आकृष्य तरसा चापं ज्याशब्दञ्च चकार ह । नरोऽपि धनुरादाय शरांस्तीव्राञ्छिलाशितान्
त्याने जोरात धनुष्य ओढलं आणि त्याचा ताण ऐकू आला; नरानेही धनुष्य घेतलं आणि धारदार दगडी टोकांचे बाण उचलले.
मुमोच बहुशः कोधात्प्रह्लादोपरि पार्थिव
राजाने रागाने प्रह्लादावर अनेक भयंकर बाण सोडले.
तान्दैत्यराजस्तपनीयपुङ्खै- श्चिच्छेद बाणैस्तरसा समेत्य । समीक्ष्य छिन्नांश्च नरः स्वसृष्टा- नन्यान्मुमोचाशु रुषान्वितो वै
दैत्यराजाने आपल्या सोन्याच्या टोकांच्या बाणांनी ते बाण वेगाने छाटले; आपले बाण छाटले गेलेले पाहून नराने रागाने इतर नवे बाण झटकन सोडले.
दैत्याथिपस्तानपि तीव्रवेगै- श्छित्त्वा जघानोरसि तं मुनीन्द्रम् । नरोऽपि तं पञ्चभिराशुगैश्च कुद्धोऽहनद्दैत्यपतिं बाहुदेशे
दैत्यांचा स्वामीही त्या वेगवान बाणांना छाटून, त्या श्रेष्ठ ऋषीला छातीवर घाव घातला; नरानेही रागाने पाच झपाट्याने सोडलेल्या बाणांनी दैत्यराजाला हातावर मारले.
सेन्द्राः सुरास्तत्र तयोर्हि युद्धं द्रष्टुं विमानैर्गगनस्थिताश्च । नरस्य वीर्यं युधि संस्थितस्य ते तुष्टुवुर्दैत्यपतेश्च भूयः
इंद्रासह सर्व देवता आकाशातील विमानांतून त्या दोघांचं युद्ध पाहायला उभे होते; युद्धात नऱ्याचं शौर्य आणि दैत्यपतीचंही त्यांनी कौतुक केलं.
ववर्ष दैत्याधिप आत्तचापः शिलीमुखानम्बुधरो यथापः । आदाय शार्ङ्ग धनुरप्रमेयं मुमोच बाणाञ्छितहेमपुङ्खान्
दैत्यांचा स्वामी धनुष्य हातात घेऊन जसा मेघ पाऊस पडतो तसा बाणांचा वर्षाव करू लागला; त्याने अपार शार्ङ्ग धनुष्य उचलून सोन्याच्या पिसांच्या बाणांचा मारा केला.
बभूव युद्धं तुमुलं तयोस्तु जयैषिणोः पार्थिव देवदैत्ययोः । ववर्षुराकाशपथे स्थितास्ते पुष्पाणि दिव्यानि प्रहृष्टचित्ताः
राजा आणि दिव्य दैत्य, दोघेही विजयासाठी झगडत असताना तिथे प्रचंड युद्ध पेटलं; आकाशात उभे असलेले आनंदित होऊन दिव्य फुलांची वृष्टी करू लागले.
चुकोप दैत्याधिपतिर्हरौ स मुमोच बाणानतितीव्रवेगान् । चिच्छेद तान्धर्मसुतः सुतीक्ष्णै- र्धनुर्विमुक्तैर्विशिखैस्तदाऽऽशु
दैत्यांचा स्वामी हरिवर रागावला आणि अतिशय वेगाने बाण सोडले; धर्मपुत्राने आपले धारदार धनुष्यबाणांनी ते झटकन छाटले.
ततो नारायणं बाणैः प्रह्लादश्चातिकर्षितैः । ववर्ष सुस्थितं वीरं धर्मपुत्रं सनातनम् । नारायणोऽपि तं वेगान्मुक्तैर्बाणैः शिलाशितैः
मग प्रह्लादाने स्थिर आणि सनातन धर्मपुत्र नारायणावर अतिशय बलवान बाणांचा वर्षाव केला; नारायणानेही दगडी टोकांचे बाण वेगाने सोडून त्याला घाव घातला.
तुतोदातीव पुरतो दैत्यानामधिपं स्थितम् । सन्निपातोऽम्बरे तत्र दिदृक्षूणां बभूव ह
त्याने समोर उभ्या असलेल्या दैत्यांच्या स्वामीला जबरदस्त मार दिला; तिथे आकाशात पाहायला उत्सुक असलेल्यांची गर्दी झाली.
देवानां दानवानाञ्च कुर्वतां जयघोषणम् । उभयोः शरवर्षेण छादिते गगने तदा
देव आणि दैत्य दोघेही विजयाच्या घोषणा देत होते; त्या वेळी दोन्ही बाजूंच्या बाणांच्या वर्षावाने आकाश झाकलं गेलं.
दिवापि रात्रिसदृशं बभूव तिमिरं महत् । ऊचुः परस्परं देवा दैत्याश्चातीव विस्मिताः
दिवसा असूनही रात्रीसारखं गडद अंधार पसरलं; देव आणि दैत्य फारच आश्चर्यचकित होऊन एकमेकांशी बोलू लागले.
अदृष्टपूर्वं युद्धं वै वर्ततेऽद्य सुदारुणम् । देवर्षयोऽथ गन्धर्वा यक्षकिन्नरपन्नगाः
"अशा भीषण लढाईचं दृश्य याआधी कधीच पाहिलं नव्हतं!" देवर्षी, गंधर्व, यक्ष, किन्नर आणि नाग सगळेच तिथे होते.
विद्याधराश्चारणाश्च विस्मयं परमं ययुः । नारदः पर्वतश्चैव प्रेक्षणार्थं स्थितौ मुनी
विद्याधर आणि चारण सुद्धा अत्यंत आश्चर्यचकित झाले; नारद आणि पर्वत हे दोघेही ते दृश्य पाहण्यासाठी तिथे उभे राहिले.
नारदः पर्वतं प्राह नेदृशं चाभवत्पुरा । तारकासुरयुद्धञ्च तथा वृत्रासुरस्य च
नारदाने पर्वताला सांगितले, "अशी लढाई यापूर्वी कधीच घडली नव्हती, तारकासुर किंवा वृत्रासुर यांच्याशी झालेल्या युद्धातसुद्धा नाही."
मधुकैटभयोर्युद्धं हरिणा चेदृशं कृतम् । प्रह्लादः प्रबलः शूरो यस्मान्नारायणेन च
मधु आणि कैटभ यांच्यातील युद्धातही हरिने असा लढा दिला नव्हता; प्रह्लाद खूपच बलवान आणि शूर आहे, कारण नारायणानेसुद्धा—
करोति सदृशं युद्धं सिद्धेनाद्भुतकर्मणा । व्यास उवाच दिने दिने तथा रात्रौ कृत्वा कृत्वा पुनः पुनः
—या अद्भुत आणि सिद्ध वीराशी समसमान युद्ध केले. व्यास म्हणाले: दिवसागणिक आणि रात्रींनंतर, पुन्हा पुन्हा,
चक्रतुः परमं युद्धं तौ तदा दैत्यतापसौ । नारायणस्तु चिच्छेद प्रह्लादस्य शरासनम्
त्या दोघांनी, म्हणजे दैत्य तपस्वी आणि नारायण, अत्यंत भीषण युद्ध केले. मग नारायणाने एका बाणाने प्रह्लादाचे धनुष्य तोडले.
तरसैकेन बाणेन स चान्यद्धनुराददे । नारायणस्तु तरसा मुक्त्वान्यञ्च शिलीमुखम्
एका झटक्यात बाणाने ते धनुष्य तोडले, आणि प्रह्लादाने दुसरे धनुष्य उचलले. नारायणाने पुन्हा जोरात एक तिखट बाण सोडला—
तदैव मध्यतश्चापं चिच्छेद लघुहस्तकः । छिन्नं छिन्नं पुनर्दैत्यो धनुरन्यत्समाददे
आणि लगेचच, हलक्या हाताने, त्याने ते धनुष्य मधोमध फोडले. प्रत्येकवेळी धनुष्य तुटले की दैत्य पुन्हा दुसरे उचलत असे.
नारायणस्तु चिच्छेद विशिखैराशु कोपितः । छिन्ने धनुषि दैत्येन्द्रः परिघं तु समाददे
नारायणाने रागाने झपाट्याने बाणांनी ती धनुष्ये तोडली. धनुष्य तुटल्यावर, दैत्यांचा राजा मोठा गदा घेऊन उभा राहिला.
जघान धर्मजं तूर्णं बाह्वोर्मध्येऽतिकोपनः । तमायान्तं स बलवान्मार्गणैर्नवभिर्मुनिः
तो प्रचंड संतापाने धर्मजाला दोन्ही हातांच्या मध्ये जोरात गदाने मारतो. तेव्हा तो धावत येत असताना, त्या बलाढ्य ऋषीने नव बाणांनी त्याला घायाळ केले.
चिच्छेद परिघं घोरं दशभिस्तमताडयत् । गदामादाय दैत्येन्द्रः सर्वायसमयीं दृढाम्
दहा बाणांनी त्याने ती भयंकर गदा फोडली आणि त्याला मारले. मग दैत्यराजाने लोखंडाची एक मजबूत गदा उचलली.
जानुदेशे जघानाशु देवं नारायणं रुषा । गदया चापि गिरिवत्संस्थितः स्थिरमानसः
रागाने त्याने ती गदा नारायणाच्या गुडघ्यावर मारली. तरीही, तो पर्वतासारखा स्थिर उभा राहिला, मन एकाग्र ठेवून,
धर्मपुत्रोऽतिबलवान्मुमोचाशु शिलीमुखान् । गदां चिच्छेद भगवांस्तदा दैत्यपतेर्दृढाम्
धर्मपुत्र, अत्यंत बलाढ्य, झपाट्याने बाण सोडतो. त्याच वेळी भगवंताने दैत्यराजाची ती मजबूत गदा तोडली.
विस्मयं परमं जग्मुः प्रेक्षका गगने स्थिताः । स तु शक्तिं समादाय प्रह्लादः परवीरहा
आकाशात पाहणारे सर्वजण हे अद्भुत दृश्य पाहून थक्क झाले. मग प्रह्लाद, शत्रूंचा संहार करणारा, एक भाला घेऊन उभा राहिला.
चिक्षेप तरसा क्रुद्धो बलान्नारायणोरसि । तामापतन्तीं संवीक्ष्य बाणेनैकेन लीलया
रागाने त्याने तो भाला जोरात नारायणाच्या छातीवर फेकला. तो वेगाने येताना पाहून, नारायणाने सहजपणे एका बाणाने—
सप्तधा कृतवानाशु सप्तभिस्तं जघान ह । दिव्यवर्षशतं चैव तद्युद्धं परमं तयोः
तो भाला सात तुकड्यांत फोडला आणि सात बाणांनी प्रह्लादावर वार केला. त्यांच्यातील ते अद्वितीय युद्ध दिव्य शंभर वर्षे चालले.
जातं विस्मयदं राजन् सर्वेषां तत्र चाश्रमे । तदाऽऽजगाम तरसा पीतवासाश्चतुर्भुजः
राजा, त्या आश्रमातील हे अद्भुत घडलेले सर्वांना आश्चर्यकारक वाटले. त्याच वेळी, पिवळ्या वस्त्रातील, चार हातांचा तो वेगाने तेथे आला.
प्रह्लादस्याश्रमं तत्र जगाम च गदाधरः । चतुर्भुजो रमाकान्तो रथाङ्गदरपद्मभृत्
गदाधर तेव्हा प्रह्लादाच्या आश्रमात आला, त्याच्या हातात चक्र, कमळ आणि गदा होती, लक्ष्मीचा प्रिय चार हातांचा तो देव.