ପୃଥିବୀର ମହାନ ରାଜା ମନୁ, ଶ୍ରୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କଲେ। ଶ୍ରୀଦେବୀ ଅମୂଳ୍ୟ ଫଳ ଦେଇଥିବା ଦେବୀ, ମନୁ ମାଟିରେ ତାଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରି ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ବିଧିରେ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଏହି ପୂଜା ସମୟରେ, ସେ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ବାଗ୍ଭବ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ, ଉପବାସ, ପ୍ରାଣାୟାମ ଓ ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରି ଶରୀରକୁ କ୍ଷୀଣ କରିଥିଲେ। ଏକ ପାଦରେ ଦିନ ଓ ରାତି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ସେ ଏକ ଶତବର୍ଷ ଅପାର ତପସ୍ୟା କରି ଚେତନା ଓ କ୍ରୋଧକୁ ଜୟ କରିଥିଲେ। ମନୁ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଦେବୀଙ୍କ ଚରଣକୁ ଧ୍ୟାନ କରି ଅଟୁଟ ନିଷ୍ଠା ଅर्जନ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଅବତାର ଦେବୀ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ। ଦେବୀ ଦିବ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, "ହେ ରାଜା, ଚାହିଁଥିବା ବର ଚୟନ କର।" ଦେବୀଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ରାଜା ଖୁସି ହେଲେ ଓ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ରହିଥିବା ଦୁର୍ଲଭ ବର ଚୟନ କଲେ, ଯେଉଁ ବର ଅମରଦେବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ମନୁ କହିଲେ, "ଜୟ ହେ ଦେବୀ, ବିଶାଳ ନୟନବାଳା, ଜୟ ହେ ତୁମେ ସମସ୍ତର ଅନ୍ତରେ ବାସ କରୁଥିବା। ହେ ଶ୍ରୀମତୀ, ପୂଜ୍ୟା, ଜଗତର ପୋଷକ, ଶୁଭମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ସୃଷ୍ଟି କରେ। ବୈକୁଣ୍ଠ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ହରା ତ୍ରଣ କରନ୍ତି, ଶଚୀପତି ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ତିନି ଲୋକରେ ଶାସନ କରନ୍ତି। ବିଶ୍ୱର ପିତା ଯମ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ, ବରୁଣ ମୃତ୍ୟୁଜଳର ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। କୁବେର, ନୈରୃତ, ବାୟୁ, ଈଶାନ, ଶେଷ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପୃକ୍ତ।" "ତୁମ ଅଂଶରୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପୃକ୍ତ। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୋତେ ବର ଦେବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ, ମୋ ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟରେ ବାଧା ଦୂର କର। ବାଗ୍ଭବ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିବା ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୀଘ୍ର ଫଳ ଦିଅ। ଏହି ସଂବାଦ ଶୁଣିବା ଓ ପଠିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଏହି ଜଗତରେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ସହଜରେ ଲଭ୍ୟ ହେଉ, ତାଙ୍କୁ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମୃତି, କଥାର ନୈପୁଣ୍ୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ମିଳୁ। ଜ୍ଞାନ ଲାଭ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ସଫଳତା, ପୁତ୍ର ଓ ପୌତ୍ର ର ଅଧିକ୍ୟ ମିଳୁ—ଏହି ସମସ୍ତ ମୋ ବାଣୀ ଅନୁଯାୟୀ ହେଉ।" ଏହି ପରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତର ବୃତ୍ତାନ୍ତ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଶ୍ରୀଦେବୀ ମନୁଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଯାହା ଚାହିଁଛ, ସମସ୍ତ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି। ବାଗ୍ଭବ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି। ତୁମ ରାଜ୍ୟରେ କୌଣସି ବାଧା ନ ହେଉ, ତୁମ ପୁତ୍ରମାନେ ତୁମ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହେଉ। ଏବଂ ମୋ ପ୍ରତି ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ରଖି, ଜୀବନର ଶେଷରେ ତୁମେ ପରମ ପଦ ଲାଭ କରିବ।" ଏହିପରି ମହାତ୍ମା ମନୁଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଦେବୀ ମନୁଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ଯାଇଲେ। ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ, ଯାହାକୁ କଳଶଜ ଋଷି ଦମିଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥକୁ ଅଟକାଇବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆକାଶକୁ ଉଠିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ। ଶ୍ରୀଦେବୀ, ବିନ୍ଧ୍ୟରେ ବାସ କରୁଥିବା, ବରଦାନ ଦେବୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭଉଣୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପୂଜ୍ୟା ହେଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଋଷିମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ହେ ସୁତ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ କିଏ? ସେ କାହିଁକି ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ? ସେ କାହିଁକି ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥକୁ ଅଟକାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ? ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପୁତ୍ର କିପରି ଏହି ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତକୁ ଏହି ସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ? ସମସ୍ତ କଥା ଖୋଲାମେଳା କର। ଆମେ ତୁମ ଦିବ୍ୟ କଥା ଶୁଣିବା ଆଶାରେ ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଛୁ।" ସୁତ କହିଲେ: "ବିନ୍ଧ୍ୟ ନାମକ ପର୍ବତ, ଭୂମିରେ ସମସ୍ତ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଶାଳ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଛରେ ଆଛି। ଏହି ପର୍ବତ ଅନେକ ଫୁଲ ଲତା, ଜାତି ଓ ଝାଡ଼ରେ ଆଛି, ଏବଂ ମୃଗ, ବନ୍ୟ ଶୁଅ, ମହିଷ, ବାଘ, ଚିତା ଆଦି ଜନ୍ତୁ ରହିଥିଲେ। ବାନର, ଖରା, ଭାଲୁ, ଶିଆଳ ଏଠାରେ ସଦା ଆନନ୍ଦ ଓ ସୁସ୍ଥ ଅବସ୍ଥାରେ ଘୁଡ଼ି ଫିରୁଥିଲେ। ଏହି ପର୍ବତ ନଦୀ ଓ ଝରଣାରେ ଭରିଥିଲା, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, ଅପ୍ସରା, କିମ୍ପୁରୁଷ ଓ ଚାହିଁଲେ ଫଳ ଦେଇଥିବା ଗଛରେ ଆଛି।" "ଏକଦିନ ଦିବ୍ୟ ଋଷି ନାରଦ ଭୂମିରେ ଭ୍ରମଣ କରି, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଆସିଲେ। ପର୍ବତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଶୀଘ୍ର ଉଠି ଆଗ୍ରହ ଓ ଆଦର ପୂର୍ବକ ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନ ଦେଲେ। ଦିବ୍ୟ ଋଷି ଆସନ ଉପରେ ବସି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ତା'ପରେ ପର୍ବତ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ:" "ହେ ଦିବ୍ୟ ଋଷି, ଆପଣ କେଉଁଠୁ ଆସିଛନ୍ତି ଓ କିପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି? ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନ ଦ୍ୱାରା ମୋ ଆଶ୍ରୟ ଅମୂଳ୍ୟ ହୋଇଛି। ଆପଣଙ୍କ ବ୍ରହ୍ମଣ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିତ। ମୋତେ ଏହି ଅପୂର୍ବ ଚିନ୍ତା ଦେଖିବା ପାଇଁ କହନ୍ତୁ।" ନାରଦ କହିଲେ: "ମୋ ଆସିବା ମେରୁ ପର୍ବତରେ ଘଟିଥିଲା। ଏଠାରେ ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ଯମ, ବରୁଣ ଓ ଲୋକପାଳମାନଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ଦେଖିଥିଲି। ମୁଁ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଦେଖିଥିଲି, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗ ମିଳେ।" ନାରଦ ଏହା କହି ଚିନ୍ତାରେ ଲଗିଗଲେ। ପର୍ବତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ହେ ଦିବ୍ୟ ଋଷି, ଆପଣ କାହିଁକି ଦୁଃଖ କରୁଛନ୍ତି?" ନାରଦ ମୃଦୁ ଓ ଚମକଦାର କଥାରେ କହିଲେ: "ଶୁଣ, ପୁତ୍ର, ମୋ ଦୁଃଖର କାରଣ।" "ହିମବତ, ଗୌରୀଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ, ଶିବଙ୍କ ଶ୍ବଶୁର, ସମସ୍ତ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ। କୈଲାସ ମଧ୍ୟ, ଶିବଙ୍କ ନିବାସ, ଭୂମିରେ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୂଜ୍ୟ, ପାପକୁ ନାଶ କରେ। ନିଷଧ, ନୀଳ, ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ସମ୍ମାନିତ।" ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ବୃତ୍ତାନ୍ତ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତର ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଏତିହାସ ଅନୁସୂଚିତ ହେଲା।