इन्द्रः सुरानथोवाच मुनिना जीविता सती । काव्यस्तप्त्वा तपो घोरं किं करिष्यति मन्त्रवित्
इंद्र, देवांचा राजा, देवांना म्हणाला, 'मुनिने तिला पुन्हा जिवंत केल्यावर, मंत्रांचा जाणकार कवि एवढे कठोर तप करून आता काय करणार?''
व्यास उवाच गता निद्रा सुरेन्द्रस्य देहेऽक्षेममभून्नृप । स्मृत्वा काव्यस्य वृत्तान्तं मन्त्रार्थमतिदारुणम्
व्यास म्हणाले: राजन, इंद्राच्या अंगातील झोप उडाली आणि त्याला अस्वस्थता वाटू लागली, कारण त्याच्या मनात कविच्या घडलेल्या प्रकाराची आणि त्याच्या मंत्राच्या कठोर हेतूची आठवण झाली.
विमृश्य मनसा शक्रो जयन्तीं स्वसुतां तदा । उवाच कन्यां चार्वङ्गीं स्मितपूर्वमिदं वचः
हे सगळे मनाशी विचार करून, शक्राने आपल्या सुंदर कन्या जयंतिला हसत-हसत हे शब्द सांगितले.
गच्छ पुत्रि मया दत्ता काव्याय त्वं तपस्विने । समाराधय तन्वङ्गि मत्कृते तं वशं कुरु
'माझ्या लेकी, मी तुला तपस्वी कविला देतो. त्याला प्रसन्न कर आणि माझ्यासाठी त्याला आपल्या वशात कर.'
उपचारैर्मुनिं तैस्तैः समाराध्य मनःप्रियैः । भयं मे तरसा गत्वा हर तत्र वराश्रमे
'माझ्या भीतीचा नाश होईल असे, त्या उत्तम आश्रमात विविध प्रकारे मनाप्रमाणे सेवा करून त्या मुनिला आनंदी कर.'
सा पितुर्वचनं श्रुत्वा तत्रागच्छन्मनोरमा । तमपश्यद्विशालाक्षी पिबन्तं धूममाश्रमे
वडिलांचे शब्द ऐकून, मनोहारी जयंती तिथे गेली आणि मोठ्या डोळ्यांनी तिने त्या मुनिला आश्रमात धूर घेताना पाहिले.
तस्य देहं समालोक्य स्मृत्वा वाक्यं पितुस्तदा । कदलीदलमादाय वीजयामास तं मुनिम्
त्याचे शरीर पाहून आणि वडिलांचे शब्द आठवून, तिने केळीचे पान घेतले आणि त्या मुनिला पंखा घालू लागली.
निर्मलं शीतलं वारि समानीय सुवासितम् । पानाय कल्पयामास भक्त्या परमया लघु
तिने स्वच्छ, थंड आणि सुगंधी पाणी आणले आणि मोठ्या भक्तीने त्याला पिण्यास लवकर तयार केले.
छायां वस्त्रातपत्रेण भास्करे मध्यगे सति । रचयामास तन्वङ्गी स्वयं धर्मे स्थिता सती
सूर्य डोक्यावर असताना, धर्मात स्थिर असलेल्या त्या सडपातळ जयंतिने वस्त्र किंवा पानाने त्याला सावली केली.
फलान्यानीय दिव्यानि पक्वानि मधुराणि च । मुमोचाग्रे मुनेस्तस्य भक्षार्थं विहितानि च
तिने दिव्य, पिकलेली आणि गोड फळे आणून त्या मुनिच्या पुढे ठेवली, जेणेकरून तो हवे तसे खाऊ शकेल.
कुशाः प्रादेशमात्रा हि हरिताः शुकसन्निभाः । दधाराग्रेऽथ पुष्पाणि नित्यकर्मसमृद्धये
तिने हाताएवढी हिरवी, पोपटासारखी कुशा आणली आणि दररोजच्या कर्मासाठी फुलेही समोर ठेवली.
निद्रार्थं कल्पयामास संस्तरं पल्लवान्वितम् । तस्मिन्मुनौ चादरस्था चकार व्यजनं शनैः
त्याच्या विश्रांतीसाठी पानांनी मांडलेली शय्या तयार केली आणि आदराने, हळूहळू त्या मुनिला पंखा घातला.
हावभावादिकं किञ्चिद्विकारजननं च तत् । न चकार जयन्ती सा शापभीता मुनेस्तदा
मुनिच्या शापाची भीती असल्यामुळे जयंतीने कोणतेही हावभाव किंवा आकर्षक कृती दाखवली नाही.
स्तुतिं चकार तन्वङ्गी गीर्भिस्तस्य महात्मनः । सुभाषिण्यनुकूलाभिः प्रीतिकर्त्रीभिरप्युत
त्या सडपातळ जयंतिने त्या महात्मा मुनिची सुंदर आणि मनाला आनंद देणाऱ्या शब्दांनी स्तुती केली.
प्रबुद्धे जलमादाय दधाराचमनाय च । मनोऽनुकूलं सततं कुर्वन्ती व्यचरत्तदा
तो जागा झाला की, तिने त्याला तोंड धुण्यासाठी पाणी आणले आणि नेहमी त्याच्या मनास आनंद देईल असेच वागली.
इन्द्रोऽपि सेवकांस्तत्र प्रेषयामास चातुरः । प्रवृत्तिं ज्ञातुकामो वै मुनेस्तस्य जितात्मनः
चतुर इंद्रानेही आपले सेवक तिथे पाठवले, जेणेकरून त्या संयमी मुनिच्या हालचालींची माहिती मिळवता येईल.
एवं बहूनि वर्षाणि परिचर्यापराभवत् । निर्विकारा जितक्रोधा ब्रह्मचर्यपरा सती
अशी अनेक वर्षे ती सेवा करत राहिली, मन स्थिर ठेवून, रागावर विजय मिळवून आणि ब्रह्मचर्याचे पालन करत.
पूर्णे वर्षसहस्रे तु परितुष्टो महेश्वरः । वरेण छन्दयामास काव्यं प्रीतमना हरः
एक हजार वर्षे पूर्ण होताच, महादेव प्रसन्न झाले आणि त्यांनी काव्याला प्रेमाने वर मागायला सांगितले.
ईश्वर उवाच यच्च किञ्चिदपि ब्रह्मन्विद्यते भृगुनन्दन । प्रतिपश्यसि यत्सर्वं यच्च वाच्यं न कस्यचित्
ईश्वर म्हणाले — हे भृगुनंदना, या जगात जे काही आहे, जे काही तुला दिसते आणि जे कोणालाही सांगायचे नाही असे आहे—
सर्वाभिभावकत्वेन भविष्यसि न संशयः । अवध्यः सर्वभूतानां प्रजेशश्च द्विजोत्तमः
त्यावर तुझा सर्वांवर अधिकार असेल, यात शंका नाही; तू सर्व जीवांमध्ये अभेद्य राहशील आणि उत्तम द्विजांमध्ये प्रजांचा स्वामी होशील.
व्यास उवाच एवं दत्त्वा वराञ्छम्भुस्तत्रैवान्तरधीयत । काव्यस्तामथ संवीक्ष्य जयन्तीं वाक्यमब्रवीत्
व्यास म्हणतात — असे वर देऊन शंभू तिथून अदृश्य झाले; मग काव्याने जयंतीकडे पाहून तिला असे विचारले.
कासि कस्यासि सुश्रोणि ब्रूहि किं ते चिकीर्षितम् । किमर्थमिह सम्प्राप्ता कार्यं वद वरोरु मे
तू कोण आहेस, सुंदर कंबरेची? कोणाची कन्या आहेस? तुला काय हवे आहे ते सांग. इथे कशासाठी आली आहेस? काय करावे ते स्पष्टपणे सांग, सुंदरिनी.
किं वाञ्छसि करोम्यद्य दुष्करं चेत्सुलोचने । प्रीतोऽस्मि त्वत्कृतेनाद्य वरं वरय सुव्रते
तुला काय हवे आहे? आज मी ते करीन, जरी ते कठीण असले तरी, सुंदर डोळ्यांची. तुझ्या कृतीमुळे मी आज आनंदी आहे; म्हणून, हे सुभ्राते, तू एखादा वर माग.
ततः सा तु मुनिं प्राह जयन्ती मुदितानना । चिकीर्षितं मे भगवंस्तपसा ज्ञातुमर्हसि
तेव्हा जयंती आनंदाने उजळलेल्या चेहऱ्याने त्या ऋषींना म्हणाली — भगवंत, मी काय इच्छिते हे तू माझ्या तपस्येतून जाणून घ्यावे.
शुक्र उवाच ज्ञातं मया तथापि त्वं ब्रूहि यन्मनसेप्सितम् । करोमि सर्वथा भद्रं प्रीतोऽस्मि परिचर्यया
शुक्र म्हणाले — मला समजले आहे, तरीसुद्धा तू मनात जे आहे ते सांग. मी नक्कीच तुझे कल्याण करीन, कारण तुझ्या सेवेमुळे मी प्रसन्न आहे.
जयन्त्युवाच शक्रस्याहं सुता ब्रह्मन् पित्रा तुभ्यं समर्पिता । जयन्ती नामतश्चाहं जयन्तावरजा मुने
जयंती म्हणाली — हे ब्राह्मण, मी शक्राची कन्या आहे, वडिलांनी मला तुला दिले आहे. माझे नाव जयंती आहे, आणि मी जयंताची लहान बहीण आहे, हे मुनी.
सकामास्मि त्वयि विभो वाञ्छितं कुरु मेऽधुना । रंस्ये त्वया महाभाग धर्मतः प्रीतिपूर्वकम्
माझ्या मनात तुझ्याबद्दल इच्छा आहे, प्रभो; माझी इच्छा आता पूर्ण कर. मी तुझ्यासोबत, धर्माने आणि प्रेमाने, रमायला इच्छिते, हे महाभाग.
शुक्र उवाच मया सह त्वं सुश्रोणि दशवर्षाणि भामिनि । सर्वैर्भूतैरदृश्या च रमस्वेह यदृच्छया
शुक्र म्हणाले — सुंदर कंबरेच्या, तू माझ्यासोबत दहा वर्षे इथे राहा, सर्व जीवांना अदृश्य राहून, आणि जशी इच्छा असेल तशी रम.
व्यास उवाच एवमुक्त्वा गृहं गत्वा जयन्त्याः पाणिमुद्वहन् । तया सहावसद्देव्या दशवर्षाणि भार्गवः
व्यास म्हणतात — असे म्हणून, त्याने जयंतीचा हात धरून घरी गेला; भृगुवंशीय त्या देवीसोबत दहा वर्षे राहिला.
अदृश्यः सर्वभूतानां मायया संवृतः प्रभुः । दैत्यास्तमागतं श्रुत्वा कृतार्थं मन्त्रसंयुतम्
सर्व जीवांना अदृश्य राहून, प्रभू स्वतःच्या मायेमुळे लपला होता. दैत्यांना जेव्हा कळले की तो आला आहे, मंत्रांनी युक्त आणि कार्यसिद्ध झाला आहे—