ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଥିଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ନୀତି ଓ ଦାନ ଉପାୟ ନିଜ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରଖି, ରାଜ୍ୟରେ ଚାରିଟି ଵର୍ଣ୍ଣ ଓ ଚାରିଟି ଆଶ୍ରମର ଉଚିତ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରି ଶାସନ କରୁଥିଲେ। ସେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଯଜ୍ଞ କରି, ବହୁତ ଦାନ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଚାରିଟି ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ରାଜାଙ୍କ ରୂପ, ଗୁଣ, ଦାନଶୀଳତା, ଚରିତ୍ର, ଧନ ଓ ପ୍ରତାପ ଶୁଣି, ଉର୍ବଶୀ ନାମକ ଅପ୍ସରା ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ ହେଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପରେ ପୀଡିତ ଉର୍ବଶୀ ମାନବ ଲୋକକୁ ଆସି, ସେଇ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ ନିଜ ପତି ଭାବେ ବାଛିଲେ। ଉର୍ବଶୀ ଏକ ନିୟମ ରଖିଲେ: "ହେ ରାଜନ୍, ଏହି ମୋ ଦୁଇଟି ଛୋଟ ଭେଡ଼ା ଶିଶୁଙ୍କୁ ତୁମେ ରକ୍ଷା କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ନେଉ। ମୋର ଖାଦ୍ୟ କେବଳ ଘୃତ ହେବ, ଅନ୍ୟ କିଛି ମୁଁ ଖାଇବି ନାହିଁ। ଏବଂ, ଯେତେବେଳେ ଆମର ସଂଯୋଗ ହେଉଛି ଛାଡ଼ି, ତୁମେ କଦାଚିତ୍ ମୋତେ ନଗ୍ନ ଦେଖିବା ନାହିଁ। ଏହି ନିୟମ ଭଙ୍ଗ ହେଲେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯିବି, ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ମୁଁ ଦେଉଛି।" ରାଜା ଏହି ଶର୍ତ୍ତ ମାନିଲେ। ଉର୍ବଶୀ ଶାପର ପ୍ରଭାବ ପୂରଣ ପାଇଁ ଏହି ନିୟମରେ ରହିଲେ। ଏହିପରି ସମୟ କଟିଗଲା। ରାଜା ଉର୍ବଶୀର ମୋହରେ ଏମିତି ଆବୃତ ହେଲେ, ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ, ତାଙ୍କ ମନ ମାତ୍ର ଉର୍ବଶୀ ଉପରେ ଅଟୁଟ ରହିଲା। ଉର୍ବଶୀ ବିନା ତାଙ୍କୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ସହିପାରିବେ ନଥିଲେ। ଏଭଳି ଅନେକ ବର୍ଷ ବିତିଗଲା। ଏହି ସମୟରେ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେଖିଲେ ଉର୍ବଶୀ ଫେରି ନାହାନ୍ତି। ସେ ଗାନ୍ଧର୍ବମାନୋକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ: "ଉର୍ବଶୀକୁ ଯେପରି ହେଉ, ନେଇ ଆଣ। ତାଙ୍କ ବିନା ମୋର ସ୍ୱର୍ଗ ଅନ୍ଧାର ହେଉଛି।" ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ, ବିଶ୍ୱାବାସୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଗଭୀର ରାତିରେ ଶେଉଁଠି ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଦୁଇ ଦେବଶିଶୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଖେଳୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ଧରି ଆକାଶରେ ଉଠାଇ ନେଇଗଲେ। ଏହି ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଶିଶୁମାନେ ଚିତ୍କାର କରିଲେ। ଉର୍ବଶୀ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଓ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମୁଁ ତୁମ୍ପରେ ଭରସା କରିଥିଲି, ଏବେ ମୋ ଶିଶୁମାନେ ଚୋରମାନେ ନେଇଗଲେ, ତୁମେ ମୋ ସହ ରହିଛ, ଯେତେବେଳେ ତୁମର ପୁଅମାନେ ନାହାନ୍ତି। ଏହି ଅଶକ୍ତ, ନିଚ ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଧ୍ଵଂସ ହେଲି, ଆଜି ମୋର ଦୁଇ ପ୍ରିୟ ପୁଅ ହରାଇଗଲେ।" ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ଏହି ବିଳାପ ଶୁଣି ରାଜା ବିମୂଢ଼ ହେଲେ, ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଲେ। ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ମେଘବିଦ୍ୟୁତ ସମ ଆଲୋକରେ ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ମହଳରେ ନଗ୍ନ ଦେଖିଲେ ଓ ଉର୍ବଶୀ ଚାଲିଯିବାକୁ ଚାହିଲେ। ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ଜଙ୍ଗଲ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ, ରାଜା ଦୁଇଟି ଶିଶୁକୁ ନେଇ ଘରକୁ ଫେରିଲେ, କିନ୍ତୁ ଉର୍ବଶୀ ଚାଲିଯିବାରୁ ତିନି ଦୁଃଖରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ରାଜା ହତାଶ, ଅଶାନ୍ତ ଓ ଅବଶ ହୋଇ ଦେଶେ ଦେଶେ ଭ୍ରମଣ କରି ଉର୍ବଶୀକୁ ଡାକିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଭୂମି ଭ୍ରମଣ କରି, କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାଜା ଆନନ୍ଦିତ ମୁଖେ କହିଲେ: "ହେ ପତ୍ନୀ, ରୁହ, ମୋତେ ଏଠି ଛାଡ଼ି ଯିଅନାହିଁ। ତୁମେ ଯଦି ଚାଲିଯିବ, ଏହି ଶରୀର ଏଠି ପଡ଼ି ରହିବ, ନିର୍ଦୟ ପଶୁପକ୍ଷୀ ଏହାକୁ ଭୋଗିବ।" ତାଙ୍କର ଏହି ବିଳାପ ଶୁଣି, ଉର୍ବଶୀ କହିଲେ: "ହେ ରାଜନ୍, ତୁମେ ଅବିବେକୀ। ନାରୀଙ୍କ ସହ ସତ୍ୟ ମିତ୍ରତା ନାହିଁ, ଏହା ନିର୍ବଳ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତା ପରି। ନାରୀ, ଚୋର, ଓ ରାଜାଙ୍କୁ କଦାଚିତ୍ ଭରସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଘରକୁ ଫେର, ଆନନ୍ଦରେ ରୁହ, ଏବଂ ମନ ନିରାଶାରେ ଏଠି ରଖନା।" କିନ୍ତୁ ରାଜା ଏହି ଉପଦେଶ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ, ମୋହରେ ପଡ଼ି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖରେ ରହିଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଉର୍ବଶୀ ଗଳ୍ପର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିବରଣୀ ଦିଆଯାଇଛି, ଯାହା ବେଦରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଅଛି। ଏହା ପରେ, ବେଦବ୍ୟାସ ଅପ୍ସରା ଘୃତାଚୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଅନ୍ତର୍ଜାତ ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଗଲେ: "ମୁଁ କ’ଣ କରିବି? ଏହି ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା ମୋ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ।" ଘୃତାଚୀ ଏହି ଚିନ୍ତା ଅନୁଭବ କରି ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୋଇ ପରିଣତି ହେଲେ ଏକ ମହିଳା ଶୁକୁନ ଆକାର ଧାରଣ କରି ଚାଲିଯିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଏହି ଅପ୍ସରାକୁ ପକ୍ଷୀ ଆକାରରେ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ବ୍ୟାସ ମୁନି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମନ ମଧ୍ୟ ମୋହିତ ହେଲା, ଶରୀରରେ କାମ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଭବ କରିଲେ। କିନ୍ତୁ ବ୍ୟାସ ମୁନି ବଡ଼ ଅନ୍ତଃଶକ୍ତିରେ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ତଥାପି ଘୃତାଚୀଙ୍କ ମୋହରେ ତାଙ୍କର ମନ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହେଲା। ବାରମ୍ବାର ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୈବବଶାତ୍ ତାଙ୍କର ମନ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆସିଲା ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ଅଗ୍ନି ମନ୍ଥନ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଭାବେ ତାଙ୍କର ବୀର୍ୟ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଗଲା। ବ୍ୟାସ ଏହି ଘଟଣା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେଲେ ନାହିଁ, ଅଗ୍ନି ମନ୍ଥନ କରିଥିଲେ। ସେଠାରୁ ଏକ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଲା, ଯାହାର ନାମ ଶୁକ। ଶୁକ ବ୍ୟାସଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯେପରି ଯଜ୍ଞରେ ଆହୁତି ଦେଲେ ଅଗ୍ନି ଦ୍ଦୀପ୍ତ ହୁଏ, ସେପରି ଏହି ଶିଶୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହିପରି ଉର୍ବଶୀ ଓ ଶୁକ ଜନ୍ମର ଚମତ୍କାର ଗଳ୍ପ ଏଠି ଶେଷ ହେଉଛି।