ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ଏହି ଜଗତ ମ୍ଲେଚ୍ଛମାନେ ଭରିଯାଇଛି, ଦୁଷ୍ଟ ରାଜାମାନେ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଅତ୍ୟାଚାର କରୁଛନ୍ତି, ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ ବୁଦ୍ଧ ରୂପ ଧରି ଆପଣ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି, ତାପରି ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଭବିଷ୍ୟତରେ କଳ୍କି ଅବତାର ନେବେ ଆପଣ, ଦଶ ଅବତାରର ଏହି ଲୀଳା ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ। ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ, ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଦୁଃଖ ହରିବା ପାଇଁ, ଜଳଜନ୍ମା ଓ ନାରୀର ରୂପ ଧରି ଆପଣ ଦୁଃଖର ନାଶକ ହେବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଏହି ଅବତାରମାନେ ଆପଣ ଶିବା ଦୟାର ଭଣ୍ଡାର ଅଟୁଟ, ଆପଣ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଏ ଏହି ଦୟା କରିପାରିବ? ଏହିପରି ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ହଳଦୀବର୍ଣ୍ଣ ଜାମା ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେଖି ବହୁ ବିଶ୍ୱାସ ଓ ଭକ୍ତିରେ ଶିର ଚୁଆଇ ନମସ୍କାର କରିଲେ। ଦେବତାମାନେଙ୍କର ଷ୍ଟୁତି ଶୁଣି, ମାଦୁ ଧରିଥିବା ଶ୍ରୀମାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ଷ୍ଟୁତିରେ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି; ଦେବତାମାନେ, ତୁମେ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ିଦିଅ। ମୁଁ ତୁମର ଦୁଃଖ ନାଶ କରିବି, ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟଦାୟକ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ। ମୋତେ ଏକ ଭିକ୍ଷା ମାଗ, ଯାହା ଦିଆଯିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ। ଏହି ଷ୍ଟୁତିରେ ମୁଁ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ ଦେଉଛି, ଯେଉଁ ଜଣେ ମଣିଷ ରୋଜ ସକାଳେ ଭକ୍ତିରେ ଏହି ଷ୍ଟୁତି ପଢ଼ିବେ, ସେ ମୋତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି କରିବେ, ତାଙ୍କୁ କେବେ ଦୁଃଖ ଛୁଇଁପାରିବ ନାହିଁ; ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଓ ଅପରାଧ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିପାରିବ ନାହିଁ। କୌଣସି ବାଧା, ଭୂତ, ଗ୍ରହ, ବ୍ରହ୍ମରକ୍ଷସ, ବା ତିନି ପ୍ରକାର ରୋଗ ତାଙ୍କୁ ଅପିଡ଼ିଉ ନାହିଁ। ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ ହେବ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ବଂଶ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଚାଲିବ, ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଓ ସୁଖ ଉପସ୍ଥିତ ହେବ। ଏହି ଷ୍ଟୁତି ପଢ଼ିବା ମଣିଷର ଘରେ ଏହି ଭଲ ଫଳ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିବ। ଏହି ଷ୍ଟୁତି ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରେ। ଏହା ପଢ଼ିଲେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୂର ନୁହେଁ। ଦେବତାମାନେ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଦୁଃଖରେ ଅଛ, ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବରେ କହିବା। ମୁଁ ଏହା ନାଶ କରିବି, କେବେ ଶଙ୍କା କରିବା ନାହିଁ।” ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦ ଭରି ମନେ ଆଉ ଶିବଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ସୂତ ମୁନି କହିଲେ, “ଭଗବାନଙ୍କର ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦ ଭରି ମନେ ପୁନି ଏକଥା କହିଲେ, ‘ହେ ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତା, ମହା ବିଷ୍ଣୁ, ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ନାଶର କାରଣ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ରାସ୍ତା ଅଟକାଇ ଦେଇଛି। ଏହି ବିରୋଧରେ ଆମେ ଆମର ଭାଗ ଭୋଗ ହରାଇଛୁ। ଏବେ କଣ କରିବୁ? କେଉଁଠି ଯିବୁ?’” ଭଗବାନ କହିଲେ, “ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ପତି ଓ ବୃଦ୍ଧିର ମୂଳ, ଶ୍ରୀ ଦେବୀଙ୍କ ଉପାସକ ଏକ ମହା ତପସ୍ବୀ ଅଛନ୍ତି—ସେ ହେଲେ ବରାଣସୀର ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଋଷି। ଦେବତାମାନେ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ଶାନ୍ତ କରିପାରିବେ। ତେଣୁ ତମେ ଏହି ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ କାଶୀକୁ ଯାଅ, ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କର।’” ସୂତ କହିଲେ, “ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମାନି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତିରେ ଭରି ବରାଣସୀକୁ ଗଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ କାଶୀ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ଘାଟରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଭକ୍ତିରେ ଭରି ଶୁଚିତା ପାଇଁ ସ୍ନାନ କରିଲେ। ପ୍ରକ୍ରିୟାନୁସାରେ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ସେମାନେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଋଷିଙ୍କ ମହା ତପୋବନକୁ ଗଲେ। ସେଠି ପରିବେଶ ଶାନ୍ତ ଓ ଜଙ୍ଗଲୀ ପଶୁ ରହିଥିଲେ ନାହିଁ, ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା, ମୟୂର, କୁଞ୍ଚ, ହଂସ, ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ସେଠି ରହୁଥିଲେ। ବଡ଼ ଶୁଅ, ଉଦମା, ବାଘ, ଚିତା, ହରିଣ, କୃଷ୍ଣସାର, ଗଣ୍ଡା, ସରଭ ଏହି ତପୋବନରେ ବହୁତ ଥିଲେ। ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଋଷି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରୀରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ; ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଶିର ଚୁଆଇ ଆବେଶରେ ପ୍ରଣାମ କରିଲେ। ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, “ବିଜୟ ହେଉ, ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ତୁମକୁ ପୂଜିଥିଲେ; ନମସ୍କାର ହେଉ କୁମ୍ଭଯୋନି, ଭାତାପୀର ଶକ୍ତି ନାଶକ। ଶ୍ରୀମତ୍ ଲୋପାମୁଦ୍ରାର ନାଥ, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣର ଉତ୍ପନ୍ନ, ଜ୍ଞାନର ଭଣ୍ଡାର, ଶାସ୍ତ୍ରର ମୂଳ, ନମସ୍କାର ହେଉ। ତୁମ ଉଦୟରେ ସମୁଦ୍ରର ଜଳ ଶାନ୍ତ ହେଇଯାଏ; ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। କାଶ ଫୁଲର ମୁଖୁଳି ତୁମ ଦ୍ୱାରା, ଲଙ୍କାବାସୀଙ୍କୁ ତୁମେ ପ୍ରିୟ, ଜଟାଧାରୀ ତୁମେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ, ନମସ୍କାର। ଅମରମାନେ ପ୍ରଶଂସିତ ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଗୁଣର ଭଣ୍ଡାର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପୂଜ୍ୟ, ତୁମେ ଚାରିପାଇଁ ଏବଂ ତୁମ ଜନାନୀ ସହିତ, ନମସ୍କାର। ମହା ଗୁରୁ, ଆମେ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ, ପର୍ବତକନ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖରେ ଆମେ ଅପିଡ଼ିତ, ଦୟା କର।" ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଋଷି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମାତ୍ମା, ଦୟା ଭରି ହସି କହିଲେ, “ଦେବତାମାନେ, ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାଜ୍ୟର ରକ୍ଷକ, ମହାତ୍ମା, ଦୟା ଓ ନିଗ୍ରହରେ ନିପୁଣ। ଅମରାବତୀର ନାଥ, ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଯାହାର ଦ୍ୱାରରେ ଏଠି ସିଦ୍ଧି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଶକ୍ର, ମାରୁତମାନେଙ୍କ ନାଥ। ବୈଶ୍ୱାନର ଅଗ୍ନି ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ ସଦା କରେ; ସେ ଅମରମାନେଙ୍କର ମୁଖ—ସେ କଣ ଅସମ୍ଭବ କରିପାରିବ ନାହିଁ? ଦାନବମାନେଙ୍କ ନାଥ, ସମସ୍ତ କର୍ମର ସାକ୍ଷୀ, ଦଣ୍ଡଧାରୀ ଦେବତା—ସେ କଣ ଅସମ୍ଭବ କରିପାରିବ ନାହିଁ? ତଥାପି, ଦେବତାମାନେ, ତୁମେ ଯଦି ମୋ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା କିଛି କାମ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ କହ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବରେ ସେ କାମ କରିଦେବି।" ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କର ଏହି ଦୟାମୟ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ଆଶ୍ୱସ୍ତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଭୟ ଓ ଆଶାରେ ଜଣେ ଜଣେ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କହିଲେ, “ମହା ଋଷି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଯାତ୍ରା ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଦ୍ୱାରା ଅଟକାଯାଇଛି; ଏହି ଅଟକାରେ ତିନି ଲୋକ ଅନ୍ଧାର ଓ ଜୀବନ ହୀନ ହୋଇଯାଇଛି।