नारायणस्तु चिच्छेद विशिखैराशु कोपितः । छिन्ने धनुषि दैत्येन्द्रः परिघं तु समाददे
नारायणाने रागाने झपाट्याने बाणांनी ती धनुष्ये तोडली. धनुष्य तुटल्यावर, दैत्यांचा राजा मोठा गदा घेऊन उभा राहिला.
जघान धर्मजं तूर्णं बाह्वोर्मध्येऽतिकोपनः । तमायान्तं स बलवान्मार्गणैर्नवभिर्मुनिः
तो प्रचंड संतापाने धर्मजाला दोन्ही हातांच्या मध्ये जोरात गदाने मारतो. तेव्हा तो धावत येत असताना, त्या बलाढ्य ऋषीने नव बाणांनी त्याला घायाळ केले.
चिच्छेद परिघं घोरं दशभिस्तमताडयत् । गदामादाय दैत्येन्द्रः सर्वायसमयीं दृढाम्
दहा बाणांनी त्याने ती भयंकर गदा फोडली आणि त्याला मारले. मग दैत्यराजाने लोखंडाची एक मजबूत गदा उचलली.
जानुदेशे जघानाशु देवं नारायणं रुषा । गदया चापि गिरिवत्संस्थितः स्थिरमानसः
रागाने त्याने ती गदा नारायणाच्या गुडघ्यावर मारली. तरीही, तो पर्वतासारखा स्थिर उभा राहिला, मन एकाग्र ठेवून,
धर्मपुत्रोऽतिबलवान्मुमोचाशु शिलीमुखान् । गदां चिच्छेद भगवांस्तदा दैत्यपतेर्दृढाम्
धर्मपुत्र, अत्यंत बलाढ्य, झपाट्याने बाण सोडतो. त्याच वेळी भगवंताने दैत्यराजाची ती मजबूत गदा तोडली.
विस्मयं परमं जग्मुः प्रेक्षका गगने स्थिताः । स तु शक्तिं समादाय प्रह्लादः परवीरहा
आकाशात पाहणारे सर्वजण हे अद्भुत दृश्य पाहून थक्क झाले. मग प्रह्लाद, शत्रूंचा संहार करणारा, एक भाला घेऊन उभा राहिला.
चिक्षेप तरसा क्रुद्धो बलान्नारायणोरसि । तामापतन्तीं संवीक्ष्य बाणेनैकेन लीलया
रागाने त्याने तो भाला जोरात नारायणाच्या छातीवर फेकला. तो वेगाने येताना पाहून, नारायणाने सहजपणे एका बाणाने—
सप्तधा कृतवानाशु सप्तभिस्तं जघान ह । दिव्यवर्षशतं चैव तद्युद्धं परमं तयोः
तो भाला सात तुकड्यांत फोडला आणि सात बाणांनी प्रह्लादावर वार केला. त्यांच्यातील ते अद्वितीय युद्ध दिव्य शंभर वर्षे चालले.
जातं विस्मयदं राजन् सर्वेषां तत्र चाश्रमे । तदाऽऽजगाम तरसा पीतवासाश्चतुर्भुजः
राजा, त्या आश्रमातील हे अद्भुत घडलेले सर्वांना आश्चर्यकारक वाटले. त्याच वेळी, पिवळ्या वस्त्रातील, चार हातांचा तो वेगाने तेथे आला.
प्रह्लादस्याश्रमं तत्र जगाम च गदाधरः । चतुर्भुजो रमाकान्तो रथाङ्गदरपद्मभृत्
गदाधर तेव्हा प्रह्लादाच्या आश्रमात आला, त्याच्या हातात चक्र, कमळ आणि गदा होती, लक्ष्मीचा प्रिय चार हातांचा तो देव.
दृष्ट्वा तमागतं तत्र हिरण्यकशिपोः सुतः । प्रणम्य परया भक्त्या प्राञ्जलिः प्रत्युवाच ह
तेथे तो आलेला पाहून, हिरण्यकशिपूचा मुलगा प्रह्लाद मोठ्या भक्तीने वाकला, हात जोडून नमस्कार केला आणि म्हणाला—
प्रह्लाद उवाच देवदेव जगनाथ भक्तवत्सल माधव । कथं न जितवानाजावहमेतौ तपस्विनौ । संग्रामस्तु मया देव कृतः पूर्णं शतं समाः
प्रह्लाद म्हणाला: "देवांचा देव, विश्वाचा स्वामी, भक्तांचा प्रिय माधव, या दोघा तपस्व्यांना मी युद्धात का जिंकू शकलो नाही? हे प्रभो, मी हे युद्ध पूर्ण शंभर वर्षे लढलो."
सुराणां न जितौ कस्मादिति मे विस्मयो महान् । विष्णुरुवाच सिद्धाविमौ मदंशौ च विस्मयः कोऽत्र मारिष
देवतांना विजय मिळवता आला नाही, हे मला फारच आश्चर्य वाटतं. विष्णू म्हणाले — हे मारीषा, हे दोघं सिद्ध पुरुष आहेत, त्यांना अहंकार नाही; यात आश्चर्य वाटण्यासारखं काहीच नाही.
तापसौ न जितात्मानौ नरनारायणौ जितौ । गच्छ त्वं वितलं राजन् कुरु भक्तिं ममाचलाम्
हे नरनारायण दोघं तपस्वी आहेत, त्यांनी स्वतःला जिंकले आहे, त्यांना कोणीही हरवू शकत नाही. राजन, तू आता वितळात जाऊन माझ्यावर अढळ भक्ती कर.
नाभ्यां कुरु विरोधं त्वं तापसाभ्यां महामते । व्यास उवाच इत्याज्ञप्तो दैत्यराजो निर्ययावसुरैः सह
हे महाबुद्धीमान, त्या दोघं तपस्वींशी तू विरोध करू नकोस. व्यास म्हणाले — असं सांगितल्यावर दैत्यराज आपल्या असुरांसह निघून गेला.
नरनारायणौ भूयस्तपोयुक्तौ बभूवतुः
नर आणि नारायण पुन्हा कठोर तपश्चर्येत मग्न झाले.
भृगुशापकारणवर्णनम् जनमेजय उवाच सन्देहोऽयं महानत्र पाराशर्य कथानके । नरनारायणौ शान्तौ वैष्णवांशौ तपोधनौ
भृगुच्या शापाचं कारण जनमेजय म्हणाले — हे पाराशरपुत्रा, या कथेत मला मोठा संदेह आहे. नर आणि नारायण शांत, वैष्णव वंशातील आणि मोठ्या तपाचे धनी आहेत.
तीर्थाश्रयौ सत्त्वयुक्तौ वन्याशनपरौ सदा । धर्मपुत्रौ महात्मानौ तापसौ सत्यसंस्थितौ
ते नेहमी पवित्र तीर्थांवर राहतात, सात्त्विक आहेत, नेहमी वनातील फळफळावळ खातात; धर्माचे पुत्र, महान आत्मा, सत्यावर ठाम असलेले तपस्वी आहेत.
कथं रागसमायुक्तौ जातौ युद्धे परस्परम् । संग्रामं चक्रतुः कस्मात्त्यक्त्वा तपिमनुत्तमाम्
ते दोघं, ज्यांना काहीच आसक्ती नाही, त्यांनी एकमेकांशी कसं युद्ध केलं? त्यांनी ती श्रेष्ठ तपश्चर्या सोडून युद्ध का केलं?
प्रह्लादेन समं पूर्णं दिव्यवर्षशतं किल । हित्वा शान्तिसुखं युद्धं कृतवन्तौ कथं मुनी
प्रह्लादासोबत त्यांनी अख्खी दिव्य शंभर वर्षं शांततेचा सुख सोडून युद्ध केलं, असं म्हणतात. हे ऋषींनी असं कसं केलं?
कथं तौ चक्रतुर्युद्धं प्रह्लादेन समं मुनी । कथयस्व महाभाग कारणं विग्रहस्य वै
त्या दोघं ऋषींनी प्रह्लादासोबत कसं युद्ध केलं? हे भाग्यवान, या कलहाचं खरं कारण मला सांग.
(कामिनी कनकं कार्यं कारणं विग्रहस्य वै) ॥ युद्धबुद्धिः कथं जाता तयोश्च तद्विरक्तयोः । तथाविधं तपस्तप्तं ताभ्याञ्च केन हेतुना
काय एखाद्या स्त्रीसाठी, सोन्यासाठी, की दुसऱ्या कोणत्या कारणासाठी हा वाद झाला? त्या दोघांना काहीच आसक्ती नव्हती, तरी त्यांच्या मनात युद्धाची इच्छा कशी आली? त्यांनी इतकं कठोर तप करूनही असं का केलं?
मोहार्थं सुखभोगार्थं स्वर्गार्थं वा परन्तप । कृतमत्युत्कटं ताभ्यां तपः सर्वफलप्रदम्
हे शत्रूंचा संहार करणारा, त्या दोघांनी इतकं कठीण तप केलं, ते मोहासाठी, सुखासाठी की स्वर्गासाठी होतं का?
मुनिभ्यां शान्तचित्ताभ्यां प्राप्तं किं फलमद्भुतम् । तपसा पीडितो देहः संग्रामेण पुनः पुनः
त्या शांतचित्त ऋषींना त्यांच्या तपामुळे कोणतं अद्भुत फळ मिळालं? तपामुळे त्यांचं शरीर थकून गेलं, आणि पुन्हा पुन्हा युद्धामुळे त्यांना यातना सहन कराव्या लागल्या.
दिव्यवर्षशतं पूर्णं श्रमेण परिपीडितौ । न राज्यार्थे धने वापि न दारेषु गृहेषु च
अख्खी दिव्य शंभर वर्षं त्यांनी कष्ट सहन केले; ना राज्यासाठी, ना धनासाठी, ना बायका किंवा घरासाठी.
किमर्थं तु कृतं युद्धं ताभ्यां तेन महात्मना । निरीहः पुरुषः कस्मात्प्रकुर्याद्युद्धमीदृशम्
मग त्या महान आत्म्यांनी असं युद्ध कशासाठी केलं? ज्याला काहीच इच्छा नाही, असा मनुष्य असं युद्ध का करेल?
दुःखदं सर्वथा देहे जानन्धर्मं सनातनम् । सुबुद्धिः सुखदानीह कर्माणि कुरुते सदा
शरीराला फक्त दुःख देणारी कर्मं, सनातन धर्म जाणणाऱ्याने का करावी? सुज्ञ माणूस नेहमी सुख देणारीच कर्मं करतो.
न दुःखदानि धर्मज्ञ स्थितिरेषा सनातनी । धर्मपुत्रौ हरेरंशौ सर्वज्ञौ सर्वभूषितौ
धर्म जाणणारा माणूस दुःख देणारी कर्मं करत नाही; हीच सनातन पद्धत आहे. ते धर्माचे पुत्र, हरिचे अंश, सर्वज्ञ आणि सर्व सद्गुणांनी युक्त आहेत.
कृतवन्तौ कथं युद्धं दुःखं धर्मविनाशकम् । त्यक्त्वा तपः समाधीतं सुखारामं महत्फलम्
त्यांनी अशी दुःखदायक, धर्माचा नाश करणारी लढाई कशी केली? त्यांनी साधलेली तपश्चर्या, सुखाचं मोठं फळ, ते सगळं सोडून दिलं.
संयुगं दारुणं कृष्ण नैव मूर्खोऽपि वाञ्छति । श्रुतो मया ययातिस्तु च्युतः स्वर्गान्महीपतिः
हे कृष्णा, इतकं भयंकर युद्ध तर मूर्ख माणूसही इच्छित नाही. मी ऐकलंय, की ययातीसुद्धा स्वर्गातून खाली पडला होता.