कृत्वा पतिं महावीरं संसारसुखमद्भुतम् । त्वं प्राप्स्यसि पिकालापे योषितां खलु वाञ्छितम्
तो महावीर पती म्हणून मिळाल्यावर, तुला अद्भुत संसारसुख मिळेल आणि कोमल वाणी असलेल्या, स्त्रियांना जसं हवं असतं ते सर्व तुला मिळेल.
देव्युवाच जाल्म त्वं किं विजानासि नारीयं काममोहिता । मन्दबुद्धिबलात्यर्थं भजेयं महिषं शठम्
देवी म्हणाली: अरे दुष्ट, तुला काय कळतं? मी अशी स्त्री नाही की, कामवासनेने मोहून, बुध्दी आणि बळ नसून, कपटी महिषाला निवडेन.
कुलशीलगुणैस्तुल्यं तं भजन्ति कुलस्त्रियः । अधिकं रूपचातुर्यबुद्धिशीलक्षमादिभिः
कुळ, शील आणि गुण यामध्ये समान असलेला किंवा रूप, चातुर्य, बुध्दी, शील, क्षमा यांसारख्या गुणांत अधिक असलेला पती कुलीन स्त्रिया निवडतात.
का नु कामातुरा नारी भजेच्च पशुरूपिणम् । पशूनामधमं नूनं महिषं देवरूपिणी
कोणती स्त्री, जरी ती कामातूर असली तरी, पशुरूप असणाऱ्याला निवडेल? मी तर देवतेसारखी असून, पशूंमध्ये नीच असलेल्या महिषाला नक्कीच निवडणार नाही.
गच्छतं महिषं तूर्णं भूपं बाष्कलदुर्मुखौ । वदतं मद्वचो दैत्यं गजतुल्यं विषाणिनम्
बाष्कल आणि दुर्मुखा, तुम्ही पटकन महिष राजाकडे जा आणि त्या गजासारख्या शिंग असलेल्या दैत्याला माझं वचन सांगा.
पातालं गच्छ वाभ्येत्य संग्रामं कुरु वा मया । रणे जाते सहस्राक्षो निर्भयः स्यादिति धुवम्
तो पाताळात जाऊन राहो किंवा इथे येऊन माझ्याशी लढो, युद्ध झाल्यावर इंद्र नक्कीच निर्भय होईल.
हत्वाहं त्वां गमिष्यामि नान्यथा गमनं मम । इत्थं ज्ञात्वा सुदुर्बुद्धे यथेच्छसि तथा कुरु
मी तुला मारूनच इथून जाईन; याशिवाय मला जाण्याचा दुसरा मार्ग नाही. हे समजून, अति मूर्खे, तुला हवे तसे कर.
मामनिर्जित्य भूभागे न स्थानं ते कदाचन । भविष्यति चतुष्पाद दिवि वा गिरिकन्दरे
माझा पराभव न करता तुला या पृथ्वीवर, चार पायांच्या प्राण्यांमध्ये, स्वर्गात किंवा डोंगराच्या गुहेत कधीच जागा मिळणार नाही.
व्यास उवाच इत्युक्तौ तौ तया दैत्यौ कोपाकुलितलोचनौ । धनुर्बाणधरौ वीरौ युद्धकामौ बभूवतुः
व्यास म्हणाले: असे देवीने सांगितल्यावर, त्या दोन्ही दैत्यांच्या डोळ्यांत राग भरला आणि त्यांनी धनुष्यबाण हातात घेतले, दोघेही शूर आणि युद्धाला तयार झाले.
कृत्वा सुविपुलं नादं देवी सा निर्भया स्थिता । उभौ च चक्रतुस्तीव्रा बाणवृष्टिं कुरूद्वह
देवी निर्धास्तपणे उभी राहिली आणि मोठा आवाज केला. दोघांनीही प्रचंड बाणवर्षा सुरू केला, हे कुरुवंशातील श्रेष्ठा.
भगवत्यपि बाणौघान्मुमोच दानवौ प्रति । कृत्वातिमधुरं नादं देवकार्यार्थसिद्धये
देवीनेही त्या दैत्यांवर बाणांचा मारा केला आणि देवकार्य सिद्ध व्हावे म्हणून अतिशय मधुर आवाज केला.
तयोस्तु बाष्कलस्तूर्णं सम्मुखोऽभूद् रणाङ्गणे । दुर्मुखः प्रेक्षकस्तत्र देवीमभिमुखः स्थितः
त्यापैकी बाष्कलाने युद्धभूमीत झपाट्याने देवीसमोर उभा राहिला, तर दुर्मुख तिथे फक्त पाहत उभा होता.
तयोर्युद्धमभूद् घोरं देवीबाष्कलयोस्तदा । बाणासिपरिघाघातैर्भयदं मन्दचेतसाम्
तेव्हा देवी आणि बाष्कल यांच्यात भीषण युद्ध झाले, जे दुर्बल मनाच्या लोकांना भयभीत करणारे होते. बाण, तलवार आणि गदांच्या घावांनी ते युद्ध घनघोर झाले.
ततः क्रुद्धा जगन्माता दृष्ट्वा तं युद्धदुर्मदम् । जघान पञ्चभिर्बाणैः कर्णाकृष्टैः शिलाशितैः
मग जगदंबेने, त्या युद्धात गर्विष्ठ असलेल्या दैत्याकडे पाहून, रागाने कानापर्यंत ओढलेले आणि दगडासारखे धारदार पाच बाण त्याच्यावर सोडले.
दानवोऽपि शरान्देव्याश्चिच्छेद निशितैः शरैः । सप्तभिस्ताडयामास देवीं सिंहोपरिस्थिताम्
त्या दैत्यानेही देवीचे बाण आपल्या धारदार बाणांनी छाटले आणि सिंहावर बसलेल्या देवीला सात बाणांनी घायाळ केले.
सापि तं दशभिस्तीक्ष्णैः सुपीतैः सायकैः खलम् । जघान तच्छरांश्छित्त्वा जहास च मुहुर्मुहुः
देवीनेही त्या दुष्ट दैत्यावर दहा तीक्ष्ण, सुवर्णपंखी बाण सोडले, त्याचे बाण छाटले आणि पुन्हा पुन्हा हसली.
अर्धचन्द्रेण बाणेन चिच्छेद च शरासनम् । बाष्कलोऽपि गदां गृह्य देवीं हन्तुमुपाययौ
देवीने अर्धचंद्राकार बाणाने त्याचे धनुष्य छाटले. मग बाष्कलाने गदा उचलली आणि देवीला मारण्यासाठी पुढे आला.
आगच्छन्तं गदापाणिं दानवं मदगर्वितम् । चण्डिका स्वगदापातैः पातयामास भूतले
गदाधारी, मदाने गर्विष्ठ झालेला दैत्य पुढे येत असताना, चंडिकेने आपल्या गदाप्रहारांनी त्याला जमिनीवर पाडले.
बाष्कलः पतितो भूमौ मुहूर्तादुत्थितः पुनः । चिक्षेप च गदां सोऽपि चण्डिकां चण्डविक्रमः
बाष्कल जमिनीवर पडला, पण थोड्याच वेळात पुन्हा उठला आणि आपल्या पराक्रमाने चंडिकेकडे गदा फेकली.
तमागच्छन्तमालोक्य देवी शूलेन वक्षसि । जघान बाष्कलं क्रुद्धा पपात च ममार सः
तो पुढे येताना पाहून, देवीने रागाने आपल्या शूलाने त्याच्या छातीवर वार केला; बाष्कल खाली पडला आणि मरण पावला.
पतिते बाष्कले सैन्यं भग्नं तस्य दुरात्मनः । जयेति च मुदा देवाश्चुक्रुशुर्गगने स्थिताः
बाष्कल पडताच त्या दुष्टाचा सैन्य पराभूत झाले, आणि आकाशात उभे असलेले देव आनंदाने 'जय' म्हणून ओरडले.
तस्मिंश्च निहते दैत्ये दुर्मुखोऽतिबलान्वितः । आजगाम रणे देवीं क्रोधसंरक्तलोचनः
त्या दैत्याचा वध झाल्यावर, प्रचंड बळ असलेला दुर्मुख रागाने डोळे लाल करून देवीशी युद्ध करण्यासाठी आला.
तिष्ठ तिष्ठाबले सोऽपि भाषमाणः पुनः पुनः । धनुर्बाणधरः श्रीमान्रथस्थः कवचावृतः
तोही धनुष्यबाण घेत, तेजस्वी, रथावर उभा राहून, कवच घालून पुन्हा पुन्हा 'थांब, थांब, बलवान आहेस तर!' असे ओरडू लागला.
तमागच्छन्तमालोक्य देवी शङ्खमवादयत् । कोपयन्ती दानवं तं ज्याघोषञ्च चकार ह
तो पुढे येताना पाहून, देवीने शंख वाजवला, त्या दैत्याला चिडवले आणि आपल्या धनुष्याच्या प्रत्यंचेचा आवाज घुमवला.
सोऽपि बाणान्मुमोचाशु तीक्ष्णानाशीविषोपमान् । स्वबाणैस्तान्महामाया चिच्छेद च ननाद च
त्यानेही तडकाफडकी विषारी सर्पासारखे तीक्ष्ण बाण सोडले; पण महामाया स्वतःच्या बाणांनी ते सारे छाटून टाकले आणि मोठ्याने गर्जना केली.
तयोः परस्परं युद्धं बभूव तुमुलं नृप । बाणशक्तिगदाघातैर्मुसलैस्तोमरैस्तथा
राजा, त्या दोघांमध्ये बाण, भाले, गदा, मुसळ आणि टोमर यांच्या घावांनी जबरदस्त युद्ध सुरू झाले.
रणभूमौ तदा जाता रुधिरौघवहा नदी । पतितानि तदा तीरे शिरांसि प्रबभुस्तदा
त्या रणभूमीवर तेव्हा रक्ताच्या प्रवाहांनी वाहणारी एक नदी निर्माण झाली; तिच्या काठावर छाटलेली डोकी दिसू लागली.
यथा सन्तरणार्थाय यमकिङ्करनायकैः । तुम्बीफलानि नीतानि नवशिक्षापरैर्मुदा
जशी यमाच्या सेवकांचे नायक नवीन शिष्यांना आनंदाने तंबूळाची फळे पोहण्यासाठी देतात—
रणभूमिस्तदा घोरा बभूवातीव दुर्गमा । शरीरैः पतितैर्भूमौ खाद्यमानैर्वृकादिभिः
त्याचप्रमाणे रणभूमी तेव्हा अत्यंत भयानक व अगदीच कठीण झाली; जमिनीवर पडलेली माणसे लांडगे वगैरे प्राणी खात होते.
गोमायुसारमेयाश्च काकाः कङ्का अयोमुखाः । गृध्रा श्येनाश्च खादन्ति शरीराणि दुरात्मनाम्
कोल्हे, कुत्रे, कावळे, गिधाडे, लोखंडी चोचीचे पक्षी, गृध्र आणि शिकारे हे सगळे दुष्ट लोकांची शरीरे खात होते.