इति ब्रुवति विप्राग्र्ये देवे नारायणे विभौ । सर्वे दृष्टिपथं प्राप्ता मन्मथप्रमुखास्तदा
त्या श्रेष्ठ ब्राह्मणाने देव नारायणाशी असे बोलत असताना, त्या वेळी कामदेव पुढे करून सर्वजण त्यांच्या नजरेस पडले.
ददर्श भगवान्सर्वान्नरो नारायणस्तथा । विस्मयाविष्टमनसौ बभूवतुरुभावपि
भगवान नारायण आणि नर यांनी त्यांना सर्वांना पाहिले; दोघांच्याही मनात मोठे आश्चर्य निर्माण झाले.
मन्मथं मेनकां चैव रम्भां चैव तिलोत्तमाम् । पुष्पगन्धां सुकेशीं च महाश्वेतां मनोरमाम्
त्यांनी कामदेव, मेनका, रंभा, तिलोत्तमा, पुष्पगंधा, सुकेशी, महाश्वेता आणि मनोरमा यांना पाहिले.
प्रमद्वरां धृताचीञ्च गीतज्ञां चारुहासिनीम् । चन्द्रप्रभां च सोमां च कोकिलालापमण्डिताम्
त्यांनी प्रमद्वरा, धृताची, गाण्यात पारंगत आणि सुंदर हास्य असलेली, चंद्रप्रभा, सोमा आणि कोकिळाच्या स्वराने सजलेली स्त्री पाहिली.
विद्युन्मालाम्बुजाक्ष्यौ च तथा काञ्चनमालिनीम्। एताश्चान्या वरारोहा दृष्टास्ताभ्यां तदान्तिके
त्यांनी विद्युत्माला, अंबुजाक्षी आणि सोन्याची माळ घातलेली स्त्री पाहिली; तसेच अनेक सुंदर बांध्याच्या इतर स्त्रियाही त्यांच्या जवळ दिसल्या.
तासां द्व्यष्टसहस्राणि पञ्चाशदधिकानि च । वीक्ष्य तौ विस्मितौ जातौ कामसैन्यं सुविस्तरम्
त्यांनी दोन हजार पंच्याण्णव (२०५०) स्त्रिया पाहिल्या आणि कामदेवाच्या या विशाल सैन्याचे त्यांना मोठे आश्चर्य वाटले.
प्रणम्याग्रे स्थिताः सर्वा देववाराङ्गनास्तदा । दिव्याभरणभूषाढ्या दिव्यमालोपशोभिताः
त्या सर्व दिव्य अप्सरा नम्रपणे समोर उभ्या राहिल्या, दिव्य दागिन्यांनी आणि सुंदर माळांनी सजलेल्या होत्या.
जगुश्छलेन ताः सर्वाः पृथिव्यामतिदुर्लभम् । तत्तथावस्थितं दिव्यं मन्मथादिविवर्धनम्
त्या सर्वांनी कौशल्याने असे गाणे गायले, जे पृथ्वीवर फारच दुर्मिळ आहे. त्या दिव्य स्त्रियांचे ते संमेलन कामदेवाचे सामर्थ्य वाढवत तिथेच राहिले.
शुश्राव भगवान्विष्णुर्नरो नारायणस्तदा । श्रुत्वा प्रोवाच तास्तत्र प्रीत्या नारायणो मुनिः
मग भगवान विष्णू, नर आणि नारायण यांनी ते गाणे ऐकले. ऐकल्यावर नारायण ऋषींनी त्यांना तेथे प्रेमाने बोलावले.
आस्यतां सुखमत्रैव करोम्यातिथ्यमद्भुतम् । भवत्योऽतिथिधर्मेण प्राप्ताःस्वर्गात्सुमध्यमाः
इथेच आरामात बसा, मी तुम्हा सर्वांचे सुंदर आदरातिथ्य करतो. तुम्ही स्वर्गातून पाहुण्या म्हणून, सुंदर बांध्याच्या स्त्रिया, येथे आलात.
व्यास उवाच साभिमानस्तु सञ्चातस्तदा नारायणो मुनिः । इन्द्रेण प्रेषिता नूनं तथा विघ्नचिकीर्षया
व्यास म्हणाले: त्या वेळी नारायण ऋषी अभिमानाने म्हणाले, 'हे सर्व इंद्राने तपस्येला विघ्न घालण्यासाठी पाठवले असावेत.'
वराक्यः का इमाः सर्वाः सृजाम्यद्य नवाः किल । एताभ्यो दिव्यरूपाश्च दर्शयामि तपोबलम्
या सर्व स्त्रिया कोण आहेत? आज मी नवीन आणि अधिक दिव्य रूपे निर्माण करतो, आणि माझ्या तपश्चर्येचे सामर्थ्य दाखवतो.
इति सञ्चिन्त्य मनसा करेणोरुं प्रताड्य वै । तरसोत्पादयामास नारीं सर्वाङ्गसुन्दरीम्
असं विचार करताच त्याने आपल्या हाताने मांडीवर जोरात मारले आणि क्षणातच सर्व अंगांनी सुंदर अशी एक स्त्री निर्माण केली.
नारायणोरुसम्भूता ह्युर्वशीति ततः शुभा । ददृशुस्ताः स्थितास्तत्र विस्मयं परमं ययुः
त्या नारायणाच्या मांडीवरून जन्मलेली शुभ स्त्री उर्वशी असे नाव मिळवली; तिथे उभ्या असलेल्या सर्वांनी तिला पाहिले आणि अत्यंत आश्चर्यचकित झाले.
तासां च परिचर्यार्थं तावतीश्चातिसुन्दरीः । प्रादुश्चकार तरसा तदा मुनिरसम्भ्रमः
त्यांच्या सेवेसाठी, त्या ऋषीने कोणतीही घाई न करता, तितक्याच अतिशय सुंदर स्त्रिया झटक्यात निर्माण केल्या.
गायन्त्यश्च हसन्त्यश्च नानोपायनपाणयः । प्रणेमुस्ता मुनी सर्वाः स्थिताः कृत्वाञ्जलिं पुरः
त्या सर्व स्त्रिया गात, हसत, वेगवेगळ्या भेटवस्तू हातात घेऊन, ऋषींसमोर उभ्या राहून दोन्ही हात जोडून वंदन करू लागल्या.
तां वीक्ष्य विभ्रमकरीं तपसो विभूतिं ॥ देवाङ्गना हि मुमुहुः प्रविमोहयन्त्यः । ऊचुश्च तौ प्रमुदिताननपद्यशोभा रोमोद्गमोल्लसितचारुनिजाङ्गवल्ल्यः
ती मोह घडवणारी आणि तपश्चर्येची शोभा असलेली उर्वशी पाहून, देवांगना गोंधळून गेल्या, त्यांच्या मनात गोंधळ निर्माण झाला; आनंदाने त्यांच्या चेहऱ्यावर तेज आले आणि अंगावर रोमांच उभे राहिले.
कुर्युः कथं स्तुतिमहो तपसो महत्त्वं धैर्यं तथैव भवतामभिवीक्ष्य बालाः । अस्मत्कटाक्षविषदिग्धशरेण दग्धः को वा न तत्र भवतां मनसो व्यथा न
तुमच्या तपश्चर्येचे आणि धैर्याचे आम्ही किती कौतुक करावे? तुमच्याकडे पाहून, तरुणांनो, आमच्या मनात आश्चर्य दाटून येते. तुमच्या कटाक्षाच्या बाणाने जखमी झाल्यावर कोणाचे मन यातना अनुभवणार नाही?
ज्ञातौ युवां नरहरेः परमांशभूतौ देवौ मुनी शमदमादिनिधी सदैव । सेवानिमित्तमिह नो गमनं न कामं कार्यं हरेः शतमखस्य विधातुमेव
आम्हाला माहीत आहे की तुम्ही दोघे नरहरिचे श्रेष्ठ अंश आहात, देवतुल्य ऋषी, नेहमीच शांतता आणि संयम यांचे खजिने. आम्ही येथे केवळ सेवेसाठी आलो आहोत, इच्छेने नाही, तर हरिच्या कार्यासाठी.
भाग्येन केन युवयोः किल दर्शनं नः सम्पादितं न विदितं खलु सञ्चितं तत् । चित्तं क्षमं निजजने विहितं युवाभ्या- मस्मद्विधे किल कृतागसि तापमुक्तम्
कश्या भाग्याने आम्हाला तुमचे दर्शन मिळाले, हे आम्हाला माहीत नाही. आमचे मन, आपल्यासारख्या लोकांमध्ये रमणारे, तुम्ही दोघांनी शुद्ध केले; आमच्यासारख्या पापींचा त्रास दूर झाला.
कुर्वन्ति नैव विबुधास्तपसो व्ययं वै शापेन तुच्छफलदेन महानुभावाः । व्यास उवाच इत्थं निशम्य वचनं सुरकामिनीनां तावूचतुर्मुनिवरौ विनयानतानाम्
महान सामर्थ्य असलेले देव कधीच तुच्छ फळ देणाऱ्या शापाने आपले तप वाया घालवत नाहीत. व्यास म्हणतो: त्या देवकन्यांचे हे बोलणे ऐकून, दोन्ही महान ऋषींनी नम्रपणे वाकलेल्या त्यांना उत्तर दिले.
प्रीतौ प्रसन्नवदनौ जितकामलोभौ धर्मात्मजौ निजतपोरुचिशोभिताङ्गौ । नरनारायणावूचतुः ब्रुवन्तु वाञ्छितान् कामान्ददावस्तुष्टमानसौ
प्रसन्न आणि शांत चेहरा, काम-लोभावर विजय मिळवलेले, धर्माचे पुत्र, आपल्या तपश्चर्येच्या तेजाने उजळलेले नर-नारायण म्हणाले: तुमच्या मनातील इच्छित वर मागा, आम्ही समाधानाने तो देऊ.
यान्तु स्वर्गं गहीत्वेमामुर्वशीं चारुलोचनाम् । उपायनमियं बाला गच्छत्वद्य मनोहरा
ही सुंदर डोळ्यांची उर्वशी घेऊन, त्या स्वर्गात जावोत; ही कन्या तुमच्यासाठी भेट आहे, आजच निघा, हे मन मोहवणाऱ्या.
दत्तावाभ्यां मघवतः प्रीणनायोरुसम्भवा । स्वस्त्यस्तु सर्वदेवेभ्यो यथेष्टं प्रव्रजन्तु च
माघवाच्या आनंदासाठी आमच्या मांडीवरून जन्मलेली उर्वशी आम्ही दिली आहे; सर्व देवांना शुभेच्छा असोत आणि ते आपल्या इच्छेनुसार निघावेत.
( न कस्यापि तपोविघ्नं प्रकर्तव्यमतः परम् ।) ॥ देव्य ऊचुः क्व गच्छामो महाभाग प्राप्तास्ते पादपङ्कजम् । नारायण सुरश्रेष्ठ भक्त्या परमया मुदा
(यापुढे कोणाच्याही तपश्चर्येला अडथळा आणू नये.) देवता म्हणाल्या: आम्ही कुठे जावे, हे महाभाग्यवान? आम्ही परम भक्ती आणि आनंदाने तुझ्या कमलासारख्या पायांजवळ आलो आहोत, हे नारायण, देवांमध्ये श्रेष्ठ.
वाञ्छितं चेद्वरं नाथ ददासि मधुसूदन । तुष्टः कमलपत्राक्ष ब्रवीमो मनसेप्सितम्
हे प्रभो, जर तू आम्हाला हवा असलेला वर देणार असशील, हे मधुसूदन, प्रसन्न आणि कमलासारख्या डोळ्यांनो, तर आम्ही आमच्या मनातील इच्छा सांगू.
पतिस्त्वं भव देवेश वरमेनं परन्तप । भवामः प्रीतियुक्तास्त्वां सेवितुं जगदीश्वर
हे देवाधिदेव, तूच आमचा पती हो, हा वर आम्हाला दे, हे शत्रूंचा नाश करणारा; आम्ही प्रेमाने तुझी सेवा करू, हे जगन्नाथ.
त्वया चोत्पादिता नार्यः सन्त्यन्याश्चारुलोचनाः । उर्वश्याद्यास्तथा यान्तु स्वर्गं वै भवदाज्ञया
तुझ्यामुळे निर्माण झालेल्या इतर सुंदर डोळ्यांच्या स्त्रिया आहेत; उर्वशी आणि इतर सर्व तुझ्या आज्ञेने स्वर्गात जावोत.
स्त्रीणां षोडशसाहस्रं तिष्ठत्वत्र शतार्धकम् । सेवां तेऽत्र करिष्यामो युवयोस्तापसोत्तमौ
सोळा हजार पाचशे स्त्रिया इथेच राहू देत; आम्ही दोन्ही श्रेष्ठ तपस्व्यांची येथे सेवा करू.
वाञ्छितं देहि देवेश सत्यवाग्भव माधव । आशाभङ्गो हि नारीणां हिंसनं परिकीर्तितम्
हे देवाधिदेव, आम्हाला हवा असलेला वर दे, सत्य बोल, हे माधव; कारण स्त्रियांच्या आशा भंग करणे म्हणजे त्यांना दुखावणे होय.