पतिमाहासितापाङ्गी पुत्रं मे देहि मानद । इन्द्रख्यबलं वीरं धर्मिष्ठं वीर्यवत्तमम्
हसऱ्या डोळ्यांनी तिने आपल्या पतीला सांगितले: मला इंद्रासारखा, धर्मनिष्ठ आणि अत्यंत बलवान पुत्र दे.
तामुवाच मुनिः कान्ते स्वस्था भव मयोदिते । व्रतान्ते भविता तुभ्यं शतक्रतुसमः सुतः
मुनी म्हणाले: सुंदरिनी, मी सांगितल्याप्रमाणे तू शांत रहा; व्रताच्या शेवटी तुला शतक्रतुसमान पुत्र मिळेल.
सा तथेति प्रतिश्रुत्य चकार व्रतमुत्तमम् । निषिक्तं मुनिना गर्भं बिभ्राणा सुमनोहरम्
ती 'तसेच होवो' असे म्हणाली आणि उत्तम व्रत स्वीकारले; मुनींनी दिलेला सुंदर गर्भ तिने पोटात वाढवला.
भूमौ चकार शयनं पयोव्रतपरायणा । पवित्रा धारणायुक्ता बभूव वरवर्णिनी
दूधावर उपवास करत तिने जमिनीवरच झोपायची व्यवस्था केली; पवित्रता आणि संयम यामुळे तिचा रंग अधिक तेजस्वी झाला.
एवं जातः सुसंपूर्णो यदा गर्भोऽतिवीर्यवान् । शुभ्रांशुमतिदीप्ताङ्गीं दितिं दृष्ट्वा तु दुःखिता
अशा प्रकारे पूर्ण आणि अतिशय बलवान गर्भ वाढला तेव्हा दितीचे तेजस्वी रूप पाहून अदिती दुःखी झाली.
मघवत्सदृशः पुत्रो भविष्यति महाबलः । दित्यास्तदा मम सुतस्तेजोहीनो भवेत्किल
दितीच्या पोटी मघवानासारखा बलवान पुत्र जन्माला येईल; मग माझ्या मुलाचे तेज कमी होईल असे तिला वाटले.
इति चिन्तापरा पुत्रमिन्द्रं चोवाच मानिनी । शत्रुस्तेऽद्य समुत्पन्नो दितिगर्भेऽतिवीर्यवान्
अशा विचारात मग्न होऊन, अभिमानी अदितीने आपल्या पुत्र इंद्राला सांगितले: आज दितीच्या पोटी तुझा शत्रू, अतिशय बलवान, जन्माला आला आहे.
उपायं कुरु नाशाय शत्रोरद्य विचिन्त्य च । उत्पत्तिरेव हन्तव्या दित्या गर्भस्य शोभन
शत्रूचा नाश करण्याचा उपाय शोध, नीट विचार कर; दितीच्या गर्भाचा जन्मच रोखला पाहिजे, हे तेजस्वी.
वीक्ष्य तामसितापाङ्गीं सपत्नीभावमास्थिताम् । दुनोति हृदये चिन्ता सुखमर्मविनाशिनी
सपत्नीभावाने काळ्या कटाक्षांनी पाहणारी तिला पाहून, मनात चिंता निर्माण झाली आणि त्या चिंतेने शरीरातील सुख नष्ट झाले.
राजयक्ष्मेव संवृद्धो नष्टो नैव भवेद्रिपुः । तस्मादङ्कुरितं हन्याद्बुद्धिमानहितं किल
राजयक्ष्म्यासारखा रोग वाढल्यावर बरा होत नाही, तसाच शत्रू मोठा झाल्यावर नष्ट होत नाही; म्हणून बुद्धिमान माणसाने नुकतेच अंकुरलेले वाईट तिथेच नष्ट करावे.
लोहशङ्कुरिव क्षिप्तो गर्भो वै हृदये मम । येन केनाप्युपायेन पातयाद्य शतक्रतो
माझ्या हृदयात जणू लोखंडाचा काटा घुसल्यासारखा हा गर्भ आहे; हे शक्रा, काहीही करून आजच तो खाली पडू दे.
सामदानबलेनापि हिंसनीयस्त्वया सुतः । दित्या गर्भो महाभाग मम चेदिच्छसि प्रियम्
जर तुला माझं समाधान हवं असेल, तर साम, दान किंवा बलाचा वापर करूनसुद्धा, हे भाग्यवान, तू दितीचा हा गर्भ नष्ट कर.
व्यास उवाच श्रुत्वा मातृवचः शक्रो विचिन्त्य मनसा ततः । जगामापरमातुः स समीपममराधिपः
व्यास म्हणाले: आईचं बोलणं ऐकून, शक्राने मनात विचार केला आणि मग तो आपल्या दुसऱ्या आईजवळ गेला.
ववन्दे विनयात्पादौ दित्याः पापमतिर्नृप । प्रोवाच विनयेनासौ मधुरं विषगर्भितम्
त्याने नम्रतेने दितीचे पाय धरून वंदन केले, जरी मनात कपट होतं; आणि गोड, पण विषारी शब्दांनी तिला नम्रपणे बोलला.
इन्द्र उवाच मातस्त्वं व्रतयुक्तासि क्षीणदेहातिदुर्बला । सेवार्थमिह सम्प्राप्तः किं कर्तव्यं वदस्व मे
इंद्र म्हणाला: आई, तू व्रतस्थ आहेस, तुझं शरीर खूपच कृश आणि अशक्त झालं आहे; मी तुझी सेवा करायला आलोय, मला काय करावं ते सांग.
पादसंवाहनं तेऽहं करिष्यामि पतिव्रते । गुरुशुश्रूषणात्पुण्यं लभते गतिमक्षयाम्
हे पतिव्रता, मी तुझे पाय दाबतो; गुरुची सेवा केल्याने माणसाला अमर पुण्य आणि सर्वोच्च स्थान मिळतं.
न मे किमपि भेदोऽस्ति तथादित्या शपे किल । इत्युक्त्वा चरणौ स्पृष्टा संवाहनपरोऽभवत्
माझ्या मनात तुझ्याबद्दल काहीही कपट नाही—अशी मी अदितीवर शपथ घेतो; असं म्हणून त्याने तिचे पाय स्पर्श करून त्यांना दाबायला सुरुवात केली.
संवाहनसुखं प्राप्य निद्रामाप सुलोचना । श्रान्ता व्रतकृशा सुप्ता विश्वस्ता परमा सती
पाय दाबल्याने मिळालेल्या सुखामुळे ती सुंदर डोळ्यांची दिती झोपली; व्रतामुळे थकलेली आणि कृश झालेली ती पूर्ण विश्वासाने आणि पवित्रतेने झोपली.
तां निद्रावशमापन्नां विलोक्य प्राविशत्तनुम् । रूपं कृत्वातिसूक्ष्मञ्च शस्त्रपाणिः समाहितः
ती झोपेच्या अधीन झाली हे पाहून, इंद्राने अतिशय सूक्ष्म रूप घेऊन, हातात शस्त्र धरून, एकाग्र मनाने तिच्या शरीरात प्रवेश केला.
उदरं प्रविवेशाशु तस्या योगबलेन वै । गर्भं चकर्त वज्रेण सप्तधा पविनायकः
योगशक्तीने त्याने पटकन तिच्या उदरात प्रवेश केला आणि वज्राने त्या गर्भाचे सात तुकडे केले.
रुरोद च तदा बालो वज्रेणाभिहतस्तथा । मा रुदेति शनैर्वाक्यमुवाच मघवानमुम्
वज्राचा आघात झाल्यावर तो बाळ रडू लागला; मग मघवानाने त्याला हळूच सांगितलं, 'रडू नकोस.'
शकलानि पुनः सप्त सप्तधा कर्तितानि च । तदा चैकोनपञ्चाशन्मरुतश्चाभवन्नृप
त्या सात तुकड्यांचे पुन्हा सात भाग केले गेले; अशा प्रकारे, राजन, एकूण एकोणपन्नास मरुतांचा जन्म झाला.
तदा प्रबुद्धा सुदती ज्ञात्वा गर्भं तथाकृतम् । इन्द्रेण छलरूपेण चुकोप भृशदुःखिता
तेव्हा सुंदर दातांची दिती जागी झाली, आणि इंद्राने कपटाने तिच्या गर्भाशी असं वागलं हे कळल्यावर ती फारच रागावली आणि दुःखी झाली.
भगिनीकृतं तु सा बुद्ध्वा शशाप कुपिता तदा । अदितिं मघवन्तञ्च सत्यव्रतपरायणा
आपला मुलगा नष्ट झाला हे समजल्यावर, सत्य आणि व्रताला वाहिलेली दिती त्या क्षणी रागाने अदिती आणि मघवानाला शाप दिला.
यथा मे कर्तितो गर्भस्तव पुत्रेण छद्मना । तथा तन्नाशमायातु राज्यं त्रिभुवनस्य तु
जसा माझा गर्भ तुझ्या मुलाने कपटाने नष्ट केला, तसंच त्रिभुवनाचं राज्यही नष्ट होवो.
यथा गुप्तेन पापेन मम गर्भो निपातितः । अदित्या पापचारिण्या यथा मे घातितः सुतः
जसा माझा गर्भ लपून केलेल्या पापाने खाली पाडला, आणि माझा मुलगा पापी अदितीने मारला—
तस्याः पुत्रास्तु नश्यन्तु जाता जाताः पुनः पुनः । कारागारे वसत्वेषा पुत्रशोकातुरा भृशम्
तिचे पुत्र पुन्हा पुन्हा जन्माला येताच नष्ट होवोत; आणि ती आपल्या मुलांच्या दुःखाने फारच व्याकुळ होऊन कारागृहात राहो.
अन्यजन्मनि चाप्येव मृतापत्या भविष्यति । व्यास उवाच इत्युत्सृष्टं तदा श्रुत्वा शापं मरीचिनन्दनः
आणि दुसऱ्या जन्मातही तिच्या मुलांना मृत्यू येईल. व्यास म्हणाले: त्या वेळी दिलेला हा शाप ऐकून, मरीचीचा पुत्र—
उवाच प्रणयोपेतो वचनं शमयन्निव । मा कोपं कुरु कल्याणि पुत्रास्ते बलवत्तराः
त्यांनी प्रेमाने, तिचे मन शांत करावं अशा स्वरात सांगितलं — 'हे कल्याणी, राग करू नकोस; तुझे पुत्र बलवान आहेत.'
भविष्यन्ति सुराः सर्वे मरुतो मघवत्सखाः । शापोऽयं तव वामोरु त्वष्टाविंशेऽथ द्वापरे
सर्व देवता मगवानाचे मित्र म्हणून मरुत होतील; हे तुझे शाप, सुंदर पाय असलेल्या सती, अठ्ठाविसाव्या द्वापारयुगात फळाला येईल.