ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ମନ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ—“ଏହି ଅହଂକାରୀ ଦିବ୍ୟ ସର୍ପକୁ ନିଶ୍ଚୟ ନମ୍ର କରିବି।” ଏହି ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ସହିତ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ଆକାଶକୁ ଛୁଁଇବା ପାଇଁ ନିଜ ପାହାଡ଼ ଶିଖରମାନେକୁ ବିସ୍ତାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ଚାରିପାଖରେ ନିଜ ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ଭଳି ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ, ଚିନ୍ତା କରିଲେ—“କେବେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେବେ? କେବେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଅଟକେଇବି?” ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ ରାତି ଅତିତ ହେଲା, ଏକ ପବିତ୍ର ପ୍ରଭାତ ଆସିଲା, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣରେ ଦିଗମାନେ ଅନ୍ଧକାରରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପର୍ବତରୁ ଉଦୟ ହୋଇ, ନିଜ ଶୁଭ୍ର କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ପଦ୍ମ ଫୁଲିଲା, କୁମୁଦି ବନ୍ଦ ହେଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଗଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ଉଦୟ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଓ ମଧ୍ୟାନ୍ତିନ୍ନ ଭାଗରେ ଦେବତା, ପିତୃ ଓ ଭୂତଗଣଙ୍କ ପାଇଁ ନିବେଦନ ବଢ଼ାଇଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ବଢ଼ିଲା। ପ୍ରିୟଜନ ସହ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ ଦୁଃଖିତ ଥିବା ପୂର୍ବ ଓ ଆଗ୍ନେୟ ଦିଗକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ କିରଣରେ ଶାନ୍ତି ଦେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ। ଏହାପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଗ୍ନେୟ ଦିଗକୁ ଛାଡ଼ି ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଯିବାରେ ଅସମ୍ଭବ ହେଲା। ଏବେ ଅନୁରୁ ନାମକ ଦୂତ କହିଲେ, “ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ଅହଂକାରରେ ଆକାଶକୁ ଅଟକାଇ ଦେଇଛନ୍ତି।” ସେ ଏହା ମଧ୍ୟ କହିଲେ, “ମେରୁ ସହ ଏହି ବିନ୍ଧ୍ୟ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରୁଛନ୍ତି, ତୁମେ ଦିଆ ଦିଗ୍ବଳୟ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଆହା, ଆକାଶର ମାର୍ଗ ଅଟକାଇ ଦିଆଯାଇଛି—କି ଅଦ୍ଭୁତ! ଏହି ପ୍ରତିଷିଦ୍ଧ ମାର୍ଗରେ ଥିଲେ ବୀର କି କରିପାରିବେ ନାହିଁ?” ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଉ କହିଲେ, “ମୋର ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମାର୍ଗ ବନ୍ଦ; ନିଶ୍ଚୟ, ଦୈବ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ରାହୁ ମଧ୍ୟ ଆକାଂକ୍ଷା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯଦି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାର୍ଗ ବନ୍ଦ ରହିଥାଏ, ଦୈବ ଶକ୍ତି କ’ଣ କରିପାରିବ ନାହିଁ?” ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ତାଙ୍କର ନାୟକମାନେ ଅସହାୟ ହେଲେ, କିଛି ଉପାୟ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ସହ ସମସ୍ତେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମୟ ଜାଣିଥିଲେ। ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଦ୍ୱାରା ମାର୍ଗ ଅଟକାଯିବା ଦ୍ୱାରା ଭାଗ୍ୟର ବିପରୀତ ଘଟଣା ଘଟିଗଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଟକାଯିବା ଦ୍ୱାରା, “ସ୍ୱାହା” ଓ “ସ୍ୱଧା” ଉଚ୍ଚାରଣ ହରାଇଗଲା, ଜଗତ ନାଶ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ପଶ୍ଚିମ ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗ ଘରେଇ ନିଦ୍ରାରେ ଲିନ ହେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ବ ଓ ଉତ୍ତର ଦିଗ ତୀବ୍ର ତାପରେ ଦଗ୍ଧ ହେଲେ। ପ୍ରାଣୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଅନେକ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଜଗତ ଶୋକରେ ଭରିଗଲା, ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିବେଦନ ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭୟଭୀତ ହୋଇ, “ଏବେ କ’ଣ କରିବୁ?” ବୋଲି ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସୂତ ମୁନି କହିଲେ—ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ପଦ୍ମଜ (ବ୍ରହ୍ମା)ଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗେ ନେଇ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଶରଣ ପାଇବାକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ପାହାଡ଼ରେ ବସିଥିବା, ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଧାରଣ କରିଥିବା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଓ ସ୍ତୁତି ସହ ପୂଜା କଲେ। ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, “ଜୟ ହେ, ଗଣନାୟକ, ଯାହାଙ୍କ ଅମ୍ବା ପ୍ରିୟ ପଦ୍ମକୁ ଅଲଙ୍କୃତ କରନ୍ତି, ଅଷ୍ଟ ସିଦ୍ଧି ଓ ଅଷ୍ଟ ଆଇଶ୍ୱର୍ୟ ଦାତା। ମହାମାୟାର ଲୀଳାରେ ବିହାର କରୁଥିବା, କୈଳାସବାସୀ, ବୃଷଧ୍ୱଜ, ଅଜନ୍ମା, ନାନା ରୂପ ଧାରୀ, ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥିବା ଶମ୍ଭୁ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଗଣପତି, ପାହାଡ଼ପତି, ମହାଶକ୍ତି ଦାତା, ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ମହାଦେବ, ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ହୃଦୟର କମଳରେ ବସିଥିବା, ଯୋଗରେ ଲୀନ, ଯୋଗର ସାର, ଯୋଗୀନାଥ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ର, ଯୋଗଫଳ ଦାତା, ଦୁଃଖିତଙ୍କୁ ଦାନ କରିବାରେ ନିୟୋଜିତ, କୃପାସାଗର ତୁମେ, ଦୁଃଖ ନାଶକ, ଉଗ୍ରଶକ୍ତି, ଗୁଣମୟ, ବୃଷଧ୍ୱଜ, କାଳ ଓ କାଳ ନାଶକ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।” ସୂତ କହିଲେ, ଏଭଳି ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ବୃଷଧ୍ୱଜ ମହାଦେବ ହସି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି, ତୁମମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ନିଶ୍ଚୟ ପୂରଣ କରିବି।” ଦେବତାମାନେ ପୁନି କହିଲେ, “ଦେବେଶ, ପାହାଡ଼ପତି, ଚନ୍ଦ୍ରକଳାଧର, ଦୁଃଖ ନାଶକ, ଆମେ ଦୁଃଖରେ ଅଛୁ, ଆମକୁ ଶୁଭ ଦିଅ। ବିନ୍ଧ୍ୟ ନାମକ ଏକ ପର୍ବତ ଅଛି, ଯେଉଁଥି ମେରୁକୁ ଘେରି ରହିଛି, ସେ ଏବେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ମାର୍ଗକୁ ଅଟକାଇ ଦେଇ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଛନ୍ତି। ଭଗବନ୍, ତାଙ୍କର ବୃଦ୍ଧି ରୋକ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ କର। ସୂର୍ଯ୍ୟର ମାର୍ଗ ବନ୍ଦ ହେଲେ, ସମୟର ଗଣନା କେମିତି ହେବ? ସ୍ୱାହା ଓ ସ୍ୱଧା ରୂପ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଏହି ଜଗତରେ କିଏ ଆଶ୍ରୟ ଦେବ? ଆମେ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର, ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ରକ୍ଷକ। ଦୁଃଖ ନାଶକ, ଦୟା କର, ଗିରିଜାପତି।” ଶିବ କହିଲେ, “ଦେବଗଣ, ଏଠି ତାଙ୍କ ବୃଦ୍ଧି ରୋକିବାରେ ଆମେ ଅସମର୍ଥ। ଆମେ ଭଗବାନ୍ ରାମାଧବଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିବାକୁ ଯିବା; ସେ ଆମ ପ୍ରଭୁ, ଆମ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ। ଗୋବିନ୍ଦ, ମହାବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ; ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ଦୁଃଖ ଶେଷ ହେବ।” ଶିବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବ୍ରହ୍ମା ସହ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ତ୍ରସିତ ହୋଇ ଶୀଘ୍ର ବୈକୁଣ୍ଠ ଲୋକକୁ ଗଲେ। ସୂତ କହିଲେ, “ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି, ଜଗତ୍ଶିକ୍ଷକ, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଓ କମଳନୟନ। ଭକ୍ତିରେ ଗଦ୍ଗଦ୍ କଣ୍ଠରେ ସେମାନେ ସ୍ତୁତି କଲେ—‘ଜୟ ହେ, ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ, ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି, ଆଦିପୁରୁଷ! ଦାନବଶତ୍ରୁ, କାମର ଉତ୍ସ, ସମସ୍ତ ଚାହିଦା ପୂରଣକାରୀ, ବରାହ, ଗୋବିନ୍ଦ, ମହାୟଜ୍ଞ ସ୍ୱରୂପ!