भगवत्यपि बाणौघान्मुमोच दानवौ प्रति । कृत्वातिमधुरं नादं देवकार्यार्थसिद्धये
देवीनेही त्या दैत्यांवर बाणांचा मारा केला आणि देवकार्य सिद्ध व्हावे म्हणून अतिशय मधुर आवाज केला.
तयोस्तु बाष्कलस्तूर्णं सम्मुखोऽभूद् रणाङ्गणे । दुर्मुखः प्रेक्षकस्तत्र देवीमभिमुखः स्थितः
त्यापैकी बाष्कलाने युद्धभूमीत झपाट्याने देवीसमोर उभा राहिला, तर दुर्मुख तिथे फक्त पाहत उभा होता.
तयोर्युद्धमभूद् घोरं देवीबाष्कलयोस्तदा । बाणासिपरिघाघातैर्भयदं मन्दचेतसाम्
तेव्हा देवी आणि बाष्कल यांच्यात भीषण युद्ध झाले, जे दुर्बल मनाच्या लोकांना भयभीत करणारे होते. बाण, तलवार आणि गदांच्या घावांनी ते युद्ध घनघोर झाले.
ततः क्रुद्धा जगन्माता दृष्ट्वा तं युद्धदुर्मदम् । जघान पञ्चभिर्बाणैः कर्णाकृष्टैः शिलाशितैः
मग जगदंबेने, त्या युद्धात गर्विष्ठ असलेल्या दैत्याकडे पाहून, रागाने कानापर्यंत ओढलेले आणि दगडासारखे धारदार पाच बाण त्याच्यावर सोडले.
दानवोऽपि शरान्देव्याश्चिच्छेद निशितैः शरैः । सप्तभिस्ताडयामास देवीं सिंहोपरिस्थिताम्
त्या दैत्यानेही देवीचे बाण आपल्या धारदार बाणांनी छाटले आणि सिंहावर बसलेल्या देवीला सात बाणांनी घायाळ केले.
सापि तं दशभिस्तीक्ष्णैः सुपीतैः सायकैः खलम् । जघान तच्छरांश्छित्त्वा जहास च मुहुर्मुहुः
देवीनेही त्या दुष्ट दैत्यावर दहा तीक्ष्ण, सुवर्णपंखी बाण सोडले, त्याचे बाण छाटले आणि पुन्हा पुन्हा हसली.
अर्धचन्द्रेण बाणेन चिच्छेद च शरासनम् । बाष्कलोऽपि गदां गृह्य देवीं हन्तुमुपाययौ
देवीने अर्धचंद्राकार बाणाने त्याचे धनुष्य छाटले. मग बाष्कलाने गदा उचलली आणि देवीला मारण्यासाठी पुढे आला.
आगच्छन्तं गदापाणिं दानवं मदगर्वितम् । चण्डिका स्वगदापातैः पातयामास भूतले
गदाधारी, मदाने गर्विष्ठ झालेला दैत्य पुढे येत असताना, चंडिकेने आपल्या गदाप्रहारांनी त्याला जमिनीवर पाडले.
बाष्कलः पतितो भूमौ मुहूर्तादुत्थितः पुनः । चिक्षेप च गदां सोऽपि चण्डिकां चण्डविक्रमः
बाष्कल जमिनीवर पडला, पण थोड्याच वेळात पुन्हा उठला आणि आपल्या पराक्रमाने चंडिकेकडे गदा फेकली.
तमागच्छन्तमालोक्य देवी शूलेन वक्षसि । जघान बाष्कलं क्रुद्धा पपात च ममार सः
तो पुढे येताना पाहून, देवीने रागाने आपल्या शूलाने त्याच्या छातीवर वार केला; बाष्कल खाली पडला आणि मरण पावला.
पतिते बाष्कले सैन्यं भग्नं तस्य दुरात्मनः । जयेति च मुदा देवाश्चुक्रुशुर्गगने स्थिताः
बाष्कल पडताच त्या दुष्टाचा सैन्य पराभूत झाले, आणि आकाशात उभे असलेले देव आनंदाने 'जय' म्हणून ओरडले.
तस्मिंश्च निहते दैत्ये दुर्मुखोऽतिबलान्वितः । आजगाम रणे देवीं क्रोधसंरक्तलोचनः
त्या दैत्याचा वध झाल्यावर, प्रचंड बळ असलेला दुर्मुख रागाने डोळे लाल करून देवीशी युद्ध करण्यासाठी आला.
तिष्ठ तिष्ठाबले सोऽपि भाषमाणः पुनः पुनः । धनुर्बाणधरः श्रीमान्रथस्थः कवचावृतः
तोही धनुष्यबाण घेत, तेजस्वी, रथावर उभा राहून, कवच घालून पुन्हा पुन्हा 'थांब, थांब, बलवान आहेस तर!' असे ओरडू लागला.
तमागच्छन्तमालोक्य देवी शङ्खमवादयत् । कोपयन्ती दानवं तं ज्याघोषञ्च चकार ह
तो पुढे येताना पाहून, देवीने शंख वाजवला, त्या दैत्याला चिडवले आणि आपल्या धनुष्याच्या प्रत्यंचेचा आवाज घुमवला.
सोऽपि बाणान्मुमोचाशु तीक्ष्णानाशीविषोपमान् । स्वबाणैस्तान्महामाया चिच्छेद च ननाद च
त्यानेही तडकाफडकी विषारी सर्पासारखे तीक्ष्ण बाण सोडले; पण महामाया स्वतःच्या बाणांनी ते सारे छाटून टाकले आणि मोठ्याने गर्जना केली.
तयोः परस्परं युद्धं बभूव तुमुलं नृप । बाणशक्तिगदाघातैर्मुसलैस्तोमरैस्तथा
राजा, त्या दोघांमध्ये बाण, भाले, गदा, मुसळ आणि टोमर यांच्या घावांनी जबरदस्त युद्ध सुरू झाले.
रणभूमौ तदा जाता रुधिरौघवहा नदी । पतितानि तदा तीरे शिरांसि प्रबभुस्तदा
त्या रणभूमीवर तेव्हा रक्ताच्या प्रवाहांनी वाहणारी एक नदी निर्माण झाली; तिच्या काठावर छाटलेली डोकी दिसू लागली.
यथा सन्तरणार्थाय यमकिङ्करनायकैः । तुम्बीफलानि नीतानि नवशिक्षापरैर्मुदा
जशी यमाच्या सेवकांचे नायक नवीन शिष्यांना आनंदाने तंबूळाची फळे पोहण्यासाठी देतात—
रणभूमिस्तदा घोरा बभूवातीव दुर्गमा । शरीरैः पतितैर्भूमौ खाद्यमानैर्वृकादिभिः
त्याचप्रमाणे रणभूमी तेव्हा अत्यंत भयानक व अगदीच कठीण झाली; जमिनीवर पडलेली माणसे लांडगे वगैरे प्राणी खात होते.
गोमायुसारमेयाश्च काकाः कङ्का अयोमुखाः । गृध्रा श्येनाश्च खादन्ति शरीराणि दुरात्मनाम्
कोल्हे, कुत्रे, कावळे, गिधाडे, लोखंडी चोचीचे पक्षी, गृध्र आणि शिकारे हे सगळे दुष्ट लोकांची शरीरे खात होते.
ववौ वायुश्च दुर्गन्धो मृतानां देहसङ्गतः । अभूत्किलकिलाशब्दः खगानां पलभक्षिणाम्
मृतांच्या देहाचा दुर्गंधी वारा वाहू लागला; मांस खाणाऱ्या पक्ष्यांच्या चावण्याचा आवाज घुमू लागला.
तदा चुकोप दुष्टात्मा दुर्मुखः कालमोहितः । देवीमुवाच गर्वेण कृत्वा चोर्ध्वकरं शुभम्
तेव्हा काळाने मोहून गेलेला दुष्ट मनाचा दुर्मुख रागावला; त्याने अभिमानाने उजवा हात वर करून देवीला उद्देशून बोलला.
गच्छ चण्डि हनिष्यामि त्वामद्यैव सुबालिशे । दैत्यं वा भज वामोरु महिषं मदगर्वितम्
चंडी, जा! मी आजच तुला ठार मारीन, मूर्खे; नाहीतर, एखाद्या दैत्याकडे किंवा बलिष्ठ महिषाजवळ आसरा घे.
देव्युवाच आसन्नमरणः कामं प्रलपस्यद्य मोहितः । अद्यैव त्वां हनिष्यामि यथायं बाष्कलो हतः
देवी म्हणाली: तुझा मृत्यू जवळ आला आहे म्हणून तू आज वेड्यासारखे बोलतोस; मी आजच तुला बाष्कलासारखे ठार मारीन.
गच्छ वा तिष्ठ वा मन्द मरणं यदि रोचते । हत्वा त्वां वै वधिष्यामि बालिशं महिषीसुतम्
जा किंवा उभा राहा, मूर्खा, मृत्यू आवडत असेल तर; मी तुला ठार मारून मग त्या लहानग्या महिषपुत्रालाही संपवीन.
तच्छ्रुत्वा वचनं तस्या दुर्मुखो मर्तुमुद्यतः । मुमोच बाणवृष्टिं तु चण्डिकां प्रति दारुणाम्
देवीचे ते बोल ऐकून, मरण्यासाठी सज्ज झालेला दुर्मुखाने चंडिकेवर भयंकर बाणांचा मारा केला.
सापि तां तरसा छित्त्वा बाणवृष्टिं शितैः शरैः । जघान दानवं कृद्धा वृत्रं वज्रधरो यथा
ती देवीने ती बाणांची वृष्टी आपल्या तीक्ष्ण बाणांनी फाडून टाकली आणि रागाने त्या दानवाचा वध केला, जसा इंद्राने वृत्राचा केला होता.
तयोः परस्परं युद्धं सञ्जातं चातिकर्कशम् । भयदं कातराणाञ्च शूराणां बलवर्धनम्
त्या दोघांमध्ये फारच कठीण आणि भीषण युद्ध झाले; भीरू लोकांना ते भयावह वाटले, तर शूरांना बळ देणारे ठरले.
देवी चिच्छेद तरसा धनुस्तस्य करे स्थितम् । तथैव पञ्चभिर्बाणैर्बभञ्ज रथमुत्तमम्
देवीने जोरात त्याच्या हातातील धनुष्य छाटले आणि पाच बाणांनी त्याचा उत्तम रथही फोडून टाकला.
रथे भग्ने महाबाहुः पदातिर्दुर्मुखस्तदा । गदां गहीत्वा दुर्धर्षां जगाम चण्डिकां प्रति
रथ फोडल्यावर महाबली दुर्मुख पायदळ झाला; त्याने बलाढ्य गदा हातात घेऊन चंडिकेकडे झेप घेतली.