तामुवाच बलोन्मत्तस्तिष्ठ देवि रणांगणे
तो बलाच्या गर्वाने मदमस्त होऊन म्हणाला, "देवी, रणांगणात उभी राहा."
मूर्खाऽसि मदमत्ताऽद्य यन्मया सह संगरम् 5.18.
तू मूर्ख आहेस आणि गर्वाने मदमस्त झाली आहेस; आज माझ्याशी युद्ध करशील.
हत्वा त्वां निहनिष्यामि देवान्कपटपं डितान्
मी तुला मारून, त्या कपटी देवतांनाही नष्ट करीन.
देव्युवाच करिष्यामि निरातंकान्हत्वा त्वां सुरसत्तमान्
देवी म्हणाली, "मी तुला ठार मारून देवांना निर्भय करीन."
पीत्वाऽद्य माधवीमिष्टां शातयामि रणेऽधम
आज मी मधुर मदिरा पिऊन, युद्धात तुला ठार करीन, हे नीच.
व्यास उवाच पपौ पुनः पुनः क्रोधाद्धंतुकामा महासुरम्
व्यास म्हणाले, "ती रागाने आणि असुराला मारण्याच्या इच्छेने पुन्हा पुन्हा मदिरा पिऊ लागली."
पीत्वा द्राक्षासवं मिष्टं शलूमादाय सत्वरा
मधुर द्राक्षांची मदिरा पिऊन, तिने झपाट्याने आपले शूल उचलले.
देवास्तां तुष्टुवुः प्रेम्णा चक्रुः कुसुम वर्षणम्
देवतांनी प्रेमाने तिची स्तुती केली आणि तिच्यावर फुलांचा वर्षाव केला.
ऋषयः सिद्धगंधर्वाः पिशाचोरगचारणाः
ऋषी, सिद्ध, गंधर्व, पिशाच्च, नाग आणि चारण,
सोऽपि नानाविधान्देहान्कृत्वा कृत्वा पुनः पुनः
तो पुन्हा पुन्हा वेगवेगळ्या रूपांत आणि देहांत प्रकट होत राहिला.
चंडिकाऽपि च तं पापं त्रिशूलेन बलादधृदि
चंडिकेने त्या पापी राक्षसाच्या हृदयात त्रिशूळाने जोरात घाव घातला.
ताडितोऽसौ पपातोर्व्यां मूर्छांमाप मुहूर्तकम् 5.18.
घाव बसल्यावर तो जमिनीवर कोसळला आणि काही क्षण बेशुद्ध पडला.
विनिहत्य पदाघातैर्जहास च मुहुर्मुहुः
तिने त्याला पायाने ठोकरून पुन्हा पुन्हा हसली.
ततो देवी सहस्रारं सुनाभं चक्रमुत्तमम्
मग देवीने हजार काट्यांचे सुंदर आणि श्रेष्ठ चक्र उचलले.
पश्य चक्रं मदांधाद्य तव कंठनिकृंतनम्
"हे मदाने अंध झालेल्या, हे बघ, हे चक्र तुझा गळा छाटेल."
इत्युक्त्वा दारुणं चक्रं मुमोच जगदंबिका
असे म्हणून जगदंबिकेने ते भयंकर चक्र सोडले.
सुस्राव रुधिरं चोष्णं कंठनालाद्गिरेर्यथा
त्याच्या गळ्यातून डोंगरातून वाहणाऱ्या पाण्यासारखे गरम रक्त वाहू लागले.
कबंधस्तस्य दैत्यस्य भ्रमन्वै पतितः क्षितौ
त्या दैत्याचा शिरविरहित धड फिरत फिरत जमिनीवर पडला.
सिंहस्त्वतिबलास्तत्र पलायनपरानथ
तेथे सिंह खूप बलवान असूनही पळून गेले.
मृते च महिषे क्रूरे दानवा भयपीडिताः
आणि जेव्हा त्या भयंकर महिषाचा वध झाला, तेव्हा दैत्य भयाने त्रस्त झाले.
आनन्दं परमं जग्मुर्देवास्तस्मिन्निपातिते
महिषाचा नाश झाल्यावर देवांना अत्यंत आनंद झाला.
चंडिकाऽपि रणं त्यक्त्वा शुभे देशेऽथ संस्थिता 5.18.
आणि चंडिका देखील रणभूमी सोडून एका पवित्र स्थळी उभी राहिली.
देवीसान्त्वनम् व्यास उवाच अथ प्रमुदिताः सर्वे देवा इन्द्रपुरोगमाः । महिषं निहतं दृष्ट्वा तुष्टुवुर्जगदम्बिकाम्
व्यास म्हणाले: तेव्हा सर्व देव, इंद्रासह, अत्यंत आनंदित झाले. महिषाचा वध झाल्याचे पाहून त्यांनी जगदंबेचे स्तुती केली.
देवा ऊचुः ब्रह्मा सृजत्यवति विष्णुरिदं महेशः शक्त्या तवैव हरते ननु चान्तकाले
देव म्हणाले: ब्रह्मा निर्माण करतो, विष्णू पालन करतो आणि महेश नाश करतो—हे सर्व तुझ्या शक्तीनेच होते, विशेषतः काळाच्या शेवटी.
कीर्तिर्मतिः स्मृतिगती करुणा दया त्वं श्रद्धा धृतिश्च वसुधा कमलाजपा च । पुष्टिः कलाथ विजया गिरिजा जया त्वं तुष्टिः प्रमा त्वमसि बुद्धिरुमा रमा च
तूच किर्ती, बुद्धी, स्मरणशक्ती, आठवणीचा मार्ग, करुणा, दया, श्रद्धा, धैर्य, पृथ्वी, कमलातून जन्मलेली, पोषण, कला, विजय, गिरिजा, जय, समाधान, प्रमाण, विवेक, उमा आणि रमा आहेस.
विद्या क्षमा जगति कान्तिरपीह मेधा सर्वं त्वमेव विदिता भुवनत्रयेऽस्मिन् । आभिर्विना तव तु शक्तिभिराशु कर्तुं को वा क्षमः सकललोकनिवासभूमे
तूच विद्या, क्षमा, जगातील शोभा आणि येथे मेधा आहेस; या तिन्ही लोकांत तुलाच सर्वजण ओळखतात; तुझ्या या शक्तींशिवाय कोणालाही काही करणे शक्य नाही, सर्व जगाचे आधारस्थान असलेल्या देवी.
त्वं धारणा ननु न चेदसि कूर्मनागौ धर्तुं क्षमौ कथमिलामपि तौ भवेताम् । पृथ्वी न चेत्त्वमसि वा गगने कथं स्था- स्यत्येतदम्ब निखिलं बहुभारयुक्तम्
तूच आधार आहेस; जर तू नसतीस, तर कूर्म आणि अनंत पृथ्वीचे ओझे कसे पेलले असते? तूच पृथ्वी नसतीस, तर हे संपूर्ण भारलेले जग आकाशात कसे राहिले असते, आई?
ये वा स्तुवन्ति मनुजा अमरान्विमूढा मायागुणैस्तव चतुर्मुखविष्णुरुद्रान् । शुभ्रांशुवह्नियमवायुगणेशमुख्यान् किं त्वामृते जननि ते प्रभवन्ति कार्ये
जे माणसे तुझ्या मायाशक्तीने ब्रह्मा, विष्णू, रुद्र आणि तेजस्वी देवता—सूर्य, अग्नी, यम, वायू, गणेश—यांची स्तुती करतात, त्यांना तुझ्याशिवाय कोणतीही कृती साध्य करता येत नाही, आई.
ये जुह्वति प्रविततेऽल्पधियोऽम्ब यज्ञे वह्नौ सुरान्समधिकृत्य हविः समृद्धम् । स्वाहा न चेत्त्वमसि ते कथमापुरद्धा त्वामेव किं न हि यजन्ति ततो हि मूढाः
जे अल्पबुद्धी माणसे यज्ञात अग्नीत देवांना उद्देशून हवि अर्पण करतात, पण तू स्वाहा नसलीस, तर त्यांचे अर्पण कसे पूर्ण होईल? मग हे मूढ लोक तुलाच का पुजत नाहीत?
भोगप्रदासि भवतीह चराचराणां स्वांशैर्ददासि खलु जीवनमेव नित्यम् । स्वीयान्सुराञ्जननि पोषयसीह यद्व- त्तद्वत्परानपि च पालयसीति हेतोः
तू सर्व चराचरांना सुख देणारी आहेस; तुझ्या अंशांनी सर्वांना नेहमीच जीवन देतेस; आई, तू आपल्या देवतांना पोसतेस आणि म्हणूनच इतरांनाही रक्षण करतेस.