ଏହି କଥାର ଆରମ୍ଭରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ—“ମା, ତୁମ ଶକ୍ତିର ଅଂଶରୁ ଏହି ସୃଷ୍ଟିରେ ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ ଯଦି ମୋତେ କୌଣସି ଦୟା ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ମୋ ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଯେଉଁ ବାଧା ଅଛି, ସେଗୁଡିକୁ ଦୂର କର। ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ବାଗ୍ଭବ ମନ୍ତ୍ରରେ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳତା ଶୀଘ୍ର ଆସୁ। ଏହି ସଂବାଦକୁ ଯେଉଁମାନେ ପଠନ୍ତି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନେ ପଠାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଜଗତରେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ସହଜରେ ଲଭ୍ୟ ହେଉ। ସେମାନେ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି, କଥାର ନିପୁଣତା, ଏବଂ ସ୍ରେଷ୍ଠତା ଲଭନ୍ତୁ। ଜ୍ଞାନ ଲଭନ୍ତୁ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ସଫଳତା ଲଭନ୍ତୁ, ଏବଂ ପୁତ୍ର ଓ ପଉତ୍ରର ଅଧିକତା ଲଭନ୍ତୁ—ମୁଁ ଯେପରି କହିଛି, ସେପରି ହେଉ।” ଏଠାରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଦେବୀ କହିଲେ—“ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶା କରିଛ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ପୂରଣ ହେବ। ମୁଁ ତୁମେ ଚାହିଥିବା ଦୟା ଦେଇଛି। ହେ ଦାନବ ନାଶକ, ତୁମ ବାଗ୍ଭବ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୟା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଇବା। ତୁମ ରାଜ୍ୟରେ କୌଣସି ବାଧା ନ ଆସୁ, ତୁମ ପୁତ୍ରମାନେ ତୁମ ବଂଶ ଚାଲାନ୍ତୁ, ଏବଂ ମୋପ୍ରତି ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ରଖିଲେ, ଜୀବନର ଶେଷରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ ପାଇବା। ଏପରି ଦୟା ଦେଇ, ମହାତ୍ମା ମନୁ ଦେଖୁଥିବା ସମୟରେ ଦେବୀ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଇଲେ। ଏହି ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼, ଯାହାକୁ କଳସ ଜନ୍ମ ଋଷି ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ହୋଇଥିଲା, ଆକାଶକୁ ଛୁଇବା ପାଇଁ ଉଠିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟର ରାସ୍ତାକୁ ବାଧା ଦେବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ। ବିନ୍ଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା ଦୟାମୟୀ ଦେବୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭଉଣୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପୂଜ୍ୟ ହେଇଥିଲେ। ଏଠାରେ ଋଷିମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ହେ ସୂତ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ କିଏ? କାହିଁକି ଏହି ପାହାଡ଼ ଆକାଶକୁ ଛୁଇବାକୁ ଉଠିଲା? ସୂର୍ଯ୍ୟର ରାସ୍ତାକୁ ବାଧା ଦେବାକୁ କାହିଁକି ଚାହିଲା? ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପୁତ୍ର କିପରି ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ତାର ସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ? ସମସ୍ତ କଥା ଖୋଲାମେଳା କହ। ଆମେ ତୁମ ମୁଖରୁ ଦେବୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣିବାରେ ଅତି ଆନନ୍ଦ ପାଉଛୁ, ଏହି ଆସ୍ବାଦ ଆମରେ ଅଧିକ ହେଉଛି।” ସୂତ କହିଲେ—“ପୃଥିବୀକୁ ବହିଥିବା ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ନାମକ ଏକ ପାହାଡ଼ ଅତି ସମ୍ମାନିତ ଥିଲା। ଏହି ପାହାଡ଼ ଦୀଘଳ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ମହାବୃକ୍ଷରେ ଆଛି। ଏହା ଫୁଲ ଲତା, ଝାଡ଼, ମୃଗ, ବନ୍ଦର, ବନ୍ୟ ଶୁଆ, ମହିଷ, ବାଘ, ଚିତା, ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ହାଟୁଥିବା ନେଉଁ ଜୀବ, ନିର୍ମଳ ନଦୀ ଓ ଝରଣା, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, ଅପ୍ସରା, କିମ୍ପୁରୁଷ, ଏବଂ ଚିହ୍ନା ପ୍ରଦାନ କରୁଥିବା ବୃକ୍ଷରେ ଭରିଥିଲା। ଏକ ଦିନ, ଦିବ୍ୟ ଋଷି ନାରଦ, ପୃଥିବୀରେ ଭ୍ରମଣ କରିବା ସମୟରେ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼କୁ ଆସିଲେ। ପାହାଡ଼ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶୀଘ୍ର ଉଠି, ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ଜଳ, ଅର୍ଘ୍ୟ, ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆସନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଦିବ୍ୟ ଋଷି ସୁବିଧାଜନକ ଭାବରେ ବସି, ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ତାହାପରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ହେ ଦିବ୍ୟ ଋଷି, କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? କେଉଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆସିଛ? ତୁମ ଆଗମନରେ ମୋ ଘର ଅମୂଲ୍ୟ ହେଇଯାଇଛି। ଦେବମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏହି ପାହାଡ଼ ଅଟକିଛି କି?” ନାରଦ କହିଲେ—“ମୋ ଆସିବା ମେରୁ ପାହାଡ଼ରେ ହୋଇଥିଲା। ଏଠି ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ଯମ, ବରୁଣଙ୍କ ଲୋକ ଦେଖିଥିଲି। ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳଙ୍କ ନିବାସ ଦେଖିଥିଲି। ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ମାନେ ବି ଅନେକ ଭୋଗ ଦେଇଥିବା ଦେଖିଲି।” ଏପରି କହି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଚିନ୍ତାରେ ଲିନ ହେଲେ। ସୂତ କହିଲେ—ବିନ୍ଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମନେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ—“ମୁଁ କାହିଁକି ଏହି ରୂପରେ ଅଛି? କିପରି ମେରୁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବି? ମୋ ମନ ଶାନ୍ତି ପାଉନାହିଁ। ମୋ ଉତ୍ସାହ, ଗର୍ବ, ଖ୍ୟାତି, ବଂଶ, ଶକ୍ତି, ପୁରୁଷତ୍ୱ, ପ୍ରାଚୀନ ମହାତ୍ମାମାନେ କହିଥିବା କଥା—ସବୁ ଉପରେ ଦୁଃଖ ଭାବ ଆସିଲା। ଏଥିରେ ଏକ ନିଶ୍ଚୟ ହେଲା—ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦା ମେରୁକୁ ଉପରେ ଘୁଞ୍ଚିଯାଉଛି। ସେ ମହାପାହାଡ଼ ଗ୍ରହ ଓ ତାରାମାନେ ସହିତ ଅନନ୍ଦ ହେଉଛି। ମୁଁ ମୋ ଶକ୍ତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ରାସ୍ତାକୁ ବାଧା ଦେବି। ତେବେ, ଯଦି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଟକିଯିବେ, ତେଉଁ କିପରି ପାହାଡ଼କୁ ଘୁଞ୍ଚିବେ? ମୁଁ ଦିନ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ରାସ୍ତାକୁ ଅଟକିଦେଲେ, କଣ ଘଟିବ?” ଏପରି ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ ମନେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, ଗର୍ବ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଆକାଶକୁ ଛୁଇବାକୁ ଉଠିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଲେ, ଏବଂ ଏହି କଥାରେ ଦେବୀଙ୍କର ମହିମା ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ରେ ବିଶେଷ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।