ଦିବ୍ୟ ଋଷି ନାରଦ ଆସି ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତରେ ବସିଲେ, ଏବଂ ସେ ଖୁସି ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଭକ୍ତି ଭରା ସ୍ୱରରେ ପଚାରିଲେ, “ଓ ଦିବ୍ୟ ଋଷି, ଆପଣ କେଉଁଠୁ ଆସିଛନ୍ତି? ଏବଂ କେଉଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାରଣରେ ଆସିଛନ୍ତି?” ବିନ୍ଧ୍ୟ କହିଲେ, “ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନରେ ମୋର ଆଶ୍ରୟ ଅମୂଲ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି। ଆପଣଙ୍କ ଏହି ଆଗମନ ନିଶ୍ଚୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ହେବା ଉଚିତ। ଓ ଦିବ୍ୟ ନାରଦ, ଆପଣ ମନରେ କଣ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବ ଆଣିଛନ୍ତି, କୃପା କରି ମୋତେ କହନ୍ତୁ।” ନାରଦ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୋ ଆଗମନ ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ମେରୁ ପର୍ବତରେ ଥିଲି। ସେଠାରେ ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ଯମ, ଓ ବରୁଣଙ୍କର ଲୋକ ଦେଖିଲି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳଙ୍କର ନିବାସ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦେଖିଲି। ମୁଁ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ଦେଖିଲି, ଯାହା ନିଜର ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି। ଏହି କଥା କହିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ନାରଦ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ପଡିଗଲେ।” ଋଷିଙ୍କୁ ଏପରି ଦେଖି ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ପଚାରିଲେ, “ଓ ଦିବ୍ୟ ଋଷି, ଆପଣ କାହିଁକି ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ବାସ ନେଉଛନ୍ତି?” ନାରଦ ମୃଦୁ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ଶୁଣ, ବିନ୍ଧ୍ୟ, ମୋର ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ବାସର କାରଣ ହେଉଛି—ହିମବତ୍, ଗୌରୀଙ୍କର ଶିକ୍ଷକ, ଶିବଙ୍କର ଶ୍ୱଶୁର ହେବାରୁ ସମସ୍ତ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ। ଏହିପରି, କୈଲାସ ପର୍ବତ ଯାହା ମହାଶିବଙ୍କର ନିବାସ, ଭୂପୃଷ୍ଠରେ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୂଜିତ, ଏବଂ ସଂସାରର ପାପକୁ ନଶ କରେ। ନିଷଧ, ନୀଳ, ଗନ୍ଧମାଦନ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱଯଂ ସ୍ଥାନରେ ସମ୍ମାନିତ। ଏହି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପର୍ବତ, ଯାହାକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଗ୍ରହ ଓ ତାରାମାନଙ୍କ ସହିତ ଚକ୍ରବୃତ୍ତି କରେ, ଏହି ପର୍ବତ ନିଜକୁ ସମସ୍ତ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ଭାବେ, 'ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; କେହି ମୋ ସମାନ ନାହିଁ'। ଏହି ଅହଂକାର ଓ ଗର୍ବକୁ ସ୍ମରଣ କରି ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ବାସ ନେଲି। କିନ୍ତୁ, ତପସ୍ଵୀମାନେ ଏହାକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇନାହାନ୍ତି। ଏହି କଥା ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନ୍ୟଥା କହିଲି; ଏବେ ମୁଁ ମୋ ନିଜ ଆଶ୍ରୟକୁ ଯାଉଛି।” ଏହିପରି ନାରଦଙ୍କ ଉପଦେଶ ପାଇ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଗଲା। ନାରଦ ନିଜ ଇଛାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। ନାରଦଙ୍କ ବିଦାୟ ପରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଅନ୍ତଃକ୍ଷୋଭ ଓ ଅଶାନ୍ତିରେ ଭରିଯାଇଲେ; ତାଙ୍କର ମନ ଶାନ୍ତି ନ ପାଇଲା। ସେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ, “ମୁଁ ଏଠାରେ କଣ କରିବି? କିପରି ମେରୁକୁ ଉତ୍କ୍ରମ କରିବି? ମୋର ମନ ଶାନ୍ତି ନ ପାଉଛି, ଏବଂ ମୁଁ ଅଶାନ୍ତିରେ ରହିଛି। ମୋର ଉତ୍ସାହ ଓ ଗର୍ବ ଉପରେ ନିନ୍ଦା, ମୋର କୀର୍ତି ଓ ବଂଶ ଉପରେ ନିନ୍ଦା, ମୋର ଶକ୍ତି ଓ ପୁରୁଷତ୍ୱ ଉପରେ ନିନ୍ଦା, ଏବଂ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ କଥା ଉପରେ ନିନ୍ଦା।” ଏହିପରି ଚିନ୍ତା ବିନ୍ଧ୍ୟର ମନରେ ଉପଜିଲା। ତାଙ୍କର ମନରେ ଏକ ନିଶ୍ଚୟ ଉପଜିଲା—କ୍ରିୟାରେ ଦୃଢ଼, କିନ୍ତୁ ତ୍ରୁଟିପୂର୍ଣ୍ଣ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦା ମେରୁକୁ ଚକ୍ରବୃତ୍ତି କରେ। ସେ ପର୍ବତ, ଗ୍ରହ ଓ ତାରାମାନଙ୍କ ସହିତ ସଦା ଆନନ୍ଦ କରେ; ମୁଁ ମୋ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କର ପଥକୁ ବାଧା ଦେବି। ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି ବିନ୍ଧ୍ୟ ଭାବିଲେ, “ସୂର୍ଯ୍ୟ ବାଧାପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ସେ କିପରି ପର୍ବତକୁ ଚକ୍ରବୃତ୍ତି କରିବେ? ମୁଁ ଦିନ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥକୁ ବାଧା ଦେଇଲେ କଣ ହେବ?” ଏପରି ନିଶ୍ଚୟରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ଗର୍ବିତ ଦିବ୍ୟ ନାଗକୁ ନିମ୍ନ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ; ଏବଂ ଆକାଶକୁ ଛୁଁବା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଶିର ଓ ହାତ ବଢ଼ାଇଲେ। ବିନ୍ଧ୍ୟ ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ ରାତି ଲାଘିଗଲା; ପବିତ୍ର ପ୍ରଭାତ ଆସିଲା, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଅନ୍ଧାରକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟ ପର୍ବତରୁ ଉଦୟ ହେଇ ଆକାଶକୁ ଚମକିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶୁଭ କିରଣରେ ଆକାଶ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା। ପଦ୍ମ ଫୁଟିଗଲା, ଶାଳୁକ ମୁଡ଼ିଗଲା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଗଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାତ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ, ଓ ଦିବସ ଭାଗରେ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ ବଢ଼ାଇଲେ, ଭୂତମାନଙ୍କୁ ହୋମ ଦେଲେ, ଦେବତାଙ୍କର ଶ୍ରୀ ବଢ଼ିଲା। ଏପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦକ୍ଷିଣ ଓ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରି, ଯାହା ବିରହ ଜ୍ୱଳିତ ଥିଲା, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ତାପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଦିଗକୁ ଛାଡ଼ି ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଶୀଘ୍ର ଗମନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ଆଗକୁ ଯିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ। ତାପରେ ଅନୁରୁ ନିବେଦନ କଲେ: “ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ଗର୍ବିତ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ବାଧା ଦେଇ ଦଢ଼ ହୋଇ ଉଭୟ ପଥକୁ ଅଟକାଇଛନ୍ତି।” “ସେ ମେରୁ ସହ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଦ୍ଧା କରିଛନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ପରିକ୍ରମାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚିନ୍ତା କଲେ: “ଆହା, ଆକାଶର ପଥ ବାଧାପ୍ରାପ୍ତ—କି ଅଦ୍ଭୁତ! ଏକ ନିଷିଦ୍ଧ ପଥରେ ଦଢ଼ ଥିଲେ ବୀର କଣ ନ କରିପାରିବେ? ମୋ ଗୋଡ଼ାର ପଥ ବନ୍ଦ; ଭାଗ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ରାହୁ ମଧ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପଥ ବନ୍ଦ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଗ୍ୟ କଣ ନ କରିପାରିବେ?” ଏପରି ପଥ ବନ୍ଦ ହେଇ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ତାଙ୍କର ଅଧିପତିମାନେ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ଓ ଉପାୟ ମିଳାଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ସହିତ ସମସ୍ତେ ସମୟକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଜାଣନ୍ତି। ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶ ବନ୍ଦ ହେବା—ଏହା ଭାଗ୍ୟର ବିପର୍ୟୟ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତର ରୋଷରେ ବନ୍ଦ ହେଲେ, ସ୍ୱାହା ଓ ସ୍ୱଧା ଉଚ୍ଚାରଣ ହରାଇଗଲା, ସମସ୍ତ ଜଗତ ନଷ୍ଟ ହେଉଥିଲା। ପଶ୍ଚିମ ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗ ଶୟନ ଭାବରେ ନିଶାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ; ପୂର୍ବ ଓ ଉତ୍ତର ଦିଗ ତୀବ୍ର ତାପରେ ଦଗ୍ଧ ହେଲା। ପ୍ରାଣୀମାନେ ମରିଗଲେ, ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ନିଶ୍ୱାସ ହରାଇଗଲେ, ଏବଂ ଶୋକରେ ଜଗତ ଭରିଗଲା; ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ଅର୍ପଣ ହରାଇଗଲେ। ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଭୟ ଓ ଅଶାନ୍ତିରେ ପଚାରିଲେ, “ଏବେ ଆମେ କଣ କରିବା?” ଏହି ଦୁଃଖ ଓ ଅସୁବିଧା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତା, ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଲୋଟସ୍-ଜନ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଆଶ୍ରୟକୁ ଗଲେ।