ସୁନ୍ଦର ଜଙ୍ଗଲରେ ଯାଇ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛ ଥିଲା, ସେଠାକୁ Sudyumna ପହଞ୍ଚିଲେ । ସେଠାରେ ନାରଦଙ୍କଠାରୁ ସେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ନବାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ । ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଗଭୀର ଭାବରେ, ଅନେକ ପ୍ରେମରେ, ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରି ସେ ଜପ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ । ଏହି ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଗୁଣମୟୀ, ମଙ୍ଗଳମୟୀ, ଦୁଃଖହରଣୀ ଦେବୀ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ । ସେ ଦେବୀ ଏକ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ରୂପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସୁନ୍ଦର, ଭାବମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ଭୂମିରେ ଚକ୍ଷୁ ଘୁରାଉଥିଲେ । ଦେବୀଙ୍କ ଏହି ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖି Sudyumna ର ଚକ୍ଷୁ ପ୍ରେମରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା । ସେ ସମ୍ବିଧାନରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଆନନ୍ଦରେ ଜଗତ୍ଜନନୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ । ଏହିପରି ସେ ବୋଲିଲେ: "ହେ ଦେବୀ, ଆପଣଙ୍କର ଏହି ବିଖ୍ୟାତ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖିପାରିଲି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ । ଦେବତାମାନେ ସେବା କରୁଥିବା ଆପଣଙ୍କ ଅରବିନ୍ଦ ପାଦପଦ୍ମକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ, ଆପଣ ଇଚ୍ଛାଦାତ୍ରୀ, ମୁକ୍ତିଦାତ୍ରୀ ମା, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ ।" "ମା, ଏହି ଲୋକରେ କିଏ ଆପଣଙ୍କୁ ଜାଣିପାରିବେ? ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ମୁନିମାନେ ଓ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ମାୟାରେ ଅବାକ୍ ହୋଇଯାନ୍ତି । ଆପଣଙ୍କର ସମଗ୍ର ଶକ୍ତି ଓ ଦୀନମନ୍ଦେ ପ୍ରେମ ଦେଖି, ମୁଁ ଚମତ୍କୃତ ।" "ଶିବ, ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, କୁବେର, ଅଗ୍ନି, ବରୁଣ, ବାୟୁ, ଓ ସୋମ—ଏହି ସମସ୍ତେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣିପାରିନାହାନ୍ତି । ଏହିପରି ମନୁଷ୍ୟ ତ ଅପରିପକ୍ୱ, ସେ କିପରି ଆପଣଙ୍କ ଗୁଣ ଉପଲବ୍ଧି କରିପାରିବେ?" "ଅପାର ତେଜସ୍ୱୀ ବିଷ୍ଣୁ ଆପଣଙ୍କୁ ସତ୍ତ୍ୱିକ ରୂପରେ ଜାଣନ୍ତି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦାନ ଦେଇଥାନ୍ତି । କିଏ ଆପଣଙ୍କୁ ରଜସିକ ଉମା ବା ତମସିକ ରୂପରେ ଜାଣେ? କିନ୍ତୁ ନିର୍ଗୁଣ ରୂପରେ ଆପଣଙ୍କୁ କେହି ଜାଣିପାରିନାହାନ୍ତି ।" "ମୁଁ ଅପରିପକ୍ୱ, ଅସମର୍ଥ, ଆପଣଙ୍କର ଅପାର କୌଶଳ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ । ଭବାନୀ, ଆପଣ ଦୟାମୟୀ, ଭକ୍ତମାନେ ଭକ୍ତିରେ ସେବା କଲେ ଆପଣ ସଦା କୃପା କରନ୍ତି ।" "ହରି ଓ ବ୍ରହ୍ମା ଆପଣଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମଧୁସୂଦନ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ଆନନ୍ଦ ଉପଲବ୍ଧି କରିନାହାନ୍ତି । ଆଦିପୁରୁଷ ଅଗ୍ନିଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ହାତରେ ସେହିପାଦକୁ ଶୋଭିତ କରନ୍ତି ।" "ହରି ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ ପାଇଁ ଅତି ଆଗ୍ରହ କରନ୍ତି, ଆଦିପୁରୁଷ ଆନନ୍ଦ ପାନ୍ତି । ତଥାପି, କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଆପଣ ଆପଣଙ୍କ ପାଦରେ ଭକ୍ତି କରୁଥିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଦଣ୍ଡ ଦିଅନ୍ତି, କାରଣ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ମଧ୍ୟ କାମବିଧୁର ହୋଇଥାନ୍ତି ।" "ଦେବୀ, ଆପଣ ସଦା ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଶାନ୍ତ ଛାତିରେ ଶୋଭିତ, ମେଘରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଭଳି, ଶୟନ କରନ୍ତି । ସେ ଯଦିଓ ଜଗତ୍ର ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଯାନ ହେଉନାହିଁ କି?" "ମା, ଯଦି କ୍ରୋଧରେ ଆପଣ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଇଥାନ୍ତି, ତେବେ ସେ ଯେତେ ପୂଜିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇଯିବେ । ଯେପରି ଲୋକେ ଧନ ଓ ଗୁଣ ହୀନକୁ ଛାଡିଦିଅନ୍ତି, ତେଉଁପରି ।" "ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ କଣ କରିପାରିବେ? ଯୁବତୀମାନେ କି? ଯେଉଁମାନେ ଦିନ ରାତି ଆପଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଶରଣ ନେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ । ଆପଣଙ୍କ ଅପାର ଶକ୍ତିକୁ କଣ କହିବି?" "ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ନୁହେଁ ଆପଣ ପୁରୁଷ କି ନାହିଁ, କାରଣ ଆପଣ ଗୁଣମୟ ଓ ନିର୍ଗୁଣ ଦୁହେଁ ରୂପେ ପ୍ରକଟ । ମୁଁ ସଦା ଭକ୍ତି ସହିତ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ଏବଂ ଅବିଚଳିତ ଭକ୍ତି ଆଶା କରେ ।" Sudhyumna ଏପରି ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ତାଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ । ଦେବୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ୱ ଦାନ କଲେ । ଦେବୀଙ୍କ କୃପାରେ Sudhyumna ଏମିତି ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ଅଚଳ ଅବସ୍ଥା ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ଯାହା ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ସହଜରେ ପାଇ ପାରନ୍ତି ନାହିଁ । Sudhyumna ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲାପରେ, Pururavas ରାଜ୍ୟର ଶାସନ ନେଲେ । ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ସୁନ୍ଦର, ଓ ପ୍ରଜାସନ୍ତୋଷୀ ଥିଲେ । ପ୍ରତିଷ୍ଠାନା ନାମକ ସୁନ୍ଦର ନଗରୀରେ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ଶାସନ କଲେ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ପ୍ରଜାର ରକ୍ଷାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲେ । ସେ ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ରଣା, ପରଲୋକ ଜ୍ଞାନ, ଅବିରତ ଶକ୍ତି ଓ ଶାସକ ଶକ୍ତିର ଧନୀ ଥିଲେ । ସମସ୍ତ ନୀତି—ସାମ, ଦାନ, ଦଣ୍ଡ, ଭେଦ—ତାଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଥିଲା । ସେ ଭାରତୀୟ ବର୍ଣ୍ଣାଶ୍ରମ ଧର୍ମକୁ ଉଚିତ ଭାବେ ରଖି, ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରିଥିଲେ । ସେ ଅନେକ ବିଧର ଯଜ୍ଞ କଲେ, ଅପାର ଦାନ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ । ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ଗୁଣ, ଦାନଶୀଳତା, ଚରିତ୍ର, ଧନ, ଓ ପ୍ରତାପ ଶୁଣି, ଉର୍ବଶୀ ମନମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଚାହିଲେ । ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପରେ ପୀଡିତ ଉର୍ବଶୀ ମନୁଷ୍ୟ ଜଗତକୁ ଆସି, ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜାକୁ ବର୍ଗାଇ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଚୟନ କଲେ । ଏକ ନିୟମ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରି, ସେ ରହିଲେ: "ହେ ରାଜା, ଏହି ମୋ ଦୁଇ ମେମାଣାକୁ ଆପଣ ରକ୍ଷା କରିବେ, ଆପଣ ମୋତେ ସମ୍ମାନ ଦେବେ ।" "ମୋର ଖାଦ୍ୟ ସଦା ଘୃତ ହେବ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଖାଇବି ନାହିଁ । ଏବଂ, ମହାରାଜ, ଯୌନ ସମ୍ପର୍କ ବେଳେ ଛଡ଼ା ଆପଣ ମୋତେ ନଗ୍ନ ଦେଖିବେ ନାହିଁ ।" "ଏହି ନିୟମ ଭଙ୍ଗ ହେଲେ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯିବି—ଏହା ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି ।" ରାଜା ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ଏହି ଶର୍ତ୍ତ ମାନିଲେ । ସେ ଶାପର ଫଳ ପାଇଁ ଏହି ନିୟମରେ ଅବିଚଳ ରହିଲେ । ତାପରେ ରାଜା ଉର୍ବଶୀର ସଙ୍ଗରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ ବର୍ଷରୁ ବର୍ଷ ଭୋଗ ଓ ମୋହରେ ଲୀନ ହେଲେ, ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଲେ । ତାଙ୍କର ମନ ଉର୍ବଶୀରେ ଏମିତି ଆସକ୍ତ ହୋଇଗଲା, ସେ ବିନା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ । ଏହିପରି ବର୍ଷ ପରେ ବର୍ଷ କଟିଗଲା । ଏହି ସମୟରେ, ଦେବଲୋକରେ ବସୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ଦେଖିଲେ ଉର୍ବଶୀ ଫେରିନାହାନ୍ତି । ସେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେଠାରେ କହିଲେ: "ହେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, ଉର୍ବଶୀକୁ ନେଇଆସ, ସେ ଏହି ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ସମୟରେ ରାଜାଙ୍କ ଗୃହରୁ ନିକାଳି ଦିଅ ।" "ମୋ ନିବାସ ଉର୍ବଶୀ ବିନା ଶୋଭା ନାହିଁ, ଯେପରି ହେଉ, ସେଇ ଆଶାଳୁ ନାରୀକୁ ଫେରାଇ ଦିଅ ।" ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, ନେତୃତ୍ୱ Vishvavasu କରୁଥିଲେ, ଗଭୀର ରାତିରେ ସେଠାକୁ ଗଲେ ।