गते तस्मिन्महीपालाश्चक्रुश्च समयं पुनः । रुद्ध्वा मार्गं ग्रहीष्यामः कन्यां हत्वा सुदर्शनम्
तो गेल्यावर, राजांनी पुन्हा ठरवलं, 'आपण रस्ता अडवू, कन्येला पकडू आणि सुदर्शनाला ठार करू.'
केचनोचुः किमस्माकं हन्त तेन नृपेण वै । दृष्ट्वा तु कौतुकं सर्वं गमिष्यामो यथागतम्
काहींनी म्हटलं, 'आपल्याला त्या राजाशी काय घेणं-देणं? सगळं पाहिलं, आता जसं आलो तसं परत जाऊ.'
इत्युक्त्वा ते नृपाः सर्वे मार्गमाक्रम्य संस्थिताः । चकारोत्तरकार्याणि सुबाहुः स्वगृहं गतः
असं म्हणून सर्व राजे रस्ता अडवून उभे राहिले; सुभाहू उरलेली कामं करण्यासाठी घरी गेला.
सुबाहुकृतदेवीस्तुतिवर्णनम् व्यास उवाच तस्मै गौरवभोज्यानि विधाय विधिवत्तदा । वासराणि च षड्राजा भोजयामास भक्तितः
सुभाहूने सर्वांना मानाने आणि विधिपूर्वक जेवण दिलं, आणि सहा दिवस भक्तीभावाने त्यांची सेवा केली.
एवं विवाहकार्याणि कृत्वा सर्वाणि पार्थिवः । पारिबर्हं प्रदत्वाऽथ मन्त्रयन्सचिवैः सह
सर्व लग्नाचे विधी पूर्ण करून, राजाने कन्यादान आणि दान दिलं, आणि मग मंत्र्यांशी चर्चा केली.
दूतैस्तु कथितं श्रुत्वा मार्गसंरोधनं कृतम् । बभूव विमना राजा सुबाहुरमितद्युतिः
दूतांनी रस्ता अडवल्याचं सांगितल्यावर, अमाप तेज असलेल्या सुभाहू राजाचं मन खट्टू झालं.
सुदर्शनस्तदोवाच श्वशुरं संशितव्रतः । अस्मान्विसर्जयाशु त्वं गमिष्यामो ह्यशङ्किताः
सुदर्शन आपल्या सासऱ्याला म्हणाला, "आम्हाला लवकर सोडून द्या; आम्ही कोणत्याही भीतीशिवाय निघून जाऊ."
भारद्वाजाश्रमं पुण्य़ं गत्वा तत्र समाहिताः । निवासाय विचारो वै कर्तव्यः सर्वथा नृप
आपण सर्वजण भारद्वाज ऋषींच्या पवित्र आश्रमात पोहोचल्यानंतर, तिथे राहण्यासाठी नीट विचार करायला हवा, राजन्.
नृपेभ्यश्च न कर्तव्यं भयं किञ्चित्त्वयाऽनघ । जगन्माता भवानी मे साहाय्यं वै करिष्यति
हे निष्पापा, तुला कुठल्याही राजाची भीती बाळगायची गरज नाही; जगदंबा भवानी माझ्या मदतीला येईल.
व्यास उवाच तस्येति मतमाज्ञाय जामातुर्नुपसत्तमः । विससर्ज धनं दत्वा प्रतस्थे सोऽपि सत्वरः
व्यास म्हणतो: आपल्या जावयाचा निर्धार ओळखून त्या श्रेष्ठ राजाने त्याला सोडले, धन दिले आणि तोही लवकर निघून गेला.
बलेन महताऽऽविष्टो ययावनु नृपोत्तमः । सुदर्शनो वृतस्तत्र चचाल पथि निर्भयः
तो तेजस्वी राजा मोठ्या सैन्याने वेढलेला निघाला; सुदर्शनही तिथे निर्भयपणे मार्गक्रमण करू लागला.
रथैः परिवृतः शूरः सदारो रथसंस्थितः । गच्छन्ददर्श सैन्यानि नृपाणां रघुनन्दनः
शूर सुदर्शन रथांनी वेढलेला, पत्नीला रथात घेऊन जात असताना, त्याने इतर राजांची सैन्ये पाहिली.
सुबाहुरपि तान्वीक्ष्य चिन्ताविष्टो बभूव ह । विधिवत्स शिवां चित्ते जगाम शरणं मुदा
सुबाहूने हे पाहून मनात काळजी धरली; पण विधिप्रमाणे त्याने आनंदाने शिवाची शरण घेतली.
जजापैकाक्षरं मन्त्रं कामराजमनुत्तमम् । निर्भयो वीतशोकश्च पत्न्या सह नवोढया
त्याने आपल्या नवविवाहित पत्नीसह, निर्भय आणि दुःखरहित होऊन, कामदेवाचा श्रेष्ठ एकाक्षरी मंत्र जपला.
ततः सर्वे महीपालाः कृत्वा कोलाहलं तदा । उत्थिताः सैन्यसंयुक्ता हन्तुकामास्तु कन्यकाम्
तेव्हा सर्व राजे मोठा गोंधळ घालत सैन्यांसह उठले आणि त्या कन्येला मारण्याचा निर्धार केला.
काशिराजस्तु तान्दृष्ट्वा हन्तुकामो बभूव ह । निवारितस्तदाऽत्यर्थं राघवेण जिगीषता
काशीराजाने त्यांना पाहून मारण्याची इच्छा धरली; पण विजयाच्या इच्छेने राघवाने त्याला जोरात रोखले.
तत्रापि नेदुः शंखाश्च भेर्यश्चानकदुन्दुभिः । सुबाहोश्च नृपाणाञ्च परस्परजिघांसताम्
त्या ठिकाणी शंख, भेरी आणि अनकडुंदुबी वाजू लागले; सुबाहू आणि इतर राजे एकमेकांना संपवण्याच्या तयारीत होते.
शत्रुजित्तु सुसंवृत्तः स्थितस्तत्र जिघांसया । युधाजित्तत्सहायार्थं सन्नद्धः प्रबभूव ह
शत्रुजित पूर्ण तयारीने तिथे उभा राहिला, मारण्याच्या हेतूने; युधाजितही त्याच्या मदतीसाठी शस्त्रबद्ध झाला.
केचिच्च प्रेक्षकास्तस्य सहानीकैः स्थितास्तदा । युधाजिदग्रतो गत्वा सुदर्शनमुपस्थितः
काही प्रेक्षक आपल्या सैन्यासह तिथे उभे राहिले; युधाजित पुढे जाऊन सुदर्शनाजवळ गेला.
शत्रुजित्तेन सहितो हन्तुं भ्रातरमानुजः । परस्परं ते बाणौघैस्ततक्षुः क्रोधमूर्छिताः
शत्रुजितासोबत लहान भाऊ आपल्या भावाला मारायला निघाला; दोघेही रागाने एकमेकांवर बाणांचा वर्षाव करू लागले.
सम्मर्दः सुमहांस्तत्र सम्प्रवृत्तः सुमार्गणैः । काशीपतिस्तदा तूर्णं सैन्येन बहुना वृतः
साहाय्यार्थं जगामाशु जामातरमनिन्दितम् । एवं प्रवृत्ते सङ्ग्रामे दारुणे लोमहर्षणे
तो आपल्या निर्दोष जावयाच्या मदतीसाठी लगेच गेला; अशा रीतीने ती भयंकर, अंगावर काटा आणणारी लढाई सुरू झाली.
प्रादुर्बभूव सहसा देवी सिंहोपरि स्थिता । नानायुधधरा रम्या वराभूषणभूषिता
तेव्हा अचानक देवी सिंहावर उभी राहून प्रकट झाली; तिच्या हातात विविध शस्त्रे होती आणि सुंदर दागिन्यांनी सजली होती.
दिव्याम्बरपरीधाना मन्दारस्रक्सुसंयुता । तां दृष्ट्वा तेऽथ भूपाला विस्मयं परमं गताः
ती दिव्य वस्त्रांनी परिधान केलेली, मंदारफुलांच्या माळांनी सजलेली होती; तिला पाहून सर्व राजे अत्यंत आश्चर्यचकित झाले.
केयं सिंहसमारूढा कुतो वेति समुत्थिता । सुदर्शनस्तु तां वीक्ष्य सुबाहुमिति चाब्रवीत्
ही सिंहावर आरूढ झालेली कोण आहे? ती कुठून आली आहे? असा प्रश्न सुबाहूने विचारला. तेव्हा सुदर्शनाने तिला पाहून सुबाहूला सांगितले.
पश्य राजन्महादेवीमागतां दिव्यदर्शनाम् । अनुग्रहाय मे नूनं प्रादुर्भूता दयान्विता
राजा, पाहा, ही मोठी देवी दिव्य रूपात आली आहे. ती नक्कीच माझ्यावर कृपा करण्यासाठी, दयाळूपणाने प्रकट झाली आहे.
निर्भयोऽहं महाराज जातोऽस्मि निर्भयादपि । सुदर्शनः सुबाहुश्च तामालोक्य वराननाम्
महारा्ज, मी आता निर्भय झालो आहे, अगदी निर्भयांपेक्षाही अधिक. सुदर्शन आणि सुबाहू दोघांनी तिचे तेजस्वी रूप पाहिले.
प्रणामं चक्रतुस्तस्या मुदितौ दर्शनेन च । ननाद च तदा सिंहो गजास्त्रस्ताश्चकम्पिरे
दोघांनी तिला वंदन केले आणि तिचे दर्शन मिळाल्याने आनंदित झाले. त्याच वेळी सिंहाने मोठ्याने गर्जना केली आणि हत्ती घाबरून थरथरू लागले.
ववुर्वाता महाघोरा दिशश्चासन्सुदारुणाः । सुदर्शनस्तदा प्राह निजं सेनापतिं प्रति
भयंकर वारे वाहू लागले आणि सर्व दिशांना भीतीदायक वातावरण झाले. तेव्हा सुदर्शनाने आपल्या सेनापतीला सांगितले.
मार्गे व्रज त्वं तरसा भूपाला यत्र संस्थिताः । किं करिष्यन्ति राजानः कुपिता दुष्टचेतसः
तू लवकर त्या वाटेने जा जिथे राजे एकत्र जमले आहेत. ते रागावलेले, वाईट मनाचे राजे आपल्याला काय करणार?