ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ସୂତ ଗୋସାଇଁ ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେଲେ— ଭାଗବତ ପୁରାଣ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନର ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ, ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର ସମାନ ମୂଲ୍ୟବାନ ଓ ବେଦର ଅର୍ଥରେ ଉନ୍ନତ। ଏହି ପୁସ୍ତକରେ ବୃତ୍ରାସୁର ବଧର ଉପାଖ୍ୟାନ ଓ ଅନେକ ଅନ୍ୟ କଥା ରହିଛି, ଏହା ବ୍ରହ୍ମବିଦ୍ୟାର ଏକ ଭଣ୍ଡାର ଓ ସଂସାର ମହାସାଗର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଏକ ଦୋଳା। ଏହି ଅମୂଳ୍ୟ ପୁରାଣ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ। ଏହି ମହାପୁରାଣକୁ ଭାଗବତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହିର ଅଠାର ହଜାର ଶ୍ଲୋକର ସାର ତୁମେ କର, ଏହା ଅଜ୍ଞାନକୁ ନଶ୍ଟ କରେ, ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଜ୍ଞାନର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭା ଜାଗାଇ ଦେଉଛି। ଏହା ଶ୍ରବଣ କରିବା ଓ ପାଠ କରିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଶୁଭ, ଶାନ୍ତି, ଆୟୁ, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଶୁଭ ଦେଇଥାଏ; ପୁତ୍ର, ପୌତ୍ର ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ। ମୋର ଶିଷ୍ୟ, ଲୋମହର୍ଷଣର ପୁତ୍ର, ତୁମେ ସହ ଏହି ଶୁଭ ପୁରାଣର ସଂଗ୍ରହ ପାଠ କରିବେ। ସୂତ କହିଲେ: ଏଭଳି ଉପଦେଶ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ଦେଲେ, ଏବଂ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ବିଶାଳ ପୁରାଣ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲି। ଶୁକଦେବ, ପୁରାଣ ଅଧ୍ୟୟନ କରି, ବ୍ୟାସଙ୍କର ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମରେ ରହିଲେ; ତଥାପି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନ୍ୟ ପୁତ୍ର ପରି, ସେ ଶାନ୍ତି ନପାଇଲେ। ଏକା ଜନ ନିଜ ମନରେ ଅଶାନ୍ତ ଦେଖାଯାଏ, ଶୂନ୍ୟ ପରି; ସେ ବେଶି ଖାଇବାକୁ ଆସକ୍ତ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ଉପବାସରେ ଲିନ ନୁହେଁ। ଶୁକଦେବ ଚିନ୍ତାରେ ଲିନ ଦେଖି, ବ୍ୟାସ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ହେ ପୁତ୍ର, ତୁମେ ସଦା ଚିନ୍ତା କରୁଛ; କେଉଁ ଦୁଃଖ ତୁମେ ଅନୁଭବ କରୁଛ? ତୁମେ ସଦା ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ, ଋଣର ଭାର ଅନୁଭବ କରୁଥିବା ଦରିଦ୍ର ପରି; କେଉଁ ଚିନ୍ତା ରହିଛି, ହେ ପୁତ୍ର, ଯେତେବେଳେ ତୁମର ପିତା ତୁମ ସହିତ ଅଛନ୍ତି? ଆପଣ ଇଚ୍ଛାକୁ ଅନୁସରି ଖୁସି ଅନୁଭବ କର; ମନରୁ ଦୁଃଖ ଭୁଲି ଯାଅ। ଶାସ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନ ଉପରେ ଚିନ୍ତନ କରି, ତୁମ ବୁଦ୍ଧିକୁ ଅବଧାନ ଦିଅ। ଯଦି ମୋର ଉପଦେଶରୁ ତୁମେ ମନରେ ଶାନ୍ତି ନପାଉଛ, ହେ ପୁତ୍ର, ତେଣୁ ମିଥିଲାକୁ ଯାଅ, ଯାହାକୁ ଜନକ ଶାସନ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ରାଜା, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମ ମୋହ ଦୂର କରିବେ; ଜନକ, ବିଦେହ ରାଜା, ସତ୍ୟର ସାଗର। ତୁମେ ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ ଯାଅ, ହେ ପୁତ୍ର, ତୁମ ସନ୍ଦେହ ସମାଧାନ କର। ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କର, ହେ ପୁତ୍ର, ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମର ସତ୍ୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବିଷୟରେ। ଏହି ରାଜା ଋଷି ଲୋକେ ଜୀବନ୍ତ ମୁକ୍ତ, ଶୁଦ୍ଧ ମନ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନର ଅଧିକାରୀ; ସତ୍ୟ କଥା କହନ୍ତି, ଅତି ଶାନ୍ତ ଏବଂ ସଦା ଯୋଗରେ ଲିନ। ସୂତ କହିଲେ: ବ୍ୟାସଙ୍କର ଅପାର ତେଜସ୍ୱୀ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଅରଣିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଶୁକଦେବ ତାଙ୍କୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। "ହେ ପିତା, ଏହି ମନରେ ଏକ ଅନ୍ୟ ଭାବ ଆସୁଛି: ବିଦେହ ଜୀବନ୍ତ ମୁକ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ତଥାପି ସେ ରାଜ୍ୟରେ ଖୁସିରେ ଶାସନ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ଜନକ ରାଜା, ପିତା, ବନ୍ଧ୍ୟା ମହିଳାର ପୁତ୍ରପରି ଦେଖାଯାଏ; ବିଦେହ ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରୁଛନ୍ତି—କିପରି? ଏହି ମୋର ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ସନ୍ଦେହ। ମୁଁ ଚାହେଁ ଜନକ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ; ସେ କିପରି ପାଣିରେ ପଦ୍ମପତ୍ର ପରି ସଂସାରରେ ରହିଛନ୍ତି? ଏହି ବଡ଼ ସନ୍ଦେହ, ହେ ପିତା, ବିଦେହ ଉପରେ ଆଧାରିତ: ମୁକ୍ତି କି ବୌଦ୍ଧମାନେ କହିଥିବା ପରି, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଭାବରେ? ଖାଇଥିବା ବସ୍ତୁ ଅଖାଇ ଭାବରେ, ଏବଂ ଅକର୍ତ୍ତବ୍ୟ କାମ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଭାବରେ କିପରି ହୁଏ? ମନ, ହେ ପିତା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସଂସ୍ପର୍ଶ କିପରି ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ? ମା, ପୁତ୍ର, ଜାୟା, ଭୂଣି, ଏବଂ ବେଶ୍ୟା—କିପରି ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନା ଭେଦ ନା ଅଭେଦ ରହିପାରିବ? ଯଦି ଏହିପରି, ତେଣୁ ମୁକ୍ତି କ'ଣ? ଜିଭ ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଲୁଣ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ, କଷା ଓ ମିଠା ରସ ଜାଣିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଖ ଅନୁଭବ କରେ। ଯେତେବେଳେ ଶୀତ, ଉଷ୍ଣ, ସୁଖ, ଦୁଃଖ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଆସେ, ଏହି ମୁକ୍ତି କିପରି, ହେ ପିତା? ଏହି ମୋର ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ସନ୍ଦେହ। ଏକ ଜନ ଶତ୍ରୁ ଓ ମିତ୍ର, ଶତ୍ରୁତା ଓ ସ୍ନେହକୁ ସଦା ଚିନିଲେ, ରାଜା ସଂସାର ଚର୍ଯ୍ୟାରେ ରହି ତାହାକୁ କିପରି ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁନାହିଁ? ଏକ ଚୋର ଓ ଏକ ତ୍ୟାଗୀକୁ ସମାନ ଭାବରେ ଦେଖିବା କିପରି? ଯଦି ବିବେକ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଏହି ମୁକ୍ତି କ'ଣ? ମୁଁ କେବେ ଜୀବନ୍ତ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ରାଜାକୁ ଏକାସାଥି ଦେଖିନାହିଁ, ହେ ପିତା; ମୋର ଏକ ବଡ଼ ସନ୍ଦେହ—ଘରେ ରହିଥିବା ଏକ ରାଜା କିପରି ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବ? ଏହି ରାଜାକୁ ଦେଖିବାକୁ ମୋର ବଡ଼ ଇଚ୍ଛା ଜାଗିଛି; ମୋର ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବାକୁ, ମୁଁ ମିଥିଲାକୁ ଯିବି। ସୂତ କହିଲେ: ଏଭଳି ଉକ୍ତି କରି, ଶୁକଦେବ ମହାମନା, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପାଦରେ ପଡ଼ି, ହାତ ଜୋଡି, ବିଦାୟ ନେବାକୁ ଚାହିଲେ। "ମୁଁ ବିଦାୟ ନେଉଛି, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ; ଆପଣଙ୍କ ଉପଦେଶ ମୋତେ ମାନିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ମୁଁ ଜନକଙ୍କ ଶାସନ କରୁଥିବା ବିଦେହକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ। ଜନକ କିପରି ଦଣ୍ଡ ବିନା ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରନ୍ତି? ଯଦି ଦଣ୍ଡ ନାହିଁ, ଲୋକ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବେନାହିଁ। ଦଣ୍ଡ ଧର୍ମର କାରଣ, ସଦା ମନୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଛନ୍ତି; ସେଠି କିପରି ଚାଲିଛି, ହେ ପିତା? ଏହି ମୋର ବଡ଼ ସନ୍ଦେହ। ମୋର ମା ନିଷ୍ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କ ବ୍ୟବହାର ଅଜବ; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏବଂ ଏବେ ଯିବି, ହେ ଶତ୍ରୁ ନିବାରକ। ସୂତ କହିଲେ: ଶୁକଦେବ ଯିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଦେଖି, ସତ୍ୟବତୀର ପୁତ୍ର ବ୍ୟାସ ତାଙ୍କ ନିଷ୍କାମ, ଧୀର, ଜ୍ଞାନୀ ପୁତ୍ରକୁ ଆଲିଂଗନ କରି କହିଲେ: "ଶୁକ, ତୁମେ ମଙ୍ଗଳମୟ ହୁଅ; ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୁଅ, ହେ ପୁତ୍ର। ମୋତେ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଚାହିଁଲେ ଯିବା; ଯିବା ପରେ ଆମ ଆଶ୍ରମକୁ ଆଉ ଫେରି ଆସିବା; ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମୁଁ ତୁମର ପଦ୍ମମୁଖ ଦେଖି ଖୁସି ଅନୁଭବ କରୁଛି; ତୁମେ ନ ଦେଖିଲେ ମୁଁ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରୁଛି—ତୁମେ ମୋର ଜୀବନ। ଜନକଙ୍କୁ ଦେଖି, ତୁମର ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରି, ଏଠାକୁ ଫେରି ଆସି, ଖୁସିରେ ରହି, ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କର। ସୂତ କହିଲେ: ଏଭଳି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଶୁକଦେବ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ବନ୍ଦନା କରି, ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ଧନୁରୁ ଛାଡ଼ା ତୀର ପରି ତ୍ୱରିତ ଯାତ୍ରା କଲେ।