ଏହି ଉପଖ୍ୟାନର ଆରମ୍ଭରେ, ଦୃଢ଼ ଋଷି ବ୍ୟାସ ଜଣାଇଲେ ଯେ, ଏହି ବଂଶର ଉତ୍ପତ୍ତି ଏବଂ ତାହାର ପାଳନ ଅପରାଧହୀନ ବ୍ୟାସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିଲା, ଯିଏ ଭାଇମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିଲେ। ତାପରେ, ନାରଦ ଋଷି ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ: “ହେ ନାରାୟଣ, ଭୂମିର ଆଧାର, ସମସ୍ତ ରକ୍ଷାର କାରଣ, ଆପଣ ଯେଉଁ ଦେବୀଙ୍କର କଥା କହିଛନ୍ତି, ସେଗୁଡିକ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନୁ ଯୁଗରେ, ସେ ଦେବୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ନିଜ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି। ଆମେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କଥା, ସେ କେମିତି ଓ କିଏ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ଏବଂ କିଏ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ସେଗୁଡିକ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୟାଳୁ, ଏବଂ ଭକ୍ତିଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖିଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ଆମ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ଶୁଭ ବିପ୍ରତି, ଦେବୀଙ୍କର ପରମ କାର୍ଯ୍ୟକୁ କହନ୍ତୁ। ନାରାୟଣ, ଦୟାର ସମୁଦ୍ର, ଆପଣ ଏମିତି କଥା କହନ୍ତୁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମହା ସୁଖ ଲାଭ ହୁଏ।” ଶ୍ରୀ ନାରାୟଣ କହିଲେ: “ହେ ମହା ଋଷି, ଆପଣ ଶୁଣନ୍ତୁ, ଦେବୀଙ୍କର ଏମିତି କାର୍ଯ୍ୟ ଯାହା ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ। ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭକ୍ତିର ଉତ୍ପତ୍ତି, ମହା ଶ୍ରୀର ଉତ୍ସ, ବ୍ରହ୍ମା, ଜଗତର ପିତାମହ, ସେ ଦେବୀଙ୍କର ଶକ୍ତିର ଉତ୍ସ। ବ୍ରହ୍ମା, ଯିଏ ଚତୁର୍ମୁଖ ହୋଇ ନିଜର ଚିନ୍ତାନାଳୀରୁ ସ୍ୱୟଂଭୂ ମନୁଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଶତରୂପାଙ୍କୁ ନିଜର ଧର୍ମର ଆଦର୍ଶ ଭାବେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ଏହି ମନୁ, ଦୁଧର ସାଗରର ସଫା ତୀରରେ, ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ଯିଏ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି। ମନୁ ମାଟିରେ ଦେବୀଙ୍କର ପ୍ରତିମା ତିଆରି କରି, ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ। ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ବାଗ୍ଭବ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଉପବାସ ଓ ନିଶ୍ଚଳ ଶ୍ୱାସନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ, ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଓ ନିୟମରେ ଶରୀରକୁ କ୍ଷୀଣ କରି ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଏକ ପାଉଁ ଉପରେ ଦିନ ଓ ରାତି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଦେହରେ ଏକଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ, ଏହି ମହା ପୁରୁଷ ଚାହା ଓ କ୍ରୋଧକୁ ଜୟ କଲେ। ଦେବୀଙ୍କର ପାଦକୁ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ଅନୁଷ୍ଠାନ ଦ୍ୱାରା ଦେବୀ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି, ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଦେବୀ ଦିବ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ: ‘ହେ ରାଜା, ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର।’ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଭୂମିର ଶାସକ ଆନନ୍ଦ ଆନ୍ତୁରେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କଲେ, ଯାହା ଅମରମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ମନୁ କହିଲେ: “ଜୟ ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ସମସ୍ତର ଅନ୍ତରେ ବସିଛ। ହେ ପୂଜ୍ୟ, ବିଶ୍ୱର ପୋଷକ, ଶୁଭମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ବୈକୁଠ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ହରା ତୁରନ୍ତ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି, ଶଚୀପତି ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ତିନି ଲୋକର ଶାସନ କରନ୍ତି। ବିଶ୍ୱର ଶାସକ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଶାସନ କରି ନିୟମ ଦେଇଥାନ୍ତି; ବରୁଣପୁତ୍ର ମୃତ୍ୟୁଯୋଗୀ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତି। କୁବେର, ନିର୍ଯ୍ୟାସ ଧନର ଅଧିପତି, ଅଗ୍ନି, ନୈରୃତ, ବାୟୁ, ଈଶାନ, ଶେଷ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଚାଳିଥାନ୍ତି। ସମସ୍ତ ତୁମ ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଏବେ ଯଦି ମୋତେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ମୋ ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟରେ ବାଧା ନଶ୍ଟ ହେଉ। ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ବାଗ୍ଭବ ମନ୍ତ୍ରରେ ମୋତେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ସଫଳ ହେଉ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ସଂବାଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଜଗତରେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ସହଜରେ ଲାଭ କରନ୍ତି; ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି, କଥାର ନିପୁଣତା, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଲାଭ କରନ୍ତି। ଜ୍ଞାନ ଲାଭ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ସଫଳତା, ପୁତ୍ର-ପୌତ୍ରର ବୃଦ୍ଧି—ଏସବୁ ମୋ କଥା ଅନୁସାରେ ସଫଳ ହେଉ।” ଏହିପରେ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତର କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ପବିତ୍ର ଦେବୀ ମନୁଙ୍କୁ କହିଲେ: “ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଯାହା ଚାହିଛ, ସବୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୂରଣ ହେବ। ମୁଁ ତୁମେ ଚାହିଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି। ତୁମ ବାଗ୍ଭବ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ଓ ତୁମ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ। ତୁମ ରାଜ୍ୟରେ ବାଧା ନ ଆସୁ, ତୁମର ବଂଶ ଚାଲିଯାଉ, ଏବଂ ମୋତେ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ରଖି, ଜୀବନର ଶେଷରେ ଉତ୍ତମ ଦଶା ପାଇବା।” ଏପରେ, ଦେବୀ ଏହି ମହାତ୍ମା ମନୁଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ମନୁ ଦେଖିବା ସମୟରେ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ସେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ, ଯାହା କଳଶଜ ମୁନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲା, ଆକାଶକୁ ଛୁଇବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥକୁ ବାଧା ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା। ବିନ୍ଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା ବରଦାନ ଦେଇଥିବା ଦେବୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଭଉଣୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପୂଜ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ଋଷିମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ହେ ସୂତ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ କିଏ? ଏହି ପର୍ବତ କାହିଁକି ଆକାଶକୁ ଛୁଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା? ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥକୁ ବାଧା ଦେବାକୁ କାହିଁକି ଚାହିଲା? ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କର ପୁତ୍ର କିପରି ଏହି ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତକୁ ଏହି ସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ? ସମସ୍ତ କଥା ଏବେ ଖୁଲା ଭାବେ କହନ୍ତୁ। ଦେବୀଙ୍କର ଉପଖ୍ୟାନ ଓ ରୂପ ଶୁଣିବାର ଆମ ତୃଷ୍ଣା ଅଧିକ ହୋଇଯାଉଛି।” ସୂତ କହିଲେ: “ଭୂମିକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ପର୍ବତ, ଯାହା ବଡ଼ ଅଣ୍ଡା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ। ସେଠି ବହୁ ପ୍ରକାର ଫୁଲ ଲତା ଓ ଗଛ, ହରିଣ, ଶୁକର, ମହିଷ, ବାଘ, ଚିତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜନ୍ତୁ ରହୁଥିଲେ। ବାନର, ଖରା, ଭାଲୁ, କୁଆ, ସମସ୍ତେ ସେଠି ମଜାରେ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ। ଏହି ପର୍ବତ ନଦୀ ଓ ଝରଣାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, ଅପ୍ସରା, କିମ୍ପୁରୁଷ ଓ କାମନା ଦେଇଥିବା ବୃକ୍ଷମାନେ ଅନେକ। ଏକ ଦିନ, ଦିବ୍ୟ ଋଷି ଭୂମିରେ ଭ୍ରମଣ କରି, ଆନନ୍ଦରେ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଶୀଘ୍ର ଉଠି, ଆଦରରେ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ଜଳ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଉତ୍ତମ ଆସନ ଦେଇ ଶ୍ରଦ୍ଧା କଲେ।