ଯେଉଁ ମଣିଷ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ପାଠ କରେ, ତାଙ୍କୁ କେବେ ଅକାଳମୃତ୍ୟୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିପାରିବ ନାହିଁ; ତାଙ୍କର ବଂଶ ଦୀର୍ଘକାଳ ଯାଏଁ ଟିକିରହିବ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସୁଖ-ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଆନନ୍ଦ ଉପସ୍ଥିତ ହେବ। ଏମିତି ଅନେକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଏହି ମଣିଷର ଘରେ ଦେଖାଯିବା; ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରେ। ଏହା ପାଠ କଲେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁଇଟି ଦୂର ନୁହେଁ। ହେ ଦେବଗଣ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଦୁଃଖରେ ଅଛ, ସନ୍ଦେହ ଛାଡ଼ି ମୋତେ କୁହ। ମୁଁ ସେଉଁ ଦୁଃଖକୁ ନଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦୂର କରିଦେବି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଭଗବାନଙ୍କର ଏହି ଦୟାମୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ପୁନି ସେହି ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ସୂତ ମୁନି କହିଲେ—ଭଗବାନଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ଭରା ମନେ ପୁନି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ହେ ଦେବାଦିଦେବ, ମହାବିଷ୍ଣୁ, ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାରର କାରଣ, ଏ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ମାର୍ଗ କୁ ଅବରୋଧ କରୁଛି। ଏହି ପର୍ବତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ବାଧା ଦେଉଥିବା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆମର ଭୋଗର ଅଂଶରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଉଛୁ। ଏବେ କଣ କରିବା? କେଉଁଠି ଯିବା?” ତେବେ ଭଗବାନ କହିଲେ, “ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ବୃଦ୍ଧିର କାରଣ ଯେଉଁ ଭଗବତୀ, ସେ ଭଗବତୀଙ୍କୁ ଯିଏ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅତି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ତପସ୍ୱୀ ମହାର୍ଷି ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଯିଏ ବାରାଣସୀରେ ବାସ କରନ୍ତି। ହେ ଦେବତାମାନେ, ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ଦମନ କରିବା ପାଇଁ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନି ହିଁ ଯୋଗ୍ୟ। ତେଣୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତେ କାଶୀକୁ ଯାଉଥିବା ଓ ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଅନୁରୋଧ କର।" ଭିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ ଦେବତାମାନେ ଅଗାଧ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ସହ ବାରାଣସୀକୁ ଯାଇଲେ। କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେମାନେ ଶୁଭ୍ର କାଶୀ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ଘାଟରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ବିଧିରେ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଉଚିତ ନିବେଦନ କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ। ତା’ପରେ ସେମାନେ ମହାମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇଲେ। ସେଠାରେ ଶାନ୍ତି ଓ ନିରାପଦ ପରିବେଶ, ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଓ ବିହଙ୍ଗମାନେ—ମୟୂର, କୂଲିଙ୍ଗ, ହଂସ, ଚକ୍ରବାକ ଆଦି ରହୁଥିଲେ। ବଡ଼ ବନ୍ଦର, ନେଉଲ, ବାଘ, ଶାର୍ଦୂଳ, ହରିଣ, ମୃଗ, ଗଣ୍ଡର୍ବ, ଏବଂ ଅନେକ ସରଭ ପ୍ରଜାତି ଓ ବୃହତ୍ତମ ଶକ୍ତି ଥିଲେ। ଏହି ମହାମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀ ସମୃଦ୍ଧିର ଧାମ ଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଯାଇ ଶିର ନମାଇ ଅନେକଥର ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, “ବିଜୟ ହେଉ, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ଦେବ ଓ ଦାନବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ; କୁମ୍ଭଯୋନି, ବାତାପୀଙ୍କ ଶକ୍ତି ନାଶକ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ହେ ଲୋପାମୁଦ୍ରାପତି, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଧାମ, ଶାସ୍ତ୍ରମୂଳ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ ଉଦିତ ହେଉଛ, ସମୁଦ୍ରର ଚମକୁଥିବା ଜଳ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ; ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ। କାଶ ଫୁଲ ଫୁଟାଉଥିବା, ଲଙ୍କାବାସୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଜଟାଧାରୀ ଏବଂ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଅଳଙ୍କୃତ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଅମରମଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଗୁଣରାଶି, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ଆଧାର, ତୁମେ ଓ ତୁମ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ବିଜୟ ହେଉ। ହେ ନାଥ, ଆମେ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଅସହ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ; ଦୟା କର।” ଏପରି ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନି ମୃଦୁ ହସି ଦୟାମୟ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, “ହେ ଦେବତାମାନେ, ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାଜ୍ୟର ରକ୍ଷକ, ମହାନ ଆତ୍ମା, ନିଗ୍ରହ ଓ ଅନୁଗ୍ରହର ଶକ୍ତି ତୁମେ ଧାରଣ କର। ଅମରାବତୀର ନାଥ, ବଜ୍ର ହସ୍ତଧାରୀ, ଅଷ୍ଟ ସିଦ୍ଧି ଯାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ ରହେ—ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଶକ୍ର, ମରୁତ୍ସମୂହର ନାଥ। ବୈଶ୍ୱାନର ଅଗ୍ନି ନିରନ୍ତର ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ହବି ନେଇଯାନ୍ତି; ସେ ସମସ୍ତ ଅମରମଣ୍ଡଳର ମୁଖ—ତାଙ୍କ ପାଇଁ କ’ଣ ଅସମ୍ଭବ? ଦାନବମଣ୍ଡଳର ନାଥ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ସାକ୍ଷୀ, ଦଣ୍ଡଧାରୀ ଦେବତା—ସେଉଁଠି କ’ଣ ଦୁର୍ଲଭ? ତଥାପି, ଯଦି ତୁମେ ମୋର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା କିଛି କାମ କରାଇବାକୁ ଚାହ, ତେବେ ମୋତେ କୁହ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କରିଦେବି।” ଏପରି ମହାମୁନିଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ଆଶ୍ବାସ ପାଇଲେ, ତଥାପି ଭଲପାଇବାର ଆଶଙ୍କାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ଅଭିପ୍ରାୟ କହିଲେ—“ହେ ମହାମୁନି, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ମାର୍ଗକୁ ବନ୍ଦ କରିଦେଇଛି; ଏହିଠାରୁ ତିନି ଲୋକ ଅନ୍ଧକାର ଓ ଜୀବନହୀନ ହୋଇଯାଇଛି। ଏହି ପର୍ବତର ବୃଦ୍ଧିକୁ ତୁମ ତପସ୍ୟା ଓ ତେଜ ଦ୍ୱାରା ନିବାରଣ କର; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ତୁମ ତେଜରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ନମ୍ର ହେବ। ଏହି ହେଉଛି ଆମର କାର୍ଯ୍ୟ।” ଏଭଳି ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଅବରୋଧର ବର୍ଣ୍ଣନା ହେଉଛି। ମଟିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା ସହିତ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ମହାମୁନିଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଅନୁସରି ଦେବତାମାନେ ନିଜ-ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ; ଏବଂ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନି ନିଜ ରାଜପୁତ୍ରୀ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ରାଜକୁମାରୀ, ଏକ ବିପଦ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି; ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ମାର୍ଗକୁ ଅବରୋଧ କରି ଏହି ଅପଶକୁନ ଘଟାଇଛି। ଏହାର କାରଣ ବୁଝିବାକୁ ମିଳିଛି, ଏବଂ ପୁରାତନ ମୁନିମାନେ କାଶୀ ବିଷୟରେ ଯେଉଁ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ତାହା ମନେ ପଡ଼ିଲା—‘ଅବିମୁକ୍ତକୁ କେବେ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ଯେଉଁମାନେ ମୋକ୍ଷ ଚାହାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ କାଶୀରେ ବସୁଥିବା ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନୀ ଲୋକଙ୍କୁ ବିପଦ ଆସିପାରେ।’ ପ୍ରିୟେ, ଏମିତି ବିପଦ ମୋ ପାଖରେ ବସିଥିବାବେଳେ ଆସିଛି।” ଏପରି ଭାବେ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ କହି, ମହାତ୍ମା ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକାରେ ସ୍ନାନ କରି, ବିଶ୍ୱନାଥ ଦଣ୍ଡପାଣିଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି, ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପରେ କିଙ୍ଗ୍ କାଳଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ କହିଲେ, “ହେ କାଳ, ଦେବତାଙ୍କ ଭୟ ଦୂର କରୁଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆପଣ କାଶୀନଗରରୁ କିଏ ଦୂରେ ରହିଛନ୍ତି?