दूत उवाच सत्यं प्रियं च वक्तव्यं तेन चिन्तापरो ह्यहम् । सत्यं प्रियं च राजेन्द्र वचनं दुर्लभं किल
दूत म्हणाला: सत्य आणि प्रिय बोलावे लागते, म्हणून मी चिंतेत आहे. हे राजेंद्र, सत्य आणि प्रिय बोलणे खरोखर दुर्मिळ आहे.
अप्रियं वदतां कामं राजा कुप्यति सर्वथा । साक्षात्कुतः समायाता कस्य वा किंबलाबला
कोणी अप्रिय बोलले तर राजा नक्कीच रागावतो. ती कोणाकडून आली, कशासाठी आली, तिचे बळ किंवा दुर्बलता काय, हे कुणाला माहीत?
न ज्ञानगोचरं किञ्चित्किं ब्रवीमि विचेष्टितम् । युद्धकामा मया दृष्टा गर्विता कटुभाषिणी
माझ्या माहितीत काहीच नाही—तिच्या वागण्याबद्दल मी काय सांगू? मी तिला युद्धाची इच्छा असलेली, गर्विष्ठ आणि कठोर बोलणारी पाहिली.
तया यत्कथितं सम्यक् तच्छृणुष्व महामते । मया बाल्यात्प्रतिज्ञेयं कृता पूर्वं विनोदतः
तीने जे काही सांगितले ते नीट ऐक, हे बुद्धिमान राजा. मी लहानपणी आनंदाने एक वचन दिले होते.
सखीनां पुरतः कामं विवाहं प्रति सर्वथा । यो मां युद्धे जयेदद्धा दर्पञ्च विधुनोति वै
माझ्या सख्या समोर मी ठामपणे सांगितलं आहे — जो कुणी मला युद्धात हरवेल आणि माझा गर्व मोडेल,
तं वरिष्याम्यहं कामं पतिं समबलं किल । न मे प्रतिज्ञा मिथ्या सा कर्तव्या नृपसत्तम
तोच, जर मला इच्छा असेल आणि तो माझ्या बळाच्या तोलामोलाचा असेल, तर मी त्याला पती म्हणून निवडेन. राजन, माझं वचन खोटं ठरू नये.
तस्माद्युध्यस्व धर्मज्ञ जित्वा मां स्ववशं कुरु । तयेति व्याहृतं वाक्यं श्रुत्वाहं समुपागतः
म्हणून, धर्म जाणणाऱ्या, माझ्याशी लढा; मला जिंकून स्वतःच्या अधीन कर. असं तिनं सांगितल्यावर मी तिच्याजवळ गेलो.
यथेच्छसि महाराज तथा कुरु तव प्रियम् । सा युद्धार्थं कृतमतिः सायुधा सिंहगामिनी
राजा, तुला जसं हवं तसं कर — जे तुला आवडेल तेच कर. ती रणासाठी सज्ज होती, शस्त्रांनी सुसज्ज आणि सिंहासारख्या चालणारी.
निश्चला वर्तते भूप यद्योग्यं तद्विधीयताम् । व्यास उवाच इत्याकर्ण्य वचस्तस्य सुग्रीवस्य नराधिपः
राजा, ती अजिबात हलली नाही; जे योग्य वाटेल तेच करावं. व्यास म्हणतो — सुग्रीवाचं हे बोलणं ऐकून,
पप्रच्छ भ्रातरंशूरं समीपस्थं महाबलम् । शुम्भ उवाच भ्रातः किमत्र कर्तव्यं ब्रूहि सत्यं महामते
राजाने आपल्या जवळ उभ्या असलेल्या, पराक्रमी भावाला विचारलं. शुंभ म्हणाला —
नार्येका योद्धुकामास्ति समाह्वयति साम्प्रतम् । अहं गच्छामि संग्रामे त्वं वा गच्छ बलान्वितः
भाऊ, इथे काय करावं ते सांग, खरं खरं बोल. एकटी स्त्री लढायला तयार आहे आणि आपल्याला आव्हान देतेय. मी जाऊ का रणात, की तू, कारण तुझ्यातही मोठं बळ आहे.
यद्रोचते निशुम्भात्र तत्कर्तव्यं मया किल । निशुम्भ उवाच न मया न त्वया वीर गन्तव्यं रणमूर्धनि
इथे निशुंभाला जे आवडेल ते मी नक्की करीन." निशुंभ म्हणाला — "ना मी, ना तू, वीर, आपल्याला रणभूमीच्या अगदी पुढे जायचं नाही.
प्रेषयस्व महाराज त्वरितं धूम्रलोचनम् । स गत्वा तां रणे जित्वा गृहीत्वा चारुलोचनाम्
राजा, तू धूम्रलोचनाला लवकर पाठव. तो जाऊन तिला रणात हरवो आणि ती सुंदर डोळ्यांची देवी पकडून घे.
आगमिष्यति शुम्भात्र विवाहः संविधीयताम् । व्यास उवाच तन्निशम्य वचस्तस्य शुम्भो भ्रातुः कनीयसः ॥ ३५ कोपात्सम्प्रेषयामास पार्श्वस्थं धूम्रलोचनम् । शुम्भ उवाच धूम्रलोचन गच्छाशु सैन्येन महताऽऽवृतः
तो इथे परत येईल, शुंभा, आणि मग लग्नाची तयारी कर. व्यास म्हणतो — आपल्या लहान भावाचं हे बोलणं ऐकून, शुंभाने रागाने जवळ उभ्या असलेल्या धूम्रलोचनाला बोलावलं. शुंभ म्हणाला —
गृहीत्वाऽऽनय तां मुग्धां स्ववीर्यमदमोहिताम् । देवो वा दानवो वापि मनुष्यो वा महाबलः
धूम्रलोचना, मोठ्या सैन्यासह त्वरेने जा. ती भोळी आहे, स्वतःच्या बळाचा गर्व तिला आहे — तिला पकडून घे, मग ती देव असो, दानव असो किंवा बलवान मनुष्य असो.
तत्पार्ष्णिग्राहतां प्राप्तो हन्तव्यस्तरसा त्वया । तत्पार्श्ववर्तिनीं कालीं हत्वा संगृह्य तां पुनः
तिला मदतीला जो कुणी येईल, त्याला त्वरेने ठार कर. तिच्या जवळ असलेल्या काळीला मार, आणि तिला पकडून हे उत्तम कार्य करून लगेच परत ये.
शीघ्रमत्र समागच्छ कृत्वा कार्यमनुत्तमम् । रक्षणीया त्वया साध्वी मुञ्चन्ती मृदुमार्गणान्
ती सद्गुणी स्त्री आहे, जरी ती मऊ बाण सोडली तरी तिला जप. तिचं शरीर नाजूक आहे, कंबर बारीक आहे — वीर, तिला फार काळजीपूर्वक सांभाळ.
यत्नेन महता वीर मृदुदेहा कृशोदरी । तत्सहायाश्च हन्तव्या ये रणे शस्त्रपाणयः
रणात तिच्या मदतीला शस्त्र घेऊन येणारे सगळे मारले पाहिजेत. पण तिला काहीही झालं नाही पाहिजे; तिला मोठ्या प्रयत्नाने जपावं.
सर्वथा सा न हन्तव्या रक्षणीया प्रयत्नतः । व्यास उवाच इत्यादिष्टस्तदा राज्ञा तरसा धूम्रलोचनः
कशाही प्रकारे तिला मारू नकोस, तिला जपावं हेच सर्वात महत्त्वाचं. व्यास म्हणतो — राजाने असं सांगितल्यावर धूम्रलोचन वेगाने —
प्रणम्य शुम्भं सैन्येन भूतः शीघ्रं ययौ रणे । असाधूनां सहस्राणां षष्ट्या तेषां वृतस्तथा
शुंभाला वंदन करून, मोठ्या सैन्यासह रणात निघून गेला. त्याच्यासोबत साठ हजार दुष्ट लोक होते.
स ददर्श ततो देवीं रम्योपवनसंस्थिताम् । दृष्ट्वा तां मृगशावाक्षीं विनयेन समन्वितः
तिथे त्याने देवीला सुंदर बागेत उभं पाहिलं. ती हरिणाच्या डोळ्यांसारखी, नम्र होती — त्याने आदराने तिला विचारलं —
उवाच वचनं श्लक्ष्णं हेतुमद्रसभूषितम् । शृणु देवि महाभागे शुम्भस्त्वद्विरहातुरः
त्याने गोड, कारणयुक्त आणि योग्य शब्दांत तिला संबोधलं — "हे महाभाग्यवती देवी, ऐक — शुंभ तुझ्या विरहाने व्याकुळ झाला आहे."
दूतं प्रेषितवान्पार्श्वे तव नीतिविशारदः । रसभङ्गभयोद्विग्नः सामपूर्वं त्वयि स्वयम्
नितीमध्ये पारंगत असलेला एक दूत, आनंद हरवण्याची भीती मनात घेऊन, प्रथम गोड शब्दांनी तुझ्याजवळ पाठवला गेला.
तेनागत्य वचः प्रोक्तं विपरीतं वरानने । वचसा तेन मे भर्ता चिन्ताविष्टमना नृपः
त्या दूताने येऊन, सुंदर मुखवाली, विरुद्ध अर्थाचे शब्द सांगितले; त्या शब्दांमुळे माझा पती, राजा, चिंतेने ग्रासला गेला.
बभूव रसमार्गज्ञे शुम्भः कामविमोहितः । दूतेन तेन न ज्ञातं हेतुगर्भं वचस्तव
आनंदाच्या मार्गात पटाईत असलेला शुंभ, इच्छेने मोहून गेला; त्या दूतामार्फत तुझ्या शब्दांचा खरा हेतू त्याला समजला नाही.
यो मां जयति संग्रामे यदुक्तं कठिनं वचः । न ज्ञातस्तेन संग्रामो द्विविधः खलु मानिनि
'जो मला युद्धात जिंकेल,' हे कठोर शब्द त्याला उमगले नाहीत; अहंकारी सखी, त्याला हेही कळले नाही की युद्ध दोन प्रकारचे असते.
रतिजोऽथोत्साहजश्च पात्रभेदे विवक्षितः । रतिजस्त्वयि वामोरु शत्रोरुत्साहजः स्मृतः
एक युद्ध इच्छा उत्पन्न करते, दुसरे उत्साहातून येते, हे विरोधकाच्या स्वरूपावर ठरते; सुंदर जांघ असलेल्या तुझ्याबद्दल इच्छा, तर शत्रूविरुद्ध उत्साह असतो.
सुखदः प्रथमः कान्ते दुःखदश्चारिजः स्मृतः । जानाम्यहं वरारोहे भवत्या मानसं किल
पहिल्याने सुख मिळते, प्रिये, आणि शत्रुत्वातून जन्मलेले दुःख देते; सुंदर अंग असलेल्या, मला तुझ्या मनाचा खरा अर्थ कळतो.
रतिसंग्रामभावस्ते हृदये परिवर्तते । इति तज्ज्ञं विदित्वा मां त्वत्सकाशं नराधिपः
तुझ्या हृदयात इच्छेच्या युद्धाची भावना फिरते; हे जाणूनच राजाने मला तुझ्याजवळ पाठवले.
प्रेषयामास शुम्भोऽद्य बलेन महताऽऽवृतम् । चतुरासि महाभागे शृणु मे वचनं मृदु
आज शुंभाने मोठ्या सैन्याने तुला वेढले आहे; भाग्यवती, तू चतुर आहेस, माझे गोड बोल ऐक.