गदां कौमोदकीं धृत्वा दानवं समुपाद्रवत् । तं जघानातिवेगेन मूर्ध्नि मायाविनं हरिः
त्याने कौमुदकी गदा उचलली आणि दैत्यावर झडप घातली; हरिने त्या मायाव्याला जबरदस्त वेगाने डोक्यावर मारला.
स गदाभिहतो भूमौ निपपातातिमूर्च्छितः । तं तथा पतितं वीक्ष्य हयारिरतिकोपनः
गदाचा फटका बसून तो जबरदस्त बेशुद्ध होऊन जमिनीवर पडला; त्याला तसा पडलेला पाहून घोड्यांचा शत्रू फारच संतापला.
आजगाम रमानाथं त्रासयन्नतिगर्जितैः । वासुदेवोऽपि तं दृष्ट्वा समायान्तं क्रुधान्वितम्
तो लक्ष्मीच्या नाथाजवळ मोठ्या गर्जना करत, घाबरवायला आला; वसुदेवाने त्याला रागाने येताना पाहिलं.
चापज्यानिनदं चोग्रं चकार नन्दयन्सुरान् । शरवृष्टिं चकाराशु भगवान्महिषोपरि
त्याने धनुष्याच्या दोरीचा जबरदस्त आवाज केला, ज्याने देवता आनंदले; आणि मग भगवंताने महिषावर झपाट्याने बाणांचा वर्षाव केला.
सोऽपि चिच्छेद बाणौघैस्ताञ्छरान्गगनेरितान् । तयोर्युद्धमभूद्राजन् परस्परभयावहम्
त्यानेही आकाशात फेकलेली अस्त्रे बाणांच्या वर्षावाने छाटली; राजन, त्या दोघांमध्ये एकमेकांना भयभीत करणारे भीषण युद्ध सुरू झाले.
गदया ताडयामास केशवो मस्तकोपरि । स गदाभिहतो मूर्ध्नि पपातोर्व्यां सुमूर्च्छितः
केशवाने गदेद्वारे त्याच्या डोक्यावर प्रहार केला; गदेचा जबरदस्त आघात डोक्यावर बसल्याने तो भान हरपून जमिनीवर कोसळला.
हाहाकारो महानासीत्सैन्ये तस्य सुदारुणः । स विहाय व्यथां दैत्यो मुहूर्तादुत्थितः पुनः
त्याच्या सैन्यात मोठा आणि भयंकर गोंधळ उडाला; पण त्या दैत्याने वेदना बाजूला ठेवून थोड्याच वेळात पुन्हा उठून उभा राहिला.
गृहीत्वा परिघं शीर्षे जघान मधुसूदनम् । परिघेणाहतस्तेन मूर्च्छामाप जनार्दनः
त्याने लोखंडी परिघ उचलून मधुसूदनाच्या डोक्यावर जबरदस्त प्रहार केला; त्या परिघाचा आघात बसल्याने जनार्दन बेशुद्ध पडला.
मूर्च्छितं तमुवाहाशु जगाम गरुडो रणात् । परावृत्ते जगन्नाथे देवा इन्द्रपुरोगमाः
गुरुडाने बेशुद्ध पडलेल्या त्याला झटपट युद्धभूमीतून उचलून नेले; विश्वनाथ मागे हटल्यावर, इंद्रासह सर्व देवता
भयं प्रापुः सुदुःखार्ताश्चुक्रुशुश्च रणाजिरे । क्रन्दमानान्सुरान्वीक्ष्य शङ्करः शूलभृत्तदा
भीतीने ग्रासले गेले, तीव्र दुःखाने व्याकुळ झाले आणि रणभूमीत मोठ्याने रडू लागले; देवतांना अशा प्रकारे आक्रोश करताना पाहून त्रिशूळधारी शंकर
महिषं तरसाभ्येत्य प्राहरद्रोषसंयुतः । सोऽपि शक्तिं मुमोचाथ शङ्करस्योरसि स्फुटम्
रागाने भरून महिषासुराकडे धावून गेला आणि त्याच्यावर प्रहार केला; त्यानेही शंकराच्या छातीवर जोरात शूल फेकले.
जगर्ज स च दुष्टात्मा वञ्चयित्वा त्रिशूलकम् । शङ्करोऽपि तदा पीडां न प्रापोरसि ताडितः
त्या दुष्टात्म्याने त्रिशूळधारी शंकराला फसवून मोठ्याने गर्जना केली; तरी शंकराच्या छातीवर प्रहार झाला तरी त्याला काहीच वेदना जाणवली नाही.
तं जघान त्रिशूलेन कोपादरुणलोचनः । संलग्नं शङ्करं दृष्ट्वा महिषेण दुरात्मना
रागाने डोळे लाल झालेले शंकराने त्रिशूळाने त्याच्यावर प्रहार केला; शंकर महिषासुराशी भिडलेला पाहून
आजगाम हरिस्तावत्त्यक्त्वा मूर्च्छां प्रहारजाम् । महिषस्तु तदा वीक्ष्य सम्प्राप्तौ हरिशङ्करौ
हरि त्या आघातामुळे आलेली बेशुद्धी मागे टाकून तेथे आला; महिषाने हरि आणि शंकर दोघेही समोर आलेले पाहिले.
युद्धकामौ महावीर्यो चक्रशूलधरौ वरौ । कोपयुक्तो बभूवासौ दृष्ट्वा तौ समुपागतौ
दोघेही युद्धासाठी सज्ज, चक्र आणि त्रिशूळ धारण केलेले महान वीर होते; ते दोघे जवळ येताना पाहून महिष रागाने पेटून उठला.
जगाम सम्मुखस्तावत्संग्रामार्थं महाभुजः । माहिषं वपुरास्थाय धुन्वन्पुच्छं समुत्कटम्
तो बलाढ्य बाहू असलेला महिष, युद्धासाठी समोर आला आणि महिषाचे रूप धारण करून, आपली शेपटी जोरजोरात फटकावत उभा राहिला.
चकार भैरवं नादं त्रासयन्नमरानपि । धुन्वञ्छृङ्गे महाकायो दारुणो जलदो यथा
त्याने एवढी भीषण गर्जना केली की अमरदेवताही घाबरून गेले; मोठे शिंग हलवत, त्याचे विशाल शरीर वादळाच्या ढगासारखे भयंकर दिसत होते.
शृङ्गाभ्यां पर्वताज्छृङ्गांश्चिक्षेप भृशमुत्कटान् । दृष्ट्वा तौ तु महावीर्यौ दानवं देवसत्तमौ
त्याने आपल्या दोन्ही शिंगांनी मोठे पर्वतशिखरे फेकली; पण त्या दोन महान वीरांना, देवांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या, पाहून दैत्य
चक्रतुर्बाणवृष्टिं च दानवोपरि दारुणाम् । कुर्वाणौ बाणवृष्टिं तौ दृष्ट्वा हरिहरौ हरिः
त्यांच्यावर भयंकर बाणांचा मारा झाला; हरि आणि हर बाणांचा वर्षाव करत असताना, हे पाहून
चिक्षेप गिरिशृङ्गं तु पुच्छेनावृत्य दारुणम् । आपतन्तं गिरिं वीक्ष्य भगवान्सात्वतां पतिः
त्याने आपल्या शेपटीने झाकून एक भयंकर पर्वतशिखर फेकले; ते पर्वत वेगाने धावत येताना पाहून, सात्वतांचा स्वामी भगवंत
विशिखैः शतधा चक्रे चक्रेणाशु जघान तम् । हरिचक्राहतः संख्ये मूर्च्छामाप स दैत्यराट्
त्याने बाणांनी ते शिखर शंभर तुकड्यांत फोडले आणि चक्राने वेगाने त्याच्यावर प्रहार केला; हरिच्या चक्राचा आघात बसल्याने, तो दैत्यराज युद्धभूमीत बेशुद्ध पडला.
उत्तस्थौ च क्षणान्नूनं मानुषं वपुरास्थितः । गदापाणिर्महाघोरो दानवः पर्वतोपमः
तो क्षणात पुन्हा उठला आणि या वेळी मानवी रूप धारण केले; हातात गदा घेऊन, पर्वतासारखा भयंकर दैत्य उभा राहिला.
मेघनादं ननादोच्चैर्भीषयन्नमरानपि । तच्छ्रुत्वा भगवान्विष्णुः पाञ्चजन्यं समुज्ज्वलम्
मेघनादाने मोठ्याने गर्जना केली, त्यामुळे देवताही घाबरल्या; हे ऐकून भगवान विष्णूंनी तेजस्वी पाञ्चजन्य शंख हातात घेतला.
पूरयामास तरसा शब्दं कर्तुं खरस्वरम् । तेन शब्देन शङ्खस्य भयत्रस्ताश्च दानवाः । बभूवुर्मुदिता देवा ऋषयश्च तपोधनाः
त्यांनी जोरात शंख फुंकून कडक आवाज केला; त्या शंखाच्या आवाजाने दैत्य घाबरून हादरले, तर देवता आणि तपस्वी ऋषी आनंदित झाले.
शङ्करशरणगमनवर्णनम् व्यास उवाच असुरान्महिषो दृष्ट्वा विषण्णमनसस्तदा । त्यक्त्वा तन्माहिषं रूपं बभूव मृगराडसौ
व्यास म्हणाले: दैत्यांना पाहून महिष दुःखी झाला; त्याने आपले महिषाचे रूप सोडून सिंहाचे रूप घेतले.
कृत्वा नादं महाघोरं विस्तार्य च महासटाम् । पपात सुरसेनायां त्रासयन्नखदर्शनैः
त्याने भयंकर गर्जना केली आणि मोठी आयाळ फडकावली; नख दाखवत तो देवांच्या सैन्यात उडी मारून त्यांना घाबरवू लागला.
गरुडञ्च नखाघातैः कृत्वा रुधिरविप्लुतम् । जघान च भुजे विष्णुं नखाघातेन केसरी
त्याने नखांनी गरुडाला रक्ताने माखले; आणि त्या सिंहाने विष्णूच्या हातावर नखांनी आघात केला.
वासुदेवोऽपि तं दृष्ट्वा चक्रमुद्यम्य वेगवान् । हन्तुकामो हरिः काममवापाशु क्रुधान्वितः
वासुदेवाने ते पाहून चक्र उचलले आणि मारण्याच्या इच्छेने वेगाने पुढे धावला; हरी रागाने भरून गेला.
यावद्धयरिपुं वेगाच्चक्रेणाभिजघान तम् । तावत्सोऽतिबलः शृङ्गी शृङ्गाभ्यां न्यहनद्धरिम्
ज्या वेळी तो शत्रूवर वेगाने चक्राने वार करत होता, त्याच वेळी तो बलवान शिंगवाला दैत्याने आपल्या शिंगांनी हरीवर आघात केला.
वासुदेवो विषाणाभ्यां ताडितोरसि विह्वलः । पलायनपरो वेगाज्जगाम भुवनं निजम्
वासुदेवाच्या छातीवर शिंगांनी मारल्यामुळे तो गोंधळला; पळून जाण्याच्या उद्देशाने तो वेगाने आपल्या लोकात गेला.