ଶ୍ରୀନାରାୟଣ ମହାମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ — ପ୍ରଥମ ମନୁ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯିଏ ଦେବୀଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି ଅବିଘ୍ନ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରିଥିଲେ। ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନୁଙ୍କର ଦୁଇଜଣ ପ୍ରବଳ ପୁଅ — ପ୍ରିୟବ୍ରତ ଓ ଉତ୍ତାନପାଦ, ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶାସକ ଓ ରାଜ୍ୟର ରକ୍ଷକ ଭାବରେ ପରିଚିତ। ଦ୍ୱିତୀୟ ମନୁ, ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱାରୋଚିଷ ନାମରେ ଚିହ୍ନିତ, ସେ ପ୍ରିୟବ୍ରତଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୁଅ ଓ ଅପରିମିତ ପ୍ରାକ୍ରମୀ। ସ୍ୱାରୋଚିଷ ମନୁ କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀର ତଟରେ ନିବାସ କରିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ। ଶୂଷ୍କ ପତ୍ର ଭୋଜନ କରି, ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହୋଇ, ମାଟିରେ ଦେବୀଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରି ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ଏଭଳି, ଜଙ୍ଗଲରେ ବାରୋଟି ବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କରିବା ସମୟରେ, ଦେବୀ ହଜାର ରବିର ପ୍ରଭାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ସ୍ୱାରୋଚିଷଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଦେବୀ, ରାଜାଙ୍କ ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସ୍ୱାରୋଚିଷଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ମନ୍ବନ୍ତରର ଶକ୍ତି ଦେଲେ। ସେ ତାରିଣୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ, ଏଭଳି ଦେବୀ ତାରିଣୀଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି ସ୍ୱାରୋଚିଷ ମନ୍ବନ୍ତର ଲାଭ କଲେ। ସେ ଅବିଘ୍ନ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରି, ନ୍ୟାୟ ଓ ଧର୍ମ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, ପୁଅମାନେ ସହିତ ରାଜ୍ୟ ଚାଳାଇଲେ। ନିଜ ଶାସନ ଉପଭୋଗ କରି, ମନ୍ବନ୍ତର ଶେଷରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ଯାଇଥିଲେ। ତୃତୀୟ ମନୁ ଉତ୍ତମ, ପ୍ରିୟବ୍ରତଙ୍କ ପୁଅ, ଗଙ୍ଗା ନଦୀର ତଟରେ ତପସ୍ୟା କରି, ଏକାନ୍ତରେ ବାଗ୍ଭବ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି, ତିନି ବର୍ଷ ଉପବାସ କରି ଦେବୀଙ୍କ କୃପା ଲାଭ କଲେ। ଦେବୀଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି କରି, ଭକ୍ତି ଭରା ମନରେ, ଅବିଘ୍ନ ରାଜ୍ୟ ଓ ଦୀର୍ଘ ଉତ୍ତରପତି ଲାଭ କଲେ। ରାଜ୍ୟର ଆନନ୍ଦ ଓ ଧର୍ମ ଉପଭୋଗ କରି, ରାଜା ଋଷିଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ମାର୍ଗରେ ପ୍ରାପ୍ତି କଲେ। ଚତୁର୍ଥ ମନୁ ତାମସ, ପ୍ରିୟବ୍ରତଙ୍କ ପୁଅ, ନର୍ମଦା ଦକ୍ଷିଣ ତଟରେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ରୁଦ୍ରାଣୀ ମହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ବସନ୍ତ ଓ ଶରତ ଋତୁରେ ବିଶେଷ କ୍ଷମରାଜ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି, ନବରାତ୍ରି ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଦେବୀ, ଅପୂର୍ବ ଲୋଟସ୍ ଆଖି ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପରେ, ତାମସଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା ପାଇଲେ। ତାମସ ଅବିଘ୍ନ ରାଜ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରି, ନିଜ ଜନନୀ ଠାରୁ ଦଶ ଶୂରବୀର ପୁଅ ପ୍ରସୂତ କଲେ। ପୁଅମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ଯାଇଥିଲେ। ପଞ୍ଚମ ମନୁ ରୈବତ, ତାମସଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ, କାଳିନ୍ଦୀ ତଟରେ ବସି କାମ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାକ୍ପଟୁତା ଦେଇଥାଏ ଓ ଉପାସକଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ। ଏହି ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ଅପୂର୍ବ ରାଜ୍ୟ ଶ୍ରୀ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମ ଲାଭ କଲେ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତି ହେଲା। ଦୀର୍ଘ ପୁଅ ଓ ପୁତ୍ରପୁତି ଧାରା ଲାଭ କରି, ଧର୍ମ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, ରାଜ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରି, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ଉଚ୍ଚ ଆସନକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଏବେ ଛଠ ମନୁ ଚାକ୍ଷୁଷ ମନ୍ବନ୍ତରର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେବୀ ଶକ୍ତିର କଥା ଶୁଣ। ଅଙ୍ଗଙ୍କ ପୁଅ ଅଙ୍ଗ ମନୁ, ଚାକ୍ଷୁଷ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେ ସୁପୁଲହ ଋଷିଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ଗଲେ। ସେ କହିଲେ — “ହେ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି! ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆଶ୍ରୟରେ ଆସିଛି, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଥିବା, ଦୟାକରି ମୋତେ ଉପଦେଶ ଦିଅ, ଯେପରି ମୁଁ ଶ୍ରୀ ଲାଭ କରିପାରିବି। ମୋତେ ଅଖଣ୍ଡ ପୃଥିବୀର ଶାସନ, ଅବିଘ୍ନ ପ୍ରାକ୍ରମ, ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ଦକ୍ଷତା, ଏବଂ ଶାସନ କ୍ଷମତା ଦିଅ। ମୋ ଉତ୍ତରପତି ଦୀର୍ଘ ହେଉ, ଶେଷରେ ମୋତେ ମୁକ୍ତି ମିଳୁ, ଏପରି ଉପଦେଶ କରନ୍ତୁ।” ମନୁଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଋଷି ଦେବୀର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପାସନା ବିଶ୍ୱସ୍ତ କରି କହିଲେ — “ହେ ରାଜା! ମୋର ଶବ୍ଦ ଶୁଣ, ଶ୍ରବଣ କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିବା: ଆଜି ଶିବାଙ୍କୁ ଉପାସନା କର, ତାଙ୍କର କୃପାରେ ସମସ୍ତ ଲାଭ ହେବ।" ଚାକ୍ଷୁଷ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ — “ଦେବୀଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଶୁଧ୍ଧ ଉପାସନା କଣ? କିପରି କରିବି? ଦୟାକରି ସ୍ପଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ।” ଋଷି କହିଲେ — “ହେ ରାଜା! ଦେବୀଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଅକ୍ଷୟ ଉପାସନା ହେଉଛି, ଅବିରାମ ଭାବେ ଅପ୍ରକାଶ ବାଗ୍ଭବ ବୀଜ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କର। ଦିନେ ତିନିଥର ଏହା ଜପ କରିଲେ, ମାନବ ଭୋଗ ଓ ମୁକ୍ତି ଦୁହିଁ ଲାଭ କରେ; ବାଗ୍ଭବ ବୀଜ ମନ୍ତ୍ରଠାରୁ ଉପରି କିଛି ନାହିଁ। ଏହା ଜପ କରିଲେ ସିଦ୍ଧି ଓ ପ୍ରାକ୍ରମ ବଢ଼ିଥାଏ; ଏହା ଜପ କରି ଦେବତା ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ହେଲେ, ବିଷ୍ଣୁ ସୃଷ୍ଟିର ରକ୍ଷକ ହେଲେ, ମହେଶ୍ୱର ନଶ୍ୱରତାର କାରଣ ହେଲେ। ଏହିପରି ଜଗତର ରକ୍ଷକମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଏହା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ପ୍ରାକ୍ରମୀ ଓ ଶୂର ହେଲେ। ଏହିପରି, ମହାଦେବୀ, ଜଗତମାତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି, ତୁମେ ବି ଶୀଘ୍ର ଶ୍ରୀ ଲାଭ କରିବେ।” ଏପରି ଉପଦେଶ ମିଳି, ଅଙ୍ଗଙ୍କ ପୁଅ ପୁଲହ ଋଷିଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶାନୁସାରେ ବିରଜା ନଦୀ ତଟରେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଗଲେ। ସେ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରି, ବାଗ୍ଭବ ବୀଜ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି, ଶୂଷ୍କ ପତ୍ର ଭୋଜନ କରିଥିଲେ। ପ୍ରଥମ ବର୍ଷ ମୁଣ୍ଡି ଖାଇଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ବର୍ଷ ପାଣି ଖାଇଲେ, ତୃତୀୟ ବର୍ଷ ପବନ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି, ଦଣ୍ଡ ଭଳି ଅଚଳ ଥିଲେ। ଏଭଳି, ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ଖାଦ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ଅବିରାମ ଭାବେ ବାଗ୍ଭବ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି, ଶୁଭ ଚିତ୍ତ ରେ ଲିନ ହେଲେ। ଏକାନ୍ତରେ ଦେବୀଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ସମୟରେ, ଜଗତମାତା ଶ୍ରୀ ପରମେଶ୍ୱରୀ ନିଜେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।