बाणैः खड्गैस्तथा प्रासैर्मुसलैश्च परश्वधैः । गदाभिः पट्टिशैः शूलैश्चक्रैश्च शक्तितोमरैः
ते एकमेकांवर बाण, तलवारी, भाले, गदा, कुऱ्हाडी, मूसळ, पट्टे, शूळ, चक्र, शक्ती आणि तोमर अशा विविध शस्त्रांनी हल्ला करू लागले.
मुद्गरैर्भिन्दिपालैश्च हलैश्चैवातिदारुणैः । अन्यैश्च विविधैरस्त्रैर्निजघ्नुस्ते परस्परम्
मुद्गर, भिंडिपाळ, भयंकर नांगर आणि इतर अनेक अस्त्रांनी एकमेकांवर वार करू लागले.
सेनानीश्चिक्षुरस्तस्य गजारूढो महाबलः । मघवन्तं पञ्चभिस्तैः सायकैः समताडयत्
त्यांच्या सैन्याचा सेनापती चिक्षुर, जो बलवान होता, हत्तीवर बसून, त्याने इंद्रावर पाच वेगवान बाण सोडले.
तुराषाडपि तांश्छित्त्वा बाणैर्बाणांस्त्वरान्वितः । हृदये चार्धचन्द्रेण ताडयामास तं कृती
पण तुराषाडाने आपल्या बाणांनी ते बाण वेगाने छेदून, अर्धचंद्राकृती बाणाने त्याच्या हृदयावर घाव घातला.
बाणाहतस्तु सेनानीः प्राप मूर्च्छां गजोपरि । करिणं वज्रघातेन स जघान करे ततः
त्या बाणाने घायाळ झाल्यावर सेनापती हत्तीवरच बेशुद्ध पडला; मग इंद्राने आपल्या वज्राने त्या हत्तीवर प्रहार केला.
तद्वज्राभिहतो नागो भग्नः सैन्यं जगाम ह । दृष्ट्वा तं दैत्यराट् कुद्धो बिडालाख्यमथाब्रवीत्
त्या वज्राच्या प्रहाराने तो हत्ती मोडून गेला आणि सैन्यात पळून गेला; हे पाहून असुरांचा राजा रागाने बिडाळ नावाच्या एका वीराला म्हणाला—
गच्छ वीर महाबाहो जहीन्द्रं मदगर्वितम् । वरुणादीन्परान्देवान्हत्वाऽऽगच्छ ममान्तिकम्
"जा, वीर, बलाढ्य बाहू असलेला, गर्विष्ठ इंद्राचा वध कर; वरुण व इतर देवांचा नाश करून माझ्याकडे परत ये."
व्यास उवाच तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य बिडालाख्यो महाबलः । आरुह्य वारणं मत्तं जगाम त्रिदशाधिपम्
व्यास म्हणाले, हे ऐकून, बिडाळ नावाचा बलाढ्य वीर मदमस्त हत्तीवर बसून देवेंद्राकडे गेला.
वासवस्तं समायान्तं दृष्ट्वा क्रोधसमन्वितः । जघान विशिखैस्तीक्षौराशीविषसमप्रभैः
त्याला समोर येताना पाहून, इंद्र संतापाने भरून, विषारी सर्पासारख्या तेजस्वी, धारदार बाणांनी त्याच्यावर प्रहार केला.
स तु छित्त्वा शरांस्तूर्णं स्वशरैश्चापनिःसृतैः । पञ्चाशद्भिर्जघानाशु वासवञ्च शिलीमुखैः
पण त्याने ते बाण आपल्या बाणांनी वेगाने छेदून, पन्नास शिल्लीमुख बाणांनी इंद्रावर झडप घातली.
तथेन्द्रोऽपि च तान्बाणांश्छित्त्वा कोपसमन्वितः । जघान विशिखैस्तीक्ष्णैराशीविषसमप्रभैः
तेव्हा इंद्राने रागाने भरून त्या बाणांना छेदून टाकले आणि सर्पविषासारखी चमक असलेल्या तीक्ष्ण बाणांनी त्यांच्यावर प्रहार केला.
स तु छित्त्वा शरांस्तूर्णं स्वशरैश्चापनिःसृतैः । गदया ताडयामास गजं तस्य करोपरि
त्याने आपल्या धनुष्यातून सुटलेल्या बाणांनी त्या बाणांना पटकन छेदले आणि मग गदेद्वारे त्या हत्तीच्या सोंडेवर जबरदस्त प्रहार केला.
स्वकरे निहतो नागश्चकारार्तस्वरं मुहुः । परिवृत्य जघानाशु दैत्यसैन्यं भयातुरम्
स्वतःच्या सोंडेवर मार लागल्यामुळे हत्ती वेदनेने पुन्हा पुन्हा ओरडू लागला, मग वळून भीतीने थरथरणाऱ्या दैत्यांच्या सैन्यावर झडप घातली.
दानवस्तु गजं वीक्ष्य परावृत्य गतं रणात् । समाविश्य रथे रम्ये जगामाशु सुरान् रणे
पण दैत्याने हत्ती रणभूमीतून वळून निघून जाताना पाहिले आणि तो सुंदर रथात बसून देवांवर युद्धासाठी वेगाने पुढे गेला.
तुराषाडपि तं वीक्ष्य रथस्थं पुनरागतम् । अहनद्विशिखैस्तीक्ष्णैराशीविषसमप्रभैः
तुराषाडाने त्याला रथावर परत येताना पाहून पुन्हा सर्पविषासारखी चमक असलेल्या तीक्ष्ण बाणांनी त्याच्यावर प्रहार केला.
सोऽपि क्रुद्धश्चकारोग्रां बाणवृष्टिं महाबलः । बभूव तुमुलं युद्धं तयोस्तत्र जयैषिणोः
तोही प्रचंड संतापाने भरून मोठ्या ताकदीने भयंकर बाणांचा मारा करू लागला; दोघांमध्ये विजयासाठी घनघोर युद्ध सुरू झाले.
इन्द्रस्तु बलिनं दृष्ट्वा कोपेनाकुलितेन्द्रियः । जयन्तमग्रतः कृत्वा युयुधे तेन संयुतः
इंद्राने त्या बलाढ्य दैत्याला पाहून, रागाने त्याचे इंद्रिये अस्वस्थ झाली आणि जयंताला पुढे ठेवून त्याच्याशी युद्ध करू लागला.
जयन्तस्तु शितैर्बाणैस्तं जघान स्तनान्तरे । पञ्चभिः प्रबलाकृष्टैरसुरं मदगर्वितम्
जयंताने मोठ्या जोराने ओढलेले पाच तीक्ष्ण बाण त्या गर्वाने मदमस्त असुराच्या छातीमध्ये मारले.
स बाणाभिहतस्तावन्निपपात रथोपरि । अतिवाह्य रथं सूतो निर्जगाम रणाजिरात्
त्या बाणांनी घायाळ झाल्यावर तो रथावर कोसळला; मग सारथ्याने रथ वेगाने वळवून रणभूमीतून बाहेर काढला.
तस्मिन्विनिर्गते दैत्ये बिडालाख्येऽथ मूर्च्छिते । जयशब्दो महानासीदुन्दुभीनां च निःस्वनः
त्या बिडाळ नावाच्या दैत्याने रणभूमी सोडली आणि बेशुद्ध पडला, तेव्हा मोठा विजयाचा गजर झाला आणि दुंदुभी वाजू लागल्या.
सुराः प्रमुदिताः सर्वे तुष्टुवुस्तं शचीपतिम् । जगुर्गन्धर्वपतयो ननृतुश्चाप्सरोगणाः
सर्व देव आनंदित होऊन शचीपतीचे स्तुती करू लागले; गंधर्वांचे प्रमुख गाऊ लागले आणि अप्सरांच्या समूहांनी नृत्य केले.
चुकोप महिषः श्रुत्वा जयशब्दं सुरैः कृतम् । प्रेषयामास तत्रैव ताम्रं परमदापहम्
देवांनी केलेला विजयाचा गजर ऐकून महिष रागावला आणि शत्रूंचा नाश करणारा ताम्राला तिथेच पाठवला.
ताम्रस्तु बहुभिः सार्धं समागम्य रणाजिरे । शरवृष्टिं चकाराशु तडित्वानिव सागरे
ताम्र अनेकांसह रणभूमीत गेला आणि समुद्रात वीज चमकावी तशी बाणांची जोरदार सर ओढू लागला.
वरुणः पाशमुद्यम्य जगाम त्वरितस्तदा । यमश्च महिषारूढो दण्डमादाय निर्ययौ
वरुणाने आपला पाश उचलून वेगाने पुढे गेला; आणि यम आपल्या महिषावर बसून दंड घेऊन बाहेर पडला.
तत्र युद्धमभूद् घोरं देवदानवयोर्मिथः । बाणैः खड्गैश्च मुसलैः शक्तिभिश्च परश्वधैः
तेथे देव आणि दैत्यांमध्ये बाण, तलवारी, गदा, भाले आणि कुऱ्हाडी यांच्या सहाय्याने भयंकर युद्ध सुरू झाले.
दण्डेन निहतस्ताम्रो यमहस्तोद्यतेन च । न चचाल महाबाहुः संग्रामाङ्गणतस्तदा
यमाच्या हातातील दंडाने ताम्रावर प्रहार केला तरी तो बलाढ्य बाहू असलेला रणभूमीतून हलला नाही.
चापमाकृष्य वेगेन मुक्त्वा तीव्राञ्छिलीमुखान्। इन्द्रादीनहनत्तूर्णं ताम्रस्तस्मिन् रणाजिरे
ताम्राने वेगाने धनुष्य ओढून तीक्ष्ण आणि टोकदार बाण सोडले आणि त्या रणभूमीत इंद्र व इतरांवर जोरदार प्रहार केला.
तेऽपि देवाः शरैर्दिव्यैर्निशितैश्च शिलाशितैः । निजघ्नुर्दानवान्क्रुद्धास्तिष्ठ तिष्ठेति चुकुशुः
तेव्हा देवांनीही संतापाने दिव्य आणि धारदार दगडांसह बाणांनी दैत्यांवर हल्ला केला आणि 'थांबा, थांबा' असे ओरडू लागले.
निहतस्तैः सुरैर्दैत्यो मूर्च्छामाप रणाङ्गणे । हाहाकारो महानासीद्दैत्यसैन्ये भयातुरे
त्या देवतांनी त्या दैत्यावर जोरदार प्रहार केला आणि तो रणभूमीत बेशुद्ध पडला. दैत्यांच्या सैन्यात भीतीने मोठा गोंधळ आणि आक्रोश उठला.
महिषासुरस्येन्द्रादिदेवैः सह युद्धवर्णनम् व्यास उवाच ताम्रेऽथ मूर्च्छिते दैत्ये महिषः क्रोधसंयुतः । समुद्यम्य गदां गुर्वीं देवानुपजगाम ह
व्यास म्हणाले, त्या दैत्याला बेशुद्ध पडलेले पाहून महिषासुराला प्रचंड राग आला. त्याने जड गदा उचलली आणि देवतांच्या दिशेने धाव घेतली.