धिग्लोभं पापबीजं वै नरकद्वारमूर्जितम् । गुरुरप्यनृतं ब्रूते प्रेरितो येन पाप्मना
'लोभ हेच पापाचं मूळ आणि नरकाचं दार आहे! पापाच्या प्रेरणेने गुरुही असत्य बोलतो.'
प्रमाणं वचनं यस्य सोऽपि पाखण्डधारकः । गुरुः सुराणां सर्वेषां धर्मशास्त्रप्रवर्तकः
'ज्याचं वचन प्रमाण मानलं जातं, तोच आता ढोंगी झाला; देवांचा गुरु, सर्व धर्मशास्त्रांचा प्रवर्तक.'
किं किं न लभते लोभान्मलिनीकृतमानसः । अन्योऽपि गुरुरप्येवं जातः पाखण्डपण्डितः
'लोभामुळे मन गढूळ झाल्यावर माणूस काय मिळवत नाही? दुसराही, अगदी गुरु सुद्धा, अशा रीतीने ढोंगी पंडित होतो.'
शैलूषचेष्टितं सर्वं परिगृह्य द्विजोत्तमः । वञ्जयत्यतिसम्मूढान्दैत्यान्याज्यान्ममाप्यसौ
तो श्रेष्ठ ब्राह्मण, नटासारखी वागणूक घेऊन, अतिशय गोंधळलेल्या दानवांना आणि माझ्या यजमान भक्तांनाही फसवत आहे.
प्रह्लादेन शुक्रकोपसान्त्वनम् व्यास उवाच वंचिता मत्स्वरूपेण दैत्याः किं गुरुणा किल
व्यास म्हणाले—माझ्या रूपात आलेल्या व्यक्तीने दानवांना फसवले, मग गुरुला हे करण्याची काय गरज होती?
अहं काव्यो गुरुश्चाऽयं देवकार्यप्रसादकः
'मी काव्य आहे आणि हा माझा गुरु, जो देवकार्य साध्य करणारा आहे.'
मा श्रद्धध्वं वचोऽस्याऽऽर्या दाभिकोऽयं मदा कृतिः
या स्त्रीच्या बोलण्यावर विश्वास ठेवू नका; हा माणूस कपटी आहे आणि गर्वाने भरलेला आहे.
इत्याकर्ण्य वचस्तस्य दृष्ट्वा तौ सदृशौ पुनः
त्याचे शब्द ऐकून आणि त्या दोघांचे पुन्हा सारखे रूप पाहून,
स तान्वीक्ष्य सुसंभ्रातान्गुरुर्वाक्यमुवाच ह
गुरूंनी त्यांना खूप घाबरलेले पाहून असे बोलले,
प्राप्तो वंचयितुं युष्मान्देवकार्यार्थसिद्धये
तो देवांच्या कार्यासाठी तुम्हाला फसवायला आला आहे.
प्राप्ता विद्या मया शंभोर्युष्मानध्याप यामि ताम्
मी शंभूपासून जी विद्या मिळवली, ती मी आता तुम्हाला शिकवत आहे.
इति श्रुत्वा गुरोर्वाक्यं काव्यं रूपधरस्य ते
गुरूंचे शब्द ऐकून, जे लोक काव्याचे रूप धारण करून आले होते—
काव्येन बहुधा तत्र बोधिताः किल दानवाः
काव्याच्या अनेक शिकवणींमुळे तिथे दानवांना खरोखरच समज आली.
एवं ते निश्चयं कृत्वा ततो भार्गवमब्रुवन् 4.14.
अशा प्रकारे ठाम निर्णय घेऊन, त्यांनी भृगुपुत्राला संबोधून सांगितले.
दशवर्षाणि सततमयं नः शास्ति भार्गवः
दहा वर्षे सतत भृगुपुत्र आमच्यावर राज्य करत आहे.
इत्युक्त्वा भार्गवं मूढा निर्भर्त्स्य च पुनः पुनः
असे म्हणून, त्या मुर्खांनी पुन्हा पुन्हा भृगुपुत्राला दोष दिला.
काव्यस्तु तन्मयान्दृष्ट्वा चुकोपाऽथ शशाप च
पण काव्याने त्यांना असे पाहून राग आला आणि त्याने शाप दिला.
यस्मान्मया बोधिता वै गृह्णीयुर्न च मे वचः
मी शिकवले तरी तुम्ही माझे शब्द ऐकत नाही,
मदवज्ञाफलं कामं स्वल्पे काले ह्यवाप्स्यथ
माझा अपमान केल्याचे फळ तुम्हाला लवकरच मिळेल.
व्यास उवाच बृहस्पतिर्मुदं प्राप्य तस्थौ तत्र समाहितः
व्यास म्हणाले: बृहस्पतीला आनंद मिळाला आणि तो तिथे शांतपणे राहिला.
ततः शप्तान्गुरु र्ज्ञात्वा दैत्यांस्तान्भार्गवेण हि
मग भृगुपुत्राने दैत्यांना शाप दिल्याचे गुरुंना कळले.
गत्वोवाच तदा शक्रं कृतं कार्यं मया धुवम्
तो इंद्राकडे गेला आणि म्हणाला, 'माझ्याकडून काम निश्चितच पूर्ण झाले आहे.'
निराधारा कृता नूनं यतध्वं सुरसत्तमाः
त्यांना खरोखरच शक्तिहीन केले आहे; आता तुम्ही, श्रेष्ठ देवांनो, कृती करा.
इति श्रुत्वा गुरोर्वाक्यं मघवा मुदमाप्तवान् 4.14.
गुरूंचे शब्द ऐकून, मगवान आनंदित झाला.
संग्रामाय मतिं चक्रुः संविचार्य मिथः पुनः
पुन्हा एकदा सगळ्यांनी एकत्र विचार करून युद्ध करायचं ठरवलं.
सुरान्समुद्यतान्ज्ञात्वा कृतोद्योगान्महाबलान्
देव एकत्र जमलेले, सज्ज आणि बलवान आहेत हे त्यांना समजलं.
परस्परमथोचुस्ते मोहितास्तस्य मायया
त्यावर सगळे एकमेकांशी बोलू लागले, कारण त्या मायेने ते गोंधळले होते.
वंचयित्वा गतः पापो गुरुः कपटपंडितः
तो पापी गुरू, खोट्या शहाणपणाचा देखावा करणारा, आपल्याला फसवून निघून गेला.
किं कुर्मः क्व च गच्छामः कथं काव्यं प्रकोपितम्
आता आपण काय करावं, कुठे जावं, आणि रागावलेल्या काव्य ऋषीला कसं शांत करावं?
इति संचिंत्य ते सर्वे मिलिता भयकंपिताः
असं विचार करून सगळे मिळून, भीतीने थरथरत एकत्र जमले.