଥ୍ବୀର ରକ୍ଷକ, ତୁମ ମନରେ ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଵର ଅଛି, କହ; ତୁମ ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ମୁଁ ତାହା ପ୍ରଦାନ କରିବି।” ଚାକ୍ଷୁଷ ମାନୁ କହିଲେ, “ହେ ଦେବୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହେଶ୍ୱରୀ, ଆପଣ ମନର ଅଭିଲାଷା ସବୁ ଜାଣନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ଦେହରେ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ଆପଣ ସେଠାରେ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି। ତଥାପି, ମୋ ଭାଗ୍ୟରେ ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ହେବା ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଏହି ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହେଁ— ଏହି ମନ୍ବନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଜ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ।” ଦେବୀ କହିଲେ, “ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜନ୍, ଏହି ମନ୍ବନ୍ତରର ରାଜ୍ୟ ତୁମକୁ ଦିଆଯାଉଛି; ତୁମ ସନ୍ତାନମାନେ ବଳଶାଳୀ ଓ ନେକଦେଖା ହେବେ। ତୁମର ରାଜ୍ୟ ଅବିଘ୍ନ ରହିବ ଓ ଶେଷେ ମୋକ୍ଷ ନିଶ୍ଚିତ। ଏହିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଵର ଦେଇ, ଦେବୀ ମନୁଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରି—” ସେଠାରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ; ଏବଂ ଏହି ଛଅଟିଏ ମନୁ, ଦେବୀଙ୍କ କୃପା ଓ ଶରଣ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ଭୋଗସମୃଦ୍ଧି ସହିତ ମନୁ ଭାବରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କ୍ରିୟାଶୀଳ ଓ ଦାୟିତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ, ପ୍ରାକ୍ରମୀ, ଶୂର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ; ଅନ୍ୟ ଦେଶରେ ସେମାନେ ସମ୍ମାନିତ ଓ ରାଜ୍ୟର ଶୁଭ ଦାତା ଥିଲେ। ଏହିପରି ଦେବୀଙ୍କ ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ଚାକ୍ଷୁଷ ମନୁ ବିଶିଷ୍ଟ ମନୁ ହେଲେ, ଏବଂ ଶେଷେ ଶୁଭ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଏହିପରେ, ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ— ସପ୍ତମ ମନୁ ହେଲେ ବୈବସ୍ୱତ ମନୁ, ଯିଏ ଶ୍ରାଦ୍ଧଦେବ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ଏହି ବୈବସ୍ୱତ ମନୁ ଦେବୀଙ୍କ କୃପା ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମନ୍ବନ୍ତରର ଅଧିପତି ହେଲେ। ଅଷ୍ଟମ ମନୁ ସାବର୍ଣି, ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି ତାଙ୍କର ଅନୁଗ୍ରହ ଲାଭ କରିଥିଲେ। ସେ ମନ୍ବନ୍ତରର ଅଧିପତି ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କରେ ସମ୍ମାନିତ, ବଡ଼ ପ୍ରାକ୍ରମୀ ଓ ଦେବୀ ଉପାସନାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍। ତେବେ, ନାରଦ କହିଲେ— “ସେ କିପରି ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି ମନୁ ହେବା ପାଇଁ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଲେ? ଏହି କଥା ମୋତେ କହ, ହେ କଥା କହିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।” ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ— ସ୍ୱାରୋଚିଷ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଚୈତ୍ର ବଂଶରେ ସୁରଥ ନାମକ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମୀ ରାଜା ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେ ଗୁଣଗାର୍ହୀ, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, କବିମାନ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକାଗ୍ର, ଧନ ସଂଗ୍ରହ କରିବାରେ ଦକ୍ଷ ଓ ଦାନଶୀଳ ଥିଲେ। ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରିବାରେ ନିପୁଣ, ଗର୍ବିତ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏକ ଦିନ, କିଛି ରାଜା ତାଙ୍କ ବଂଶକୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ଉଠିଲେ। ଶତ୍ରୁମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଏଇ ରାଜାଙ୍କ ସହରକୁ ଅବରୋଧ କଲେ। ସେତେବେଳେ, ସେ ରାଜା ସେନା ସହିତ ନିଜ ସହର ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ବାହାରିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ରାଜା ସୁରଥ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ହାତରେ ପରାଜିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପରିଷଦ୍ଦାରମାନେ ସମସ୍ତ ଧନ ନେଇ ନେଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଧନ ସ୍୵ାଧୀନ ହେଲା, ଏବଂ ରାଜା ତାଙ୍କ ଗୌରବ ଦୀପ୍ତି ସହିତ ନଗର ଛାଡ଼ିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ। ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି ସେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଶିକାର କରିବା ପାଇଁ ଗଲେ, ଏକା ଏବଂ ନିରଜନ ଜଙ୍ଗଲରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ, ମନ ଅଶାନ୍ତ। ଏଭଳି ଚାଲି ଚାଲି, ଶାନ୍ତ ଜନ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ମହାର୍ଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଶାନ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ଶିଷ୍ୟମଣ୍ଡଳ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ। ସେ ରାଜା କିଛି ଦିନ ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀ ମହାର୍ଷି ସୁମେଧାସଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ରହିଲେ। ଏକ ଦିନ, ରାଜା ସୁମେଧାସଙ୍କ ପୂଜା ଶେଷରେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ଶୀଘ୍ର ଶିର ନମାଇ ଭକ୍ତି ସହ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— “ହେ ମୁନି, ମୋ ମନରେ ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଛି, ତାହା ମୋତେ ସଦା ବିଧାତି, ମୁଁ ତଥ୍ୟ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋର ସନ୍ତାନ ନାହିଁ, ଏହି ଦୁଃଖ ମୋତେ ଛାଡ଼େ ନାହିଁ। ମୁଁ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ହାତରେ ପରାଜିତ ହୋଇଛି, ମୋ ରାଜ୍ୟ ଚାଲିଯାଇଛି, ତଥାପି ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମୋ ମନରେ ଅନୁରାଗ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ମୁଁ କଣ କରିବି? କେଉଁଠି ଯିବି? କିପରି ଶାନ୍ତି ପାଇବି, ମୁନି? ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ କୃପା ଚାହେଁ— ଏହି ବିଷୟରେ କହନ୍ତୁ, ହେ ବେଦବିଦ୍ୟାର ଶିରୋମଣି।