रक्षोगणाश्च गन्धर्वाः किन्नरा मानुषास्तथा । तत्सहायाश्च मन्तव्याः समये सुरतापन
राक्षस, गंधर्व, किन्नर आणि माणसे, तसेच तिचे इतर साथीदार, हे सर्व या वेळी लक्षात घ्यायला हवेत, हे देवांचा छळ करणाऱ्या.
अस्माकं मतिमानेन ज्ञायते सर्वथेदृशम् । अम्बिकायाः सहायाशा तत्कार्याशा न काचन
आमच्या मताने सर्व बाजूंनी हे स्पष्ट आहे की अंबिकेला तिच्या कामासाठी कोणत्याही मदतीची गरज नाही.
एका नाशयितुं शक्ता जगत्सर्वं चराचरम् । का कथा दानवानां तु सर्वेषामिति निश्चयः
ती एकटीच सगळ्या जगाचा—चल आणि अचल—नाश करू शकते; मग सर्व दानवांचा उल्लेखच कशाला? हे निश्चित आहे.
इति ज्ञात्वा महाभाग यथारुचि तथा कुरु । हितं सत्यं मितं वाक्यं वक्तव्यमनुयायिभिः
हे भाग्यवान, हे जाणून तुला हवे तसे कर. तुझ्या मागे येणाऱ्यांनी नेहमी हिताचे, सत्य आणि मोजके बोलावे.
व्यास उवाच तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां शुम्भः परबलार्दनः । कनीयांसं समानीय पप्रच्छ रहसि स्थितः
व्यास म्हणाले: त्यांचे बोल ऐकून, शुंभ या शत्रूंचा संहार करणाऱ्याने आपल्या लहान भावाला बोलावून एकांतात विचारले.
भ्रातः कालिकयाद्यैव निहतो धूम्रलोचनः । बलञ्च शातितं सर्वं गणा भग्नाः समागताः
भाऊ, आज काळिकेने धूम्रलोचनाचा वध केला आहे आणि आपली सगळी सेना मोडून परत आली आहे.
अम्बिका शङ्खनादं वै करोति मदगर्विता । ज्ञानिनां चैव दुर्ज्ञेया गतिः कालस्य सर्वथा
अंबिका गर्वाने भरून शंखनाद करत आहे; काळाचे वर्तन ज्ञानी लोकांनाही समजणे कठीणच असते.
तृणं वज्रायते नूनं वज्रं चैव तृणायते । बलवान्बलहीनः स्याद्दैवस्य गतिरीदृशी
कधी गवतही वज्रासारखे कठीण होते आणि वज्र गवतासारखे हलके होते; बलवान माणूसही कधी दुर्बल होतो—दैवाची चाल अशीच असते.
पृच्छामि त्वां महाभाग किं कर्तव्यमितः परम् । अभोग्या चाम्बिका नूनं कारणादत्र चागता
हे भाग्यवान, पुढे काय करावे ते मी तुझ्या कडून विचारतो. अंबिका नक्कीच उपभोगासाठी आलेली नाही; ती काही कारणाने इथे आली आहे.
युक्तं पलायनं वीर युद्धं वा वद सत्वरम् । लघुं ज्येष्ठं विजानामि त्वामहं कार्यसङ्कटे
हे वीर, पळून जाणे योग्य आहे का की युद्ध करावे, हे लवकर सांग. संकटाच्या वेळी मी तुलाच सर्वांत शहाणा समजतो.
निशुम्भ उवाच न वा पलायनं युक्तं न दुर्गग्रहणं तथा । युद्धमेव परं श्रेयः सर्वथैवानयानघ
निशुंभ म्हणाला: पळून जाणे योग्य नाही, किल्ला जिंकणेही योग्य नाही; सर्व प्रकारे युद्धच श्रेष्ठ आहे, हे निष्पाप.
ससैन्योऽहं गमिष्यामि रणे तु प्रवराश्रितः । हत्वा तामागमिष्यामि तरसा त्वबलामिमाम्
मी माझ्या सैन्यासह, उत्तम योद्ध्यांवर विश्वास ठेवून युद्धात जाईन; तिला मारून, मी लवकरच परत येईन, कारण ती दुर्बल आहे.
अथवा बलवद्दैवादन्यथा चेद्भविष्यति । मृते मयि त्वया कार्यं विमृश्य च पुनः पुनः
किंवा, दैवाने काही वेगळे घडले आणि मी मेलो, तर मग तू पुन्हा पुन्हा विचार करून योग्य ते कर.
इति तस्य वचः श्रुत्वा शुम्भः प्रोवाच चानुजम् । तिष्ठ त्वं चण्डमुण्डौ द्वौ गच्छेतां बलसंयुतौ
त्याचे बोल ऐकून, शुंभाने आपल्या भावाला म्हटले: तू इथेच थांब, आणि चंड व मुंड हे दोघे सैन्यासह पुढे जाऊ देत.
शशकग्रहणायात्र न युक्तं गजमोचनम् । चण्डमुण्डौ महावीरौ तां हन्तुं सर्वथा क्षमौ
सशकाला पकडायला हत्ती सोडणं योग्य नाही; चंड आणि मुंड हे दोघंही मोठे पराक्रमी आहेत, ते तिला मारायला पूर्णपणे समर्थ आहेत.
इत्युक्त्वा भ्रातरं शुम्भः सम्भाष्य च महाबलौ । उवाच वचनं राजा चण्डमुण्डौ पुरःस्थितौ
असं सांगून शुंभाने आपल्या भावाशी बोललं आणि मग समोर उभ्या असलेल्या चंड आणि मुंड या दोन्ही बलाढ्य वीरांना राजाने हे शब्द सांगितले.
गच्छतं चण्डमुण्डौ द्वौ स्वसैन्यपरिवारितौ । हन्तुं तामबलां शीघ्रं निर्लज्जां मदगर्विताम्
चंड आणि मुंड, तुम्ही दोघंही स्वतःच्या सैन्याने वेढून त्वरित जा आणि त्या निर्लज्ज, गर्विष्ठ स्त्रीला लवकरच ठार मारा.
गृहीत्वाथ निहत्याजौ कालिकां पिङ्गलोचनाम् । आगम्यतां महाभागौ कृत्वा कार्यं महत्तरम्
लढाईत काळीला, ती पिंगट डोळ्यांची आहे, पकडा आणि ठार मारा आणि हे मोठं काम पूर्ण करून, हे महाभागांनो, परत या.
सा नायाति गृहीतापि गर्विता चाम्बिका यदि । तदा बाणैर्महातीक्ष्णैर्हन्तव्याहवमण्डिता
ती गर्विष्ठ अंबिका पकडली गेल्यावरही जर आली नाही, तर तीला धारदार, तीक्ष्ण बाणांनी मारून टाका.
चण्डमुण्डवधेन देव्याश्चामुण्डेतिनामवर्णनम् व्यास उवाच इत्याज्ञप्तौ तदा वीरौ चण्डमुण्डौ महाबलौ । जग्मतुस्तरसैवाजौ सैन्येन महतान्वितौ
व्यास म्हणाले: असं आदेश मिळताच चंड आणि मुंड हे दोन्ही बलाढ्य वीर मोठ्या सैन्यासह झटपट लढाईसाठी निघाले.
दृष्ट्वा तत्र स्थितां देवीं देवानां हितकारिणीम् । ऊचतुस्तौ महावीर्यौ तदा सामान्वितं वचः
तेथे उभी असलेली, देवतांचा कल्याण करणारी देवी पाहून, त्या दोन्ही पराक्रमी वीरांनी तिला सौम्य शब्दांत बोलावलं.
बाले त्वं किं न जानासि शुम्भं सुरबलार्दनम् । निशुम्भञ्च महावीर्यं तुराषाड्विजयोद्धतम्
बाळे, तुला माहीत नाही का की शुंभ हा देवतांच्या बळाचा नाश करणारा आहे आणि निशुंभ हा मोठ्या सामर्थ्याचा, तूरष्कांना जिंकून गर्विष्ठ झालेला आहे?
त्वमेकासि वरारोहे कालिकासिंहसंयुता । जेतुमिच्छसि दुर्बुद्धे शुम्भं सर्वबलान्वितम्
सुंदरिणी, तू एकटीच आहेस, फक्त सिंहावर बसलेल्या काळीसोबत; मूर्खे, तू सर्व शक्ती असलेल्या शुंभाला हरवायचं ठरवतेस का?
मतिदः कोऽपि ते नास्ति नारी वापि नरोऽपि वा । देवास्त्वां प्रेरयन्त्येव विनाशाय तवैव ते
तुला सल्ला देणारा कोणीच नाही—ना स्त्री, ना पुरुष; देवतांनी तुला फक्त तुझ्या विनाशासाठीच पाठवलं आहे.
विमृश्य कुरु तन्वङ्गि कार्यं स्वपरयोर्बलम् । अष्टादशभुजत्वात्त्वं गर्वञ्च कुरुषे मृषा
कांतीवती, दोन्ही बाजूंचं बळ नीट विचार कर आणि मग कृती कर; अठरा हात असल्यामुळे तू उगीचच गर्व करतेस.
किं भुजैर्बहुभिर्व्यर्थैरायुधैः किं श्रमप्रदैः । शुम्भस्याग्रे सुराणां वै जेतुः समरशालिनः
असे अनेक हात किंवा शस्त्रं, जी फक्त कष्ट देतात, त्याचा काय उपयोग, जेव्हा समोर देवांना जिंकणारा, युद्धात पारंगत शुंभ आहे?
ऐरावतकरच्छेत्तुर्दन्तिदारणकारिणः । जयिनः सुरसङ्घानां कार्यं कुरु मनोगतम्
जो ऐरावताचा सोंड कापणारा, हत्ती फाडणारा आणि देवांच्या सैन्याचा पराभव करणारा आहे, त्याच्यासमोर तू मनाशी जे योग्य वाटेल ते कर.
वृथा गर्वायसे कान्ते कुरु मे वचनं प्रियम् । हितं तव विशालाक्षि सुखदं दुःखनाशनम्
सुंदरी, उगीच गर्व करू नकोस; माझं हिताचं, सुख देणारं आणि दुःख दूर करणारं हे बोल ऐक, विशाल नेत्रांची.
दुःखदानि च कार्याणि त्याज्यानि दूरतो बुधैः । सुखदानि च सेव्यानि शास्त्रतत्त्वविशारदैः
जे कृत्य दुःख देतात ती बुद्धिमान लोकांनी दूर ठेवावीत आणि जे सुख देतात ती शास्त्राचं तत्त्व जाणणाऱ्यांनी स्वीकारावीत.
चतुरासि पिकालापे पश्य शुम्भबलं महत् । प्रत्यक्षं सुरसङ्घानां मर्दनेन महोदयम्
तू बोलण्यात तर चतुर आहेस, पण शुंभाचं मोठं बळ पाहा, ज्याने देवांच्या सैन्याचा समोरच पराभव करून कीर्ती मिळवली आहे.