दन्ताः शिखरिणः श्लक्ष्णाः कुन्दाग्रसदृशाः समाः । सञ्जाताः सुप्रभा राजन् प्राजापत्येन तेजसा
तिचे दात गडाच्या शिखरासारखे गुळगुळीत, कुंदाच्या कळीसारखे शुभ्र आणि सम होते; प्रजापतीच्या तेजातून ते तेजस्वी झाले होते.
अधरश्चातिरक्तोऽस्याः सञ्जातोऽरुणतेजसा । उत्तरोष्ठस्तथा रम्यः कार्तिकेयस्य तेजसा
तिचा खालचा ओठ अतिशय लाल आणि अरुणाच्या तेजातून निर्माण झाला; वरचा ओठ देखील रम्य आणि कार्तिकेयाच्या तेजामुळे सुंदर दिसत होता.
अष्टादशभुजाकारा बाहवो विष्णुतेजसा । वसूनां तेजसाङ्गुल्यो रक्तवर्णास्तथाभवन्
तिच्या अठरा हातांचा आकार विष्णूच्या तेजातून झाला; तिच्या बोटा वसूंनी दिलेल्या तेजामुळे लालसर आणि सुंदर दिसत होत्या.
सौम्येन तेजसा जातं स्तनयोर्युग्ममुत्तमम् । ऐन्द्रेणास्यास्तथा मध्यं जातं त्रिवलिसंयुतम्
तिची उन्नत स्तनयुग्म सौम्य तेजातून निर्माण झाली; तिचा कंबर, तीन सुरेख वळणांनी सजलेला, इंद्राच्या तेजातून झाला.
जङ्घोरू वरुणस्याथ तेजसा सम्बभूवतुः । नितम्बः स तु सञ्जातो विपुलस्तेजसा भुवः
तिच्या जांघा आणि पाय वरुणाच्या तेजातून निर्माण झाले; तिचे नितंब पृथ्वीच्या तेजामुळे रुंद आणि भव्य झाले.
एवं नारी शुभाकारा सुरूपा सुस्वरा भृशम् । समुत्पन्ना तथा राजंस्तेजोराशिसमुद्भवा
अशा प्रकारे शुभ रूप, सुंदर देह आणि मधुर आवाज असलेली स्त्री, राजन, विविध तेजांच्या संयोगातून प्रकट झाली.
तां दृष्ट्वा सुष्ठुसर्वाङ्गीं सुदतीं चारुलोचनाम् । मुदं प्रापुः सुराः सर्वे महिषेण प्रपीडिताः
तिचे सर्वांग सुंदर, शुभ्र दात आणि मोहक डोळे पाहून, महिषासुराने त्रस्त असलेले सर्व देव आनंदित झाले.
विष्णुस्त्वाह सुरान्सर्वान्भूषणान्यायुधानि च । प्रयच्छन्तु शुभान्यस्यै देवाः सर्वाणि साम्प्रतम्
विष्णू म्हणाले, 'सर्व देवांनी आता तिला शुभ दागिने आणि आयुधे द्यावीत.'
स्वायुधेभ्यः समुत्पाद्य तेजोयुक्तानि सत्वराः । समर्पयन्तु सर्वेऽद्य देव्यै नानायुधानि वै
सर्व देवांनी आपल्या तेजाने युक्त अशी विविध शस्त्रे त्वरेने निर्माण करून आज देवीला अर्पण करावीत.
महिषमन्त्रिणा देवीवार्तावर्णनम् व्यास उवाच देवा विष्णुवचः श्रुत्वा सर्वे प्रमुदितास्तदा । ददुश्च भूषणान्याशु वस्त्राणि स्वायुधानि च
व्यास म्हणाले: विष्णूंचे बोल ऐकून सर्व देव अत्यंत आनंदित झाले आणि त्यांनी तिला लगेच दागिने, वस्त्रे आणि आपापली शस्त्रे दिली.
क्षीरोदश्चाम्बरे दिव्ये रक्ते सूक्ष्मे तथाजरे । निर्मलञ्च तथा हारं प्रीतस्तस्मै सुमण्डितम्
क्षीरसागराने तिला दिव्य, लाल, सूक्ष्म आणि नित्य नवा असा वस्त्र दिला; तसेच सुंदर, स्वच्छ आणि मनोहर हार दिला.
ददौ चूडामणिं दिव्यं सूर्यकोटिसमप्रभम् । कुण्डले च तथा शुभ्रे कटकानि भुजेषु वै
त्याने तिला सूर्याच्या कोटी किरणांसारखा तेजस्वी मुकुटमणी, शुभ्र कुंडले आणि हातांसाठी कडे दिले.
केयूरान्कङ्कणान्दिव्यान्नानारत्नविराजितान् । ददौ तस्यै विश्वकर्मा प्रसन्नेन्द्रियमानसः
विश्वकर्म्याने प्रसन्न मनाने तिला विविध रत्नांनी सजलेले दिव्य केयूर आणि कंकण दिले.
नूपुरौ सुस्वरौ कान्तौ निर्मलौ रत्नभूषितौ । ददौ सूर्यप्रतीकाशौ त्वष्टा तस्यै सुपादयोः
त्वष्ट्याने तिला सुंदर, मधुर आवाजाचे, स्वच्छ आणि रत्नजडित, सूर्याप्रमाणे चमकणारे पैंजण दोन्ही पायांसाठी दिले.
तथा ग्रैवेयकं रम्यं ददौ तस्यै महार्णवः । अङ्गुलीयकरत्नानि तेजोवन्ति च सर्वशः
महासागराने तिला रम्य गळ्यातील हार आणि सर्व बोटांसाठी तेजस्वी अंगठ्या दिल्या.
अम्लानपङ्कजां मालां गन्धाढ्यां भ्रमरानुगाम् । तथैव वैजयन्तीञ्च वरुणः सम्प्रयच्छत
वरुणाने तिला कधीही न सुकणाऱ्या कमळांची, सुगंधी आणि भुंगे गुंजन करणारी माळ तसेच वैजययंती माळ दिली.
हिमवानथ सन्तुष्टो रत्नानि विविधानि च । ददौ च वाहनं सिंहं कनकाभं मनोहरम्
हिमवान आनंदी होऊन देवीला अनेक प्रकारची मौल्यवान रत्ने दिली आणि सोन्यासारखा तेजस्वी, मनाला भुरळ घालणारा सिंह वाहन म्हणून दिला.
भूषणैर्भूषिता दिव्यैः सा रराज वरा शुभा । सिंहारूढा वरारोहा सर्वलक्षणसंयुता
दिव्य दागिन्यांनी सजलेली ती शुभ्र आणि सुंदर देवी सिंहावर आरूढ झाली होती. तिच्या अंगी सर्व शुभ चिन्हे होती आणि ती फारच तेजस्वी दिसत होती.
विष्णुश्चक्रात्समुत्पाद्य ददावस्यै रथाङ्गकम् । सहस्रारं सुदीप्तञ्च देवारिशिरसां हरम्
विष्णूंनी आपल्या चक्रातून एक हजार काट्यांचे, प्रखर तेजस्वी आणि देवदुश्मनांच्या शिरांचा संहार करणारे चक्र देवीला दिले.
स्वत्रिशूलात्समुत्पाद्य शङ्करः शूलमुत्तमम् । ददौ देव्यै सुरारीणां कृन्तनं भयनाशनम्
शंकरांनी आपल्या त्रिशूळातून उत्तम त्रिशूळ निर्माण करून तो देवीला दिला, जो देवदुश्मनांचा नाश करणारा आणि भय दूर करणारा होता.
वरुणश्च प्रसन्नात्मा ददौ शङ्खं समुज्वलम् । घोषवन्तं स्वशङ्खात्तु समुत्पाद्य सुमङ्गलम्
वरुणाने प्रसन्न मनाने आपल्या शंखातून एक तेजस्वी, मोठा आवाज करणारा आणि अत्यंत शुभ शंख निर्माण करून तो देवीला दिला.
हुताशनस्तथा शक्तिं शतघ्नीं सुमनोजवाम् । प्रायच्छत्तु प्रसन्नात्मा तस्यै दैत्यविनाशिनीम्
अग्नीनेही प्रसन्न होऊन, मनासारखी वेगवान आणि दैत्यांचा नाश करणारी शतघ्नी शक्ती देवीला दिली.
इषुधिं बाणपूर्णञ्च चापं चाद्भुतदर्शनम् । मारुतो दत्तवांस्तस्यै दुराकर्षं खरस्वरम्
मारुतीने देवीला बाणांनी भरलेली तूणीर आणि एक अद्भुत, ओढायला कठीण आणि कडक आवाज असलेले धनुष्य दिले.
स्ववज्राद्वज्रमुत्पाद्य ददाविन्द्रोऽतिदारुणम् । घण्टामैरावतात्तूर्णं सुशब्दां चातिसुन्दराम्
इंद्राने आपल्या वज्रातून अत्यंत भयंकर वज्र निर्माण करून देवीला दिले आणि एरावतावरून सुंदर, गोड आवाज करणारी घंटा तिला दिली.
ददौ दण्डं यमः कामं कालदण्डसमुद्भवम् । येनान्तं सर्वभूतानामकरोत्काल आगते
यमाने काळदंडातून उत्पन्न झालेला दंड देवीला दिला, ज्याच्या साहाय्याने योग्य वेळी सर्व जीवांचा अंत केला जातो.
ब्रह्मा कमण्डलुं दिव्यं गङ्गावारिप्रपूरितम् । ददावस्यै मुदा युक्तो वरुणः पाशमेव च
ब्रह्मदेव आनंदाने गंगाजलाने भरलेला दिव्य कमंडलू देवीला दिला आणि वरुणाने तिला पाश दिला.
कालः खड्गं तथा चर्म प्रायच्छत्तु नराधिप । परशुं विश्वकर्मा च तीक्ष्णमस्यै ददावथ
काळाने देवीला तलवार आणि ढाल दिली; विश्वकर्म्याने तीक्ष्ण कुऱ्हाड दिली.
धनदस्तु सुरापूर्णं पानपात्रं सुवर्णजम् । पङ्कजं वरुणश्चादाद्देव्यै दिव्यं मनोहरम्
कुबेराने सोन्याचे, अमृताने भरलेले पानपात्र देवीला दिले; वरुणाने तिला दिव्य आणि मनोहारी कमळ दिले.
गदां कौमोदकीं त्वष्टा घण्टाशतनिनादिनीम् । अदात्तस्यै प्रसन्नात्मा सुरशत्रुविनाशिनीम्
त्वष्ट्याने प्रसन्न होऊन, शेकडो घंटांचा आवाज करणारी, देवदुश्मनांचा नाश करणारी कौमुदकी गदा देवीला दिली.
अस्त्राण्यनेकरूपाणि तथाभेद्यञ्च दंशनम् । ददौ त्वष्टा जगन्मात्रे निजरश्मीन्दिवाकरः
त्वष्ट्याने अनेक प्रकारची अस्त्रे आणि अभेद्य, दंश करणारे शस्त्र देवीला दिले; सूर्याने आपले तेजस्वी किरण तिला दिले.