कुशाः प्रादेशमात्रा हि हरिताः शुकसन्निभाः । दधाराग्रेऽथ पुष्पाणि नित्यकर्मसमृद्धये
तिने हाताएवढी हिरवी, पोपटासारखी कुशा आणली आणि दररोजच्या कर्मासाठी फुलेही समोर ठेवली.
निद्रार्थं कल्पयामास संस्तरं पल्लवान्वितम् । तस्मिन्मुनौ चादरस्था चकार व्यजनं शनैः
त्याच्या विश्रांतीसाठी पानांनी मांडलेली शय्या तयार केली आणि आदराने, हळूहळू त्या मुनिला पंखा घातला.
हावभावादिकं किञ्चिद्विकारजननं च तत् । न चकार जयन्ती सा शापभीता मुनेस्तदा
मुनिच्या शापाची भीती असल्यामुळे जयंतीने कोणतेही हावभाव किंवा आकर्षक कृती दाखवली नाही.
स्तुतिं चकार तन्वङ्गी गीर्भिस्तस्य महात्मनः । सुभाषिण्यनुकूलाभिः प्रीतिकर्त्रीभिरप्युत
त्या सडपातळ जयंतिने त्या महात्मा मुनिची सुंदर आणि मनाला आनंद देणाऱ्या शब्दांनी स्तुती केली.
प्रबुद्धे जलमादाय दधाराचमनाय च । मनोऽनुकूलं सततं कुर्वन्ती व्यचरत्तदा
तो जागा झाला की, तिने त्याला तोंड धुण्यासाठी पाणी आणले आणि नेहमी त्याच्या मनास आनंद देईल असेच वागली.
इन्द्रोऽपि सेवकांस्तत्र प्रेषयामास चातुरः । प्रवृत्तिं ज्ञातुकामो वै मुनेस्तस्य जितात्मनः
चतुर इंद्रानेही आपले सेवक तिथे पाठवले, जेणेकरून त्या संयमी मुनिच्या हालचालींची माहिती मिळवता येईल.
एवं बहूनि वर्षाणि परिचर्यापराभवत् । निर्विकारा जितक्रोधा ब्रह्मचर्यपरा सती
अशी अनेक वर्षे ती सेवा करत राहिली, मन स्थिर ठेवून, रागावर विजय मिळवून आणि ब्रह्मचर्याचे पालन करत.
पूर्णे वर्षसहस्रे तु परितुष्टो महेश्वरः । वरेण छन्दयामास काव्यं प्रीतमना हरः
एक हजार वर्षे पूर्ण होताच, महादेव प्रसन्न झाले आणि त्यांनी काव्याला प्रेमाने वर मागायला सांगितले.
ईश्वर उवाच यच्च किञ्चिदपि ब्रह्मन्विद्यते भृगुनन्दन । प्रतिपश्यसि यत्सर्वं यच्च वाच्यं न कस्यचित्
ईश्वर म्हणाले — हे भृगुनंदना, या जगात जे काही आहे, जे काही तुला दिसते आणि जे कोणालाही सांगायचे नाही असे आहे—
सर्वाभिभावकत्वेन भविष्यसि न संशयः । अवध्यः सर्वभूतानां प्रजेशश्च द्विजोत्तमः
त्यावर तुझा सर्वांवर अधिकार असेल, यात शंका नाही; तू सर्व जीवांमध्ये अभेद्य राहशील आणि उत्तम द्विजांमध्ये प्रजांचा स्वामी होशील.
व्यास उवाच एवं दत्त्वा वराञ्छम्भुस्तत्रैवान्तरधीयत । काव्यस्तामथ संवीक्ष्य जयन्तीं वाक्यमब्रवीत्
व्यास म्हणतात — असे वर देऊन शंभू तिथून अदृश्य झाले; मग काव्याने जयंतीकडे पाहून तिला असे विचारले.
कासि कस्यासि सुश्रोणि ब्रूहि किं ते चिकीर्षितम् । किमर्थमिह सम्प्राप्ता कार्यं वद वरोरु मे
तू कोण आहेस, सुंदर कंबरेची? कोणाची कन्या आहेस? तुला काय हवे आहे ते सांग. इथे कशासाठी आली आहेस? काय करावे ते स्पष्टपणे सांग, सुंदरिनी.
किं वाञ्छसि करोम्यद्य दुष्करं चेत्सुलोचने । प्रीतोऽस्मि त्वत्कृतेनाद्य वरं वरय सुव्रते
तुला काय हवे आहे? आज मी ते करीन, जरी ते कठीण असले तरी, सुंदर डोळ्यांची. तुझ्या कृतीमुळे मी आज आनंदी आहे; म्हणून, हे सुभ्राते, तू एखादा वर माग.
ततः सा तु मुनिं प्राह जयन्ती मुदितानना । चिकीर्षितं मे भगवंस्तपसा ज्ञातुमर्हसि
तेव्हा जयंती आनंदाने उजळलेल्या चेहऱ्याने त्या ऋषींना म्हणाली — भगवंत, मी काय इच्छिते हे तू माझ्या तपस्येतून जाणून घ्यावे.
शुक्र उवाच ज्ञातं मया तथापि त्वं ब्रूहि यन्मनसेप्सितम् । करोमि सर्वथा भद्रं प्रीतोऽस्मि परिचर्यया
शुक्र म्हणाले — मला समजले आहे, तरीसुद्धा तू मनात जे आहे ते सांग. मी नक्कीच तुझे कल्याण करीन, कारण तुझ्या सेवेमुळे मी प्रसन्न आहे.
जयन्त्युवाच शक्रस्याहं सुता ब्रह्मन् पित्रा तुभ्यं समर्पिता । जयन्ती नामतश्चाहं जयन्तावरजा मुने
जयंती म्हणाली — हे ब्राह्मण, मी शक्राची कन्या आहे, वडिलांनी मला तुला दिले आहे. माझे नाव जयंती आहे, आणि मी जयंताची लहान बहीण आहे, हे मुनी.
सकामास्मि त्वयि विभो वाञ्छितं कुरु मेऽधुना । रंस्ये त्वया महाभाग धर्मतः प्रीतिपूर्वकम्
माझ्या मनात तुझ्याबद्दल इच्छा आहे, प्रभो; माझी इच्छा आता पूर्ण कर. मी तुझ्यासोबत, धर्माने आणि प्रेमाने, रमायला इच्छिते, हे महाभाग.
शुक्र उवाच मया सह त्वं सुश्रोणि दशवर्षाणि भामिनि । सर्वैर्भूतैरदृश्या च रमस्वेह यदृच्छया
शुक्र म्हणाले — सुंदर कंबरेच्या, तू माझ्यासोबत दहा वर्षे इथे राहा, सर्व जीवांना अदृश्य राहून, आणि जशी इच्छा असेल तशी रम.
व्यास उवाच एवमुक्त्वा गृहं गत्वा जयन्त्याः पाणिमुद्वहन् । तया सहावसद्देव्या दशवर्षाणि भार्गवः
व्यास म्हणतात — असे म्हणून, त्याने जयंतीचा हात धरून घरी गेला; भृगुवंशीय त्या देवीसोबत दहा वर्षे राहिला.
अदृश्यः सर्वभूतानां मायया संवृतः प्रभुः । दैत्यास्तमागतं श्रुत्वा कृतार्थं मन्त्रसंयुतम्
सर्व जीवांना अदृश्य राहून, प्रभू स्वतःच्या मायेमुळे लपला होता. दैत्यांना जेव्हा कळले की तो आला आहे, मंत्रांनी युक्त आणि कार्यसिद्ध झाला आहे—
अभिजग्मुर्गृहे तस्य मुदितास्ते दिदृक्षवः । नापश्यन् रममाणं ते जयन्त्या सह संयुतम्
ते आनंदाने त्याच्या घरी आले, त्याला पाहण्याची उत्सुकता होती; पण जयंतीसोबत रमण करत असलेला तो त्यांना दिसला नाही.
तदा विमनसः सर्वे जाता भग्नोद्यमाश्च ते । चिन्तापरातिदीनाश्च वीक्षमाणाः पुनः पुनः
तेव्हा ते सर्व निराश झाले, त्यांचे प्रयत्न फोल ठरले; चिंता आणि दुःखाने ग्रासलेले, पुन्हा पुन्हा शोधत राहिले.
अदृष्ट्वा तं तु संवृत्तं प्रतिजग्मुर्यथागतम् । स्वगृहान्दैत्यवर्यास्ते चिन्ताविष्टा भयातुराः
त्यांना तो दिसला नाही, कारण तो लपला होता; म्हणून ते जसे आले तसेच परत गेले. ते दैत्यश्रेष्ठ घाबरून आणि काळजीने भरलेले आपल्या घरी परतले.
रममाणं तथा ज्ञात्वा शक्रः प्रोवाच तं गुरुम् । बृहस्पतिं महाभाग किं कर्तव्यमितः परम्
त्याला असे रमताना पाहून, शक्राने आपल्या गुरू बृहस्पतींना विचारले — हे महाभाग, आता पुढे काय करावे?
गच्छाद्य दानवान्ब्रह्मन्मायया त्वं प्रलोभय । अस्माकं कुरु कार्यं त्वं बुद्ध्या सञ्चिन्त्य मानद
ब्रह्मन्, आता तू लगेच जा आणि आपल्या मायेने त्या दानवांना फसव. आमचं काम कसं पूर्ण करायचं हे नीट विचार करून, ते पूर्ण कर.
तच्छ्रुत्वा वचनं काव्यं रममाणं सुसंवृतम् । ज्ञात्वा तद्रूपमास्थाय दैत्यान्मति ययौ गुरुः
ती रम्य आणि गुप्त वचने ऐकून, गुरूंनी त्यांचा हेतू ओळखला. मग त्या रूपात जाऊन ते दैत्यांकडे गेले.
गत्वा तत्रातिभक्त्यासौ दानवान्समुपाह्वयत् । आगतास्तेऽसुराः सर्वे ददृशुः काव्यमग्रतः
तेथे पोहोचल्यावर, मोठ्या भक्तीने त्यांनी दानवांना बोलावलं. सर्व असुर आले आणि त्यांनी समोर काव्याला उभं पाहिलं.
प्रणम्य संस्थिताः सर्वे काव्यं मत्वातिमोहिताः । न विदुस्ते गुरोर्मायां काव्यरूपविभाविनीम्
सर्वजण काव्याला वाकून उभे राहिले, पण ते इतके मोहात पडले होते की, गुरूंची माया काव्याच्या रूपात आहे हे त्यांना कळलंच नाही.
तानुवाच गुरुः काव्यरूपः प्रच्छन्नमायया । स्वागतं मम याज्यानां प्राप्तोऽहं वो हिताय वै
गुरूंनी काव्याचं रूप घेऊन, मायेने लपून, त्या दानवांना म्हणाले, "माझ्या यजमानांनो, तुमचं स्वागत आहे. मी तुमच्या भल्यासाठी आलो आहे."
अहं वो बोधयिष्यामि विद्यां प्राप्ताममायया । तपसा तोषितः शम्भुर्युष्मत्कल्याणहेतवे
मी तुम्हाला खरी विद्या शिकवणार आहे, जी मला फसवणूक न करता मिळाली आहे. शंभू माझ्या तपामुळे प्रसन्न होऊन, तुमच्या कल्याणासाठी ही विद्या दिली आहे.