ସୂତ ମୁନି କହିଲେ— ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏପରି ଆଦେଶ ପାଇ, ଦେବମାନେ ଅତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ କାଶୀନଗରୀକୁ ଯାଇଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେମାନେ ମଙ୍ଗଳମୟ କାଶୀ ନଗରୀରେ ପହଞ୍ଚି, ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ଘାଟରେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ନିୟମାନୁସାରେ ଦେବତା ଓ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ତର୍ପଣ ଓ ଅର୍ପଣ କରି, ସେମାନେ ମହାନ ଓ ପୂଜ୍ୟ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ସେ ଆଶ୍ରମ ଅତି ଶାନ୍ତ, ବନ୍ୟପଶୁ ଶୂନ୍ୟ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛରେ ଘେରା, ମୟୂର, କଦମ୍ବ, ହଂସ, ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀମାନେ ଘୁରୁଥିଲେ। ଏଠି ବଡ଼ ବନ୍ଦର, ନେଉଲ, ବାଘ, ଚିତ୍ତା, ମୃଗ, କୃଷ୍ଣମୃଗ, ଗଣ୍ଡମୃଗ ଓ ସରଭ ପ୍ରଚୁର ସଂଖ୍ୟାରେ ଥିଲେ। ସେଇ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଋଷି ଅପାର ସମୃଦ୍ଧିର ଅଧିକାରୀ ଥିଲେ। ଦେବମାନେ ସେଠାକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ପଡ଼ି, ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କଲେ। ତେବେ ଦେବମାନେ କହିଲେ— “ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ଏମିତି କୁମ୍ଭଯୋନି, ବାତାପୀଙ୍କ ଶକ୍ତି ନାଶ କର୍ତ୍ତା, ଆପଣଙ୍କୁ ବିଜୟ ହୋଉ। ଲୋପାମୁଦ୍ରାଙ୍କ ପତି, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନି, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଧାମ, ଶାସ୍ତ୍ରମୂଳ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଆପଣଙ୍କ ଉଦୟରେ ସାଗରର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ଜଳ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ— ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। କାଶା ଫୁଲ ଖିଳାଇବାକୁ ଯିଏ କାରଣ, ଲଙ୍କାବାସୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଜଟାଧାରୀ ଏବଂ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଅଳଙ୍କୃତ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅମରମାନେ ଯିଏଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଗୁଣମୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଲୋପାମୁଦ୍ରା ସହିତ ପୂଜ୍ୟ, ଆପଣଙ୍କୁ ବିଜୟ ହେଉ। ମହାପ୍ରଭୋ, ଆମେ ଅପରାଧ ଅନୁଭବ କରୁଛୁ, ପାହାଡ଼କନ୍ୟା ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଅସହ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ଆମେ ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଁ, ଆପଣଙ୍କ କୃପା ଦିଅନ୍ତୁ।” ଦେବମାନେ ଏପରି ପ୍ରଶଂସା କରିବା ପରେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନି ହସିକି ମୃଦୁ କଥାରେ କହିଲେ— “ଦେବମାନେ, ତିନି ଲୋକର ଅଧିପତି, ଲୋକପାଳ, ମହାପୁରୁଷ, ନିଗ୍ରହ ଓ ଅନୁଗ୍ରହ ଦୁହିଁ କରିପାରନ୍ତି। ଅମରାବତୀର ଅଧିପତି, ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଯାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ ଅଷ୍ଟସିଦ୍ଧି ରହିଛି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଶକ୍ର, ମରୁତଙ୍କ ନାଥ। ଅଗ୍ନି, ବୈଶ୍ୱାନର, ନିରନ୍ତର ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ହବି ଉଠାନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମୁଖ— ତାଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ଦାନବଗଣର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ସାକ୍ଷୀ, ଦଣ୍ଡଧାରୀ ଦେବତା, ସେଉଁଠି କିଛି ଦୁର୍ଲଭ ନୁହେଁ। ତଥାପି, ଯଦି ମୋର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା କିଛି କାର୍ଯ୍ୟ ଆପଣମାନେ କରାଇବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତେବେ ଖୋଲାମେଳା କହନ୍ତୁ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କରିବି।” ଏପରି ମୁନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦେବମାନେ ଆଶ୍ବାସ ପାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ସ୍ନେହବଶତଃ ଅଳ୍ପ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କହିଲେ— “ମହାମୁନି, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଗତିକୁ ଅବରୋଧ କରିଛି, ଏହି କାରଣରୁ ତିନି ଲୋକ ଅନ୍ଧକାର ଓ ଜୀବନଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି। ମୁନି, ଆପଣ ନିଜ ତପୋବଳ ଓ ତେଜସାହାୟ୍ୟରେ ସେହି ପର୍ବତର ବୃଦ୍ଧିକୁ ରୋକନ୍ତୁ; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ସେ ନମ୍ର ହୋଇଯିବ। ଏହା ଆମର କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ।” ଏପରି ଭାବେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତର ବୃଦ୍ଧି ଅବରୋଧର ବର୍ଣ୍ଣନା ହେଉଛି। କୁମ୍ଭଯୋନି ଋଷି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା ସହିତ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ମୁନିଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ, ଦେବମାନେ ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହିପରେ, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ମୁନି ନିଜ ରାଜକନ୍ୟା ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। “ରାଜକୁମାରୀ, ଏକ ବିପଦ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥ ବନ୍ଧ କରିବା ଦ୍ୱାରା ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଏହି ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି। ଏହାର କାରଣ ବୁଝିପାରିଛି, ପୁରାତନ ମୁନିମାନେ କାଶୀ ବିଷୟରେ ଯେଉଁ ଉକ୍ତି କହିଥିଲେ, ତାହା ମନେ ପଡ଼ିଲା— ‘ଅବିମୁକ୍ତ କାଶୀକୁ କଦାପି ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ମୁକ୍ତିକାମୀଙ୍କ ପାଇଁ; ତଥାପି, କାଶୀରେ ବସିଥିବା ଧର୍ମନିଷ୍ଠଙ୍କ ପାଇଁ ବିଘ୍ନ ଆସିପାରେ।’ ପ୍ରିୟେ, ଏମିତି ବିଘ୍ନ ମୋ ପାଖରେ କାଶୀରେ ବସିଥିବାବେଳେ ଆସିଛି।” ଏପରି କଥା କହି, ମହାତପସ୍ବୀ ମୁନି ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକାରେ ସ୍ନାନ କରି, ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି, ଦଣ୍ଡପାଣିଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ଏବଂ ପରେ ରାଜା କାଳଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରି କହିଲେ— “ହେ କାଳନାଥ, ଭକ୍ତଙ୍କ ଭୟ ଦୂର କରୁଥିବା ମହାବଳୀ, ଆପଣ କାଶୀ ନଗରୀରୁ କିଏ ଦୂରେ ରହୁଛନ୍ତି? କାଶୀବାସୀଙ୍କ ବିଘ୍ନ ନାଶ କରୁଥିବା, ଭକ୍ତପାଳକ, ଆପଣ କାହିଁକି ମୋତେ ଦୂରେ କରୁଛନ୍ତି? ମୁଁ କାହାକୁ ନିନ୍ଦା କରିନାହିଁ, ମିଥ୍ୟା କହିନାହିଁ, କିମ୍ବା ଅପବାଦ ଦେଇନାହିଁ; ତେବେ କେଉଁ କର୍ମଫଳରେ ଆପଣ ମୋତେ କାଶୀରୁ ଦୂରେ କରୁଛନ୍ତି?” ଏପରି କାଳନାଥଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, କୁମ୍ଭଯୋନି ଋଷି ସାକ୍ଷିବିଘ୍ନେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କଲେ, ପୂଜା କଲେ, ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ଏବଂ, ଲୋପାମୁଦ୍ରା ସହିତ ତିନି ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଯାଇ, ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ କାଶୀର ବିରହରେ ସଦା କାଶୀକୁ ସ୍ମରଣ କରିବାରେ ଲାଗିଲେ। ଏହିପରେ, ତପୋବଳର ରଥ ଚଢ଼ି, ମୁନି କେବଳ ଅର୍ଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଆକାଶ ଅବରୋଧ ହୋଇଥିଲା। ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖି, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ କମ୍ପିତ ହେଲା, ନମ୍ର ହୋଇ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁବାକୁ ଚାହିଲା। ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୀର୍ଷନମସ୍କାର କଲା। ତେବେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନି ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ କହିଲେ— “ବାଳକ, ମୁଁ ଫେରିଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଭଳି ରହ।” “ମୁଁ ତୁମ ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତ ଚଢ଼ିପାରିବି ନାହିଁ, ପ୍ରିୟ।”—ଏପରି କହି, ମହାମୁନି ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଯାଇଗଲେ।